64 Pomorski Batalion Piechoty

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
64 Pomorski Batalion Piechoty
Historia
Państwo  Polska
Sformowanie 1945
Rozformowanie 1947
Nazwa wyróżniająca Pomorski
Organizacja
Dyslokacja Włochy
Rodzaj wojsk piechota
Podległość 16 Brygada Piechoty
Podporucznik Czesław Rolecki[a] - we wrześniu 1939 r., w stopniu porucznika, dowodził 3 kompanią ckm 14 pp. Po wyzwoleniu z niewoli służył w 64 Pomorskim Batalionie Piechoty.

64 Pomorski Batalion Piechotypododdział piechoty Polskich Sił Zbrojnych.

64 Pomorski batalion piechoty został sformowany w 1945 roku we Włoszech, w składzie 16 Brygady Piechoty. Nie wziął udziału w walkach.

Zalążek batalionu stanowiła Polska Kompania Ochotnicza, sformowana w sierpniu 1944 w Annecy we Francji, przez grupę oficerów i podchorążych 2 Dywizji Strzelców Pieszych, internowanych w Szwajcarii. Za wiedzą swych przełożonych, grupa ta pod dowództwem mjr. dypl. art. Aleksandra Bluma, przedostała się na teren Francji i z byłych jeńców jak i z Polaków z Francji - utworzyła kompanię, podporządkowaną francuskiemu FFI. Uzbrojona kompania przybyła morzem do Włoch, gdzie stała się zaczątkiem nowo formowanej brygady.

Żołnierze batalionu[edytuj | edytuj kod]

Dowódcy batalionu
  • mjr dypl. Edmund Różycki (5 I 1945 - 30 III 1946)[1]
  • mjr Jan Wiśniewski (30 III 1946 - 1947)[2]
Zastępca dowódcy batalionu
  • kpt. Ludwik Szamocki[3]

Odznaka batalionu[edytuj | edytuj kod]

Odznaka specjalna została wprowadzona rozkazem Nr 13 dowódcy 2 Korpusu z 31 stycznia 1946 roku. Była wykonana w metalu; stanowi połączenie herbu Ziemi Malborskiej i symbolu broni pancernej; na tarczy orzeł herbowy i ramię pancerne. Tarcza pokryta żółtą emalią, orzeł czerwoną. Oznaki wykonane w Bolonii, zamiast żółtego tła miały białe. Oznaka noszono po lewej stronie beretu, w odległości 5 cm od orzełka[4].

Uwagi[edytuj | edytuj kod]

  1. Por. piech. Czesław Franciszek Rolecki - urodzony 11.01.1911 r. Podporucznik z dniem 15.08.1934 r., porucznik z dniem 19.03.1938 r. Oficer 14 pułku piechoty, w kampanii wrześniowej dowódca 3 kompanii ckm tego pułku. Ranny 19.09.1939 r. pod Kromnowem, gdzie tego samego dnia dostał się do niemieckiej niewoli. Jeniec oflagu VII A Murnau. Po wyzwoleniu z niewoli służył w 64 Pomorskim Batalionie Piechoty na stanowisku dowódcy plutonu c.k.m. w kompanii wsparcia.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Juliusz Tym, Pancerni i Ułani Generała Andersa str. 91, 109, 2012.
  2. Kryska-Karski i Barański 1974 ↓, s. 91.
  3. Kryska-Karski i Barański 1974 ↓, s. 90.
  4. Partyka 1997 ↓, s. 54.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Jan Partyka: Odznaki i oznaki PSZ na Zachodzie 1939-1945. Wojska Lądowe. Rzeszów: Wydawnictwo Libri Ressovienses, 1997. ISBN 83-902021-9-0.
  • Harvey Sarner, Piotr K Domaradzki: Zdobywcy Monte Cassino : generał Anders i jego żołnierze. Poznań: Zysk i S-ka Wydawnictwo, 2006. ISBN 83-7506-003-8.
  • Witold Biegański: Wojsko Polskie : krótki informator historyczny o Wojsku Polskim w latach II wojny światowej. 5, Regularne jednostki Wojska Polskiego na Zachodzie : formowanie, działania bojowe, organizacja, metryki dywizji i brygad. Warszawa : Wydawnictwo Ministerstwa Obrony Narodowej 1967.
  • Piotr Żaroń: Armia Polska w ZSRR, na Bliskim Wschodzie i Środkowym Wschodzie. Warszawa 1981: KAW RSW „Prasa- Książka - Ruch, 1981.
  • Tadeusz Kryska-Karski, Henryk Barański: Piechota Polska 1939-1945 Zeszyt nr 16. Londyn: 1974.
  • Juliusz Tym: Pancerni i Ułani Generała Andersa.Broń Pancerna i Kawaleria Pancerna Polskich Sił Zbrojnych na Środkowym Wschodzie i we Włoszech 1941-1946. Warszawa: Tetragon, 2012. ISBN 978-83-63374-01-3.