21 Pułk Piechoty (PSZ)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Ten artykuł dotyczy 21 Pułku Piechoty PSZ w ZSRR. Zobacz też: inne pułki piechoty noszące numer 21.
21 Pułk Piechoty
Historia
Państwo  Polska
Sformowanie 1941
Rozformowanie 1942
Organizacja
Dyslokacja Tockoje
Rodzaj wojsk Piechota
Podległość 7 Dywizji Piechoty

21 Pułk Piechoty (21 pp) – oddział piechoty Polskich Sił Zbrojnych w ZSRR.

Formowanie i zmiany organizacyjne[edytuj | edytuj kod]

Pułk był formowany od 1 września 1941 roku w Ośrodku Zapasowym Armii w miejscowości Tockoje, jako 1 pułk rekrucki, pod dowództwem płk. Alfreda Jana Schmidta. W tej fazie organizacji pułk spełniał zadania stacji zbornej. Weryfikowano w nim ochotników i poborowych pod względem zdrowotnym, przydatności wojskowej i specjalizacji. Z jego składu wysyłano kontyngenty uzupełnień do 6 Dywizji Piechoty. W tym czasie pułk był zorganizowany w sześć batalionów po pięć kompanii każdy oraz w kompanię ckm i pluton pionierów.

4 listopada 1941 r. szef sztabu Armii Polskiej w ZSRR na podstawie rozkazu l.dz. 140 zarządził przemianowanie 1 pułku rekruckiego na 21 Pułk Piechoty, który organizowano według etatów sowieckich. Oddział wchodził w skład 7 Dywizji Piechoty. Z uwagi na zaniechanie formowania w końcu grudnia 1941 r. w Ośrodku Organizacyjnym Armii 7 Dywizji Piechoty, pułk został podporządkowany bezpośrednio dowódcy ośrodka. W dniach 17-19 stycznia 1942 r. pułk wyjechał do nowego garnizonu w miejscowości Guzar w Uzbeckiej SRR. Tam dopiero jako jeden z ostatnich od 4 lutego 1942 r. otrzymał umundurowanie brytyjskie, broni posiadał tylko znikomą ilość do celów szkoleniowych. W trakcie pobytu w nowym rejonie zakwaterowania w pułku, jak i w całym ośrodku na skutek złych warunków sanitarnych wybuchła epidemia tyfusu plamistego i licznych chorób układu pokarmowego. Wielu żołnierzy zmarło[1].

W ramach I ewakuacji 27 marca 1942 r. 21 pułk piechoty poprzez Krasnowodzk został ewakuowany do Iranu i pod koniec marca 1942 roku wszedł w skład formowanej 11 Dywizji Piechoty. W maju transportem morskim pułk został przewieziony do Palestyny i tam 31 maja 1942 r. rozwiązany, a żołnierze wraz z żołnierzami 19 pułku, utworzyli 3 Brygadę Strzelców Karpackich[2].

Organizacja pułku[edytuj | edytuj kod]

Struktura organizacyjna wzorowana była na wojennych etatach dywizji piechoty Armii Czerwonej.

Dowództwo i sztab

  • pluton sztabowy
  • kompania łączności
  • 3 bataliony piechoty
    • 3 kompanie piechoty po 3 plp
    • pluton moździerzy 82 mm
    • kompania ckm
  • bateria armat 76 mm
  • bateria armat 45 mm
  • pluton moździerzy 120 mm
  • kompania km plot
  • kompania saperów
  • kompania sanitarna
  • kompania przewozowa
  • pluton przeciwgazowy
  • warsztaty techniczne

Żołnierze pułku[edytuj | edytuj kod]

  • Dowódca pułku
  • Szef sztabu - mjr piech. Tadeusz Jan Riedl[4]
  • Dowódca I batalionu - kpt. Antoni Przybylski[4]
  • Dowódca II batalionu - kpt. Franciszek Miziniak[4]
  • Dowódca III batalionu - rtm. Bohdan Piotrowski[4]
  • Dowódca IV batalionu - mjr Karol Durko[4]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Harvey Sarner, Piotr K Domaradzki: Zdobywcy Monte Cassino : generał Anders i jego żołnierze. Poznań: Zysk i S-ka Wydawnictwo, 2006. ISBN 83-7506-003-8.
  • Witold Biegański: Wojsko Polskie : krótki informator historyczny o Wojsku Polskim w latach II wojny światowej. 5, Regularne jednostki Wojska Polskiego na Zachodzie : formowanie, działania bojowe, organizacja, metryki dywizji i brygad. Warszawa : Wydawnictwo Ministerstwa Obrony Narodowej 1967.
  • Piotr Żaroń: Armia Polska w ZSRR, na Bliskim Wschodzie i Środkowym Wschodzie. Warszawa 1981: KAW RSW „Prasa- Książka - Ruch, 1981.
  • Zbigniew Wawer: Znowu w polskim mundurze. Armia Polska w ZSRR sierpień 1941 - marzec 1942. Warszawa: Zbigniew Wawer Frod. Film. i i Międzynarodowa Szkoła Menadżerów sp.z.o.o., 2001. ISBN 83-86891-71-8.
  • Tadeusz Kryska-Karski, Henryk Barański: Piechota Polska 1939-1945 Zeszyt nr 13 i 14 Materiały Uzupełniające do Księgi Chwały Piechoty Polskiej. Londyn: 1973.