22 Pułk Piechoty (PSZ)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Ten artykuł dotyczy 22 Pułku Piechoty PSZ w ZSRR. Zobacz też: inne pułki piechoty noszące numer 22.
22 Pułk Piechoty
Historia
Państwo  Polska
Sformowanie 1941
Rozformowanie 1942
Organizacja
Dyslokacja Kermine
Rodzaj wojsk Piechota
Podległość 7 Dywizji Piechoty

22 Pułk Piechoty (22 pp) – oddział piechoty Polskich Sił Zbrojnych w ZSRR.

Formowanie i zmiany organizacyjne[edytuj | edytuj kod]

Na podstawie rozkazu Dowódcy Polskich Sił Zbrojnych w ZSRR z dnia 5 stycznia 1942 roku w dniach 13-22 stycznia do miejscowości Kermine wyruszyły zawiązki organizacyjne z Buzułuku, Tatiszczewa i Tockoje. W dniu 27 stycznia 1942 roku rozpoczęto formowanie 22 pułku piechoty, dyslokowanego z dniem 28 tycznia do rejonu stacji kolejowej w Kermine na terytorium Uzbeckiej Socjalistycznej Republiki Radzieckiej, w składzie 7 Dywizji Piechoty. Oddział był organizowany według etatów brytyjskich. W błotnistej o tej porze okolicy w budowanych przez ochotników i poborowych namiotach i lepiankach rozpoczęto organizację jednostki. Od 8 lutego wstępujący do pułku żołnierzy otrzymywali umundurowanie wzoru brytyjskiego[1]. Nastąpił napływ licznych poborowych i byłych żołnierzy z terenów całego ZSRR wyniszczonych głodem i pracą ponad siły w obozach, miejscach przymusowego osiedlenia oraz z więzień. Wraz z nimi pojawiła się bardzo duża grupa ludności cywilnej, wszyscy przybywający podatni byli na choroby zakaźne. W wyznaczonym garnizonie z uwagi na panujące warunki klimatyczne, zły stan zdrowia wcielanych ochotników i poborowych i brak środków sanitarnych, w lutym wybuchła epidemia tyfusu plamistego. Przez okres lutego i marca 1942 roku pułk zajmował się organizacją wcieleń żołnierzy, polepszaniem warunków sanitarno-epidemiologicznych. W związku z prowadzoną I ewakuacją części Armii Polskiej w ZSRR na Bliski Wschód w dniu 29 marca 1942 roku z pułku wyjechało 5 oficerów i 607 szeregowych. W szeregach pozostało 68 oficerów i 525 szeregowych, jednocześnie trwało dalsze wcielanie do pułku poborowych i ochotników. W kwietniu do jednostki napłynęła żywność z Wielkiej Brytanii, a z 5 DP otrzymano niewielką ilość uzbrojenia strzeleckiego[2]. 1 czerwca 1942 stan osobowy pułku osiągnął 93 oficerów i 1027 szeregowych. Jednocześnie gorący klimat i epidemia chorób układu pokarmowego oraz malaria dziesiątkują szeregi żołnierzy pułku. Prowadzone jest tylko szkolenie w ograniczonym zakresie. W związku z całkowitą ewakuacją z terenu ZSRR, w drugiej połowie lipca rozpoczyna się likwidacja garnizonu 22 pułku i wyjazd w ostatnich dniach lipca do Bazy Ewakuacyjnej w Krasnowodzku. Z dniem 5 sierpnia 1942 roku drogą morską pułk przybywa do Pahlawi w Iranie, jego stan osobowy wynosi wówczas 99 oficerów i 1990 szeregowych.[2] Na plaży w Pahlawi następuje przemundurowanie żołnierzy pułku w sorty tropikalne i przechodzą tam kwarantannę. Chorzy żołnierze zostają przewiezieni do szpitali w Teheranie, natomiast większość żołnierzy pułku w okresie od 16 sierpnia do pierwszych dni września zostaje sukcesywnie przewiezionych do Khanaquin w Iraku i zakwaterowani w namiotach na pustyni. W nowym miejscu postoju żołnierze są poddani opiece sanitarnej i doprowadzeni do lepszej kondycji zdrowotnej. Sukcesywnie pułk otrzymuje uzbrojenie i rozpoczyna szkolenie. Z żołnierzy pułku zostaje utworzona drużyna piłki nożnej, będąca później zrębem drużyny 8 Brygady Strzelców i 7 DP oraz WKS Gryf.[3] Od 7 do 13 grudnia 1942 następuje rozformowanie 22 pułku piechoty i przekazanie żołnierzy w większości do szeregów 8 Brygady Strzelców 7 Dywizji Piechoty, a niektórych do innych jednostek Armii Polskiej na Wschodzie[4].

