8 Pułk Piechoty (PSZ)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Ten artykuł dotyczy 8 Pułku Piechoty (PSZ). Zobacz też: 8 pułk piechoty - inne pułki piechoty z numerem 8.
8 Pułk Piechoty
Historia
Państwo  Polska
Sformowanie maj 1940
Rozformowanie czerwiec 1940
Działania zbrojne
kampania francuska 1940
Organizacja
Rodzaj wojsk piechota
Podległość 3 Dywizja Piechoty

8 Pułk Piechoty (8 pp) – oddział piechoty Wojska Polskiego we Francji.

Formowanie i zmiany organizacyjne[edytuj | edytuj kod]

Formowanie pułku rozpoczęto 15 V 1940 roku w miejscowości Plenan Le Grand w pobliżu obozu Coetquidan w Bretanii w ramach 3 Dywizji Piechoty. W dniu 23 maja 1940 roku ze składu 8 pułku wydzielono żołnierzy do utworzenia, 6 kompanii artylerii przeciwpancernej wyposażonej, uzbrojonej i przeszkolonej we francuskich ośrodkach szkoleniowych. W rezultacie przeznaczonej do wzmocnienia walczącej na froncie, francuskiej 87 Dywizji Piechoty Północnoafrykańskiej[1]. Duży napływ poborowych nastąpił w okresie od 1 do 16 czerwca 1940 roku. Stan osobowy pułku na dzień 17 VI 1940 r, wynosił ok. 130 oficerów i ok. 3 000 szeregowych[2]. Rekrutów tych umundurowano i wyposażono w sprzęt, jednakże katastrofalny był stan uzbrojenia. Pułk otrzymał zaledwie 320 szt. karabinów, rkm na jeden batalion oraz komplet ckm. 8 pułk jak i cała 3 DP nie otrzymał dział przeciwpancernych i moździerzy oraz środków do ich transportu. W związku ze zmieniającą się sytuacją wojenną 3 dywizja, wraz z 8 pułkiem piechoty wyznaczona została do obrony tzw. Reduty Bretońskiej. W dniu 18 czerwca pułk rozpoczął ok 100 km marsz w kierunku wybrzeża bretońskiego do portów przy ujściu Loary. Jednakże brak w danym momencie środków transportu morskiego zmusiły dowództwo 3 DP, do rozwiązania w dniach 19/20 czerwca 1940 roku pułku. Większość żołnierzy pochodząca z emigracji rozeszła się do domów w północnej Francji lub przedzierała się do jej południowej części za Loarę. Natomiast z 8 pp poprzez port w Croisic na pokładach brytyjskich okrętów wojennych do Wielkiej Brytanii dostało się 53 oficerów i 98 podoficerów i szeregowych[3].

Żołnierze pułku[edytuj | edytuj kod]

  • Dowódca pułku - ppłk dypl. Aleksander Misiurewicz[4]
  • Szef sztabu pułku -mjr dypl. Władysław Słomiński[4]
  • Dowódca I batalionu - ppłk Józef Zończyk[4]
  • Dowódca II batalionu - mjr Józef Haluta[4]
  • Dowódca III batalionu - mjr Henryk Krajewski[4]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Janusz Zuziak: 3. Dywizja Piechoty Wojska Polskiego we Francji w 1940 roku. Toruń: Adam Marszałek, 2001. ISBN 83-7174-977-5.
  • Tadeusz Kryska-Karski, Henryk Barański: Piechota Polska 1939-1945 Zeszyt nr 4. Londyn: 1971.
  • Aleksander Blum (red.): Artyleria Polska.Kampania Francuska 1940.Materiały do Księgi Pamiątkowej Artylerii Polskiej na Zachodzie 1940-1945. Londyn: Koło Oficerów Artylerii, 1983.
  • Józef Smoliński: Ewakuacja Wojska Polskiego do Wielkiej Brytanii w czerwcu 1940. Warszawa: Oficyna Wydawnicza Egros, 1996. ISBN 83-86268-59-X.