23 Pułk Piechoty (PSZ)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Ten artykuł dotyczy 23 Pułku Piechoty PSZ w ZSRR. Zobacz też: inne pułki piechoty noszące numer 23.
23 Pułk Piechoty
Historia
Państwo  Polska
Sformowanie 1941
Rozformowanie 1942
Organizacja
Dyslokacja Kenimech
Rodzaj wojsk Piechota
Podległość 7 Dywizji Piechoty

23 Pułk Piechoty (23 pp) – oddział piechoty Polskich Sił Zbrojnych w ZSRR.

Formowanie i zmiany organizacyjne[edytuj | edytuj kod]

Na podstawie rozkazu Dowódcy Polskich Sił Zbrojnych w ZSRR z dnia 5 stycznia 1942 roku w dniach 13-22 stycznia do miejscowości Kermine wyruszyły zawiązki organizacyjne z Buzułuku, Tatiszczewa i Tockoje. W dniu 27 stycznia 1942 roku rozpoczęto formowanie 23 pułku piechoty, dyslokowanego z dniem 28 tycznia do rejonu miejscowości Kenimech[1] na terytorium Uzbeckiej Socjalistycznej Republiki Radzieckiej, w składzie 7 Dywizji Piechoty. Oddział był organizowany według etatów brytyjskich. Organizację pułku rozpoczęto w oparciu o licznie przybywających do rejonu formowania ochotników i poborowych. Żołnierze dyslokowani byli do budowanych przez nich namiotów i lepianek umiejscowionych na stepie, a potem na pustyni w pobliżu doliny rzeki Zarawszan, na skutek bardzo złych warunków sanitarno-epidemiologicznych wśród żołnierzy pułku niemal wszyscy chorowali na dur brzuszny, czerwonkę, tyfus plamisty i malarię. Choroba pochłonęła wiele ofiar wśród żołnierzy i otaczających pułk skupisk ludności cywilnej.[2] W okresie po 8 lutego 1942 roku pułk został całkowicie umundurowany w sorty brytyjskie.[3] Okresowo nie było prowadzone żadne szkolenie. Grupa chorych żołnierzy pułku została ewakuowana podczas I ewakuacji na początku kwietnia 1942 roku na Bliski Wschód. W okresie od kwietnia do końca lipca prowadzono dalszy pobór i wcielano ochotników oraz prowadzono działania wspomagające egzystencję polskiej ludności cywilnej. W ostatniej dekadzie lipca 1942 roku rozpoczęto likwidację garnizonu w Kenimech, przemieszczono się transportem kolejowym do Bazy Ewakuacyjnej w Krasnowodzku, skąd 6 sierpnia rozpoczęto podróż morska do Pehlewi w Iranie. Na plażach w Pehlewi przeprowadzono kwarantannę przybyłych żołnierzy i wymianę sortów mundurowych na tropikalne. Po odesłaniu chorych do szpitali w Teheranie, 23 pułk piechoty pomiędzy 16 sierpnia, a 8 września został przewieziony transportem samochodowym do obozu wojskowego w Khanaquin w Iraku i zakwaterowany w namiotach na pustyni[2]. W nowym miejscu postoju żołnierze są poddani opiece sanitarnej i doprowadzeni do lepszej kondycji zdrowotnej. Sukcesywnie pułk otrzymuje uzbrojenie i rozpoczyna szkolenie. W okresie od 8 do 13 grudnia 1942 23 pułk piechoty został przeformowany w 7 Brygadę Strzelców 7 Dywizji Piechoty.[4]

Żołnierze pułku[edytuj | edytuj kod]

Dowódca pułku:

  • ppłk Józef Kramczyński (15 I - 12 XII 1942)[5]

Dowódcy batalionów:

  • Dowódca I batalionu - kpt. Witold Przybylski[3]
  • Dowódca II batalionu - mjr Sylwester Krassowski[3]
  • Dowódca III batalionu - kpt. Józef Przybylski[6]
  • Dowódca batalionu ckm - por. Kazimierz Rudolf Loster[6]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Wawer 2001 ↓, s. 246.
  2. a b Grzegorz Gera, Militaria Wydanie Specjalne nr 63 5/2018 Ze znakiem "Czerwonego Gryfa". Skrót do dziejów 7. Dywizji Piechoty. str. 61-64, 2019.
  3. a b c Tadeusz Kryska-Karski i Henryk Barański, Piechota Polska 1939-1945 Zeszyt nr 14 str. 45, 1973.
  4. Tadeusz Kryska-Karski i Henryk Barański, Piechota Polska 1939-1945 Zeszyt nr 14 str. 59, 1973.
  5. Józef Kramczyński, Zeszyt ewidencji przebiegu służby wojskowej, 1949.
  6. a b Tadeusz Kryska-Karski i Henryk Barański, Piechota Polska 1939-1945 Zeszyt nr 14 str. 46, 1973.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Harvey Sarner, Piotr K Domaradzki: Zdobywcy Monte Cassino : generał Anders i jego żołnierze. Poznań: Zysk i S-ka Wydawnictwo, 2006. ISBN 83-7506-003-8.
  • Witold Biegański: Wojsko Polskie : krótki informator historyczny o Wojsku Polskim w latach II wojny światowej. 5, Regularne jednostki Wojska Polskiego na Zachodzie : formowanie, działania bojowe, organizacja, metryki dywizji i brygad. Warszawa : Wydawnictwo Ministerstwa Obrony Narodowej 1967.
  • Piotr Żaroń: Armia Polska w ZSRR, na Bliskim Wschodzie i Środkowym Wschodzie. Warszawa 1981: KAW RSW „Prasa- Książka - Ruch, 1981.
  • Zbigniew Wawer: Znowu w polskim mundurze. Armia Polska w ZSRR sierpień 1941 - marzec 1942. Warszawa: Zbigniew Wawer Prod. Film. i Międzynarodowa Szkoła Menadżerów sp.z.o.o., 2001. ISBN 83-86891-71-8.
  • Tadeusz Kryska-Karski, Henryk Barański: Piechota Polska 1939-1945. Zeszyt nr 14. Londyn: 1973.
  • Grzegorz Gera. Militaria Specjalne nr 63 5/2018."Ze znakiem Czerwonego Gryfa. Skrót dziejów 7. Dywizji Piechoty. . Lublin: Kagero Publishing. ISSN 2450-7334.