Żołnierze pułku[edytuj | edytuj kod]

Dowódca pułku:

  • ppłk Stanisław Krajewski (28 I - 13 XII 1942[5])

Zastępca dowódcy pułku:

  • mjr Karol Dyszyński[6]

Dowódcy batalionów:

  • Dowódca I batalionu - mjr Feliks Merka[7]
  • Dowódca II batalionu - kpt. Stefan Sowa[8]
  • Dowódca III batalionu - kpt. Władysław Chwojnowski[8]
  • Dowódca batalionu ckm - kpt. Władysław Woyno[8]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Grzegorz Gera, Militaria Wydanie Specjalne nr 63 5/2018 Ze znakiem "Czerwonego Gryfa". Skrót do dziejów 7. Dywizji Piechoty. str. 61, 2019.
  2. a b Tadeusz Kryska-Karski i Henryk Barański, Piechota Polska 1939-1945 nr 14 str. 43, 1973.
  3. Marek Wroński (red.), Zeszyty Tarnogórskie nr 25. Tarnogórskie Sesje Naukowe tom 8 Polskie Siły Zbrojne na Zachodzie. W 50 rocznicę bitwy pod Monte Cassino, Falaise, Arnhen. str. 107-111, 1995.
  4. Tadeusz Kryska-Karski i Henryk Barański, Piechota Polska 1939-1945 Zeszyt nr 14 str. 59, 1973.
  5. Grzegorz Gera, Militaria Wydanie Specjalne nr 63 5/2018 Ze znakiem "Czerwonego Gryfa". Skrót do dziejów 7. Dywizji Piechoty. str. 61-64, 2019.
  6. Kryska-Karski i Barański 1973 ↓, s. 14/43.
  7. Tadeusz Kryska-Karski i Henryk Barański, Piechota Polska 1939-1945 Zeszyt nr 14 str. 43, 1973.
  8. a b c Tadeusz Kryska-Karski i Henryk Barański, Piechota Polska 1939-1945 Zeszyt nr 14 str. 44, 1973.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Harvey Sarner, Piotr K Domaradzki: Zdobywcy Monte Cassino : generał Anders i jego żołnierze. Poznań: Zysk i S-ka Wydawnictwo, 2006. ISBN 83-7506-003-8.
  • Witold Biegański: Wojsko Polskie : krótki informator historyczny o Wojsku Polskim w latach II wojny światowej. 5, Regularne jednostki Wojska Polskiego na Zachodzie : formowanie, działania bojowe, organizacja, metryki dywizji i brygad. Warszawa : Wydawnictwo Ministerstwa Obrony Narodowej 1967.
  • Piotr Żaroń: Armia Polska w ZSRR, na Bliskim Wschodzie i Środkowym Wschodzie. Warszawa 1981: KAW RSW „Prasa- Książka - Ruch, 1981.
  • Tadeusz Kryska-Karski, Henryk Barański: Piechota Polska 1939-1945. Zeszyt nr 14. Londyn: 1973.
  • Marek Wroński(red.): Zeszyty Tarnogórskie nr 25. Tarnogórskie Sesje Naukowe tom 8. Polskie Siły Zbrojne na Zachodzie. W 50 rocznicę bitwy pod Monte Cassino, Falaise, Arnhem.. Tarnowskie Góry: Instytut Tarnogórski, 1995. ISSN 0860-3693.
  • Grzegorz Gera. Militaria Specjalne nr 63 5/2018."Ze znakiem Czerwonego Gryfa. Skrót dziejów 7. Dywizji Piechoty. . Lublin: Kagero Publishing. ISSN 2450-7334.