11 Wołyński Batalion Strzelców

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
11 Wołyński Batalion Strzelców
Historia
Państwo  Polska
Sformowanie 12 października 1944
Rozformowanie 1947
Nazwa wyróżniająca Wołyński
Dowódcy
Pierwszy mjr Jan Dragan
Działania zbrojne
kampania włoska
Organizacja
Dyslokacja Peschiera (II 1946)[1]
Rodzaj wojsk Piechota
Podległość 4 Wołyńska BP

11 Wołyński Batalion Strzelców (11 bs) – pododdział piechoty Polskich Sił Zbrojnych.

Działania batalionu[edytuj | edytuj kod]

11 Wołyński Batalion Strzelców został sformowany na podstawie rozkazu dowódcy 4 Wołyńskiej Brygady Piechoty z 12 października 1944 roku w miejscowości Porto Sant’Elpidio we Włoszech. Na stanowisko dowódcy batalionu został wyznaczony major Jan Dragan, dotychczasowy dowódca 13 bs, a jego zastępcą został kapitan Stanisław Jajęcki z 5 bckm.

Po zakończeniu walk, będąc w składzie wojsk okupacyjnych, na przełomie lipca i sierpnia 1945 batalion wyznaczony został do pełnienia służby wartowniczej. Wszedł w skład Zgrupowania Brygadowego „Wołyń” Grupy „Straż” (Polish Guarg Group)[2]. Chronił obóz jeńców nr 14a. Obsada jednej zmiany wynosiła 150 żołnierzy[3]. W lutym 1946 ochraniał obiekty wojskowe i komunikacyjne w rejonie Peschiera[4].

Organizacja batalionu[edytuj | edytuj kod]

  • kompania dowodzenia
    • pluton łączności
    • pluton saperów
    • pluton gospodarczy
  • cztery kompanie strzeleckie
    • poczet dowódcy
    • trzy plutony strzeleckie
      • trzy drużyny strzelców
      • sekcja moździerzy
  • kompania wsparcia
    • pluton moździerzy
    • pluton rozpoznawczy (13 carierów)
    • pluton przeciwpancerny (działa 6-funtowe)

Batalion etatowo liczył 39 oficerów i 744 szeregowych. Posiadał 55 samochodów.

Żołnierze batalionu[edytuj | edytuj kod]

Dowódcy batalionu
  • mjr Jan Dragan (12 X 1944 - I 1945)[5]
  • mjr dypl. Aleksander Marian Romiszewski (od I 1945)[6]
  • mjr Włodzimierz Kraszkiewicz[7]
Zastępca dowódcy batalionu
  • kpt. Stanisław Gajęcki (od 12 X 1944)[6]

Odznaka pamiątkowa[edytuj | edytuj kod]

Odznaka w kształcie kielicha kwiatu azalii przebitego bagnetem. Ostrze bagnetu skierowane ku górze. Na dole po prawej stronie rękojeści bagnetu liczba 11, oznaczająca numer batalionu. Kwiat azalii złocony, bagnet srebrzony. Fragmenty złocone i srebrzone; wymiary: 38 x 18 mm. Nakładana na patki koloru granatowego z żółtą wypustką[8].

Wykonywane w firmie: F.M. Lorioli, Milano – Roma. Zatwierdzone rozkazem dowódcy 2 Korpusu Nr 96, pkt. 563, z 27 sierpnia 1946.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Żak 2014 ↓, s. 125.
  2. Żak 2014 ↓, s. 137.
  3. Żak 2014 ↓, s. 138.
  4. Żak 2014 ↓, s. 143.
  5. Suchcitz (red.) 2012 ↓, s. 446.
  6. a b Tadeusz Kryska-Karski|Henryk Barański, Piechota Polska 1939–1945 Zeszyt nr 15 str. 62, 1974.
  7. Suchcitz (red.) 2012 ↓, s. 622, 638, 639.
  8. Partyka 1997 ↓, s. 79.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Jan Partyka: Odznaki i oznaki PSZ na Zachodzie 1939–1945. Wojska Lądowe. Rzeszów: Wydawnictwo Libri Ressovienses, 1997. ISBN 83-902021-9-0.
  • Jakub Żak: Nie walczyli dla siebie. Powojenna odyseja 2 Korpusu Polskiego. Warszawa: Oficyna Wydawnicza „Rytm”, 2014. ISBN 978-83-7399-621-2.
  • 5 Dywizja Piechoty w dziejach oręża polskiego. Pruszków: Oficyna Wydawnicza „Ajaks”, 1997. ISBN 83-87103-20-9.
  • Tadeusz Kryska-Karski, Henryk Barański: Piechota Polska 1939–1945 Zeszyt nr 15. Londyn: 1974.
  • Andrzej Suchcitz (red.): 5 Kresowa Dywizja Piechoty 1941–1945 Zarys dziejów. Fundusz Pomocy Wdowom, Sierotom i Inwalidom 5 Kresowej Dywizji Piechoty, 2012. ISBN 978-0-9559724-0-9.