28 Pułk Piechoty (PSZ)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Ten artykuł dotyczy 28 Pułku Piechoty PSZ w ZSRR. Zobacz też: inne pułki piechoty noszące numer 28.
27 Pułk Piechoty
Historia
Państwo  Polska
Sformowanie 1941
Rozformowanie 1942
Organizacja
Dyslokacja Ługowaja
Rodzaj wojsk Piechota
Podległość 10 Dywizji Piechoty

28 Pułk Piechoty (28 pp) – oddział piechoty Polskich Sił Zbrojnych w ZSRR.

Formowanie i zmiany organizacyjne[edytuj | edytuj kod]

W ramach II fazy rozbudowy Armii Polskiej w ZSRR w dniu 17 grudnia 1941 roku podjęto decyzję o formowaniu 10 Dywizji Piechoty. W dniu 13 stycznia 1942 roku wyznaczona wcześniej grupa zawiązków poszczególnych jednostek dywizji, składająca się z wyznaczonych oficerów i podoficerów z 5 i 6 Dywizji Piechoty, wyjechała do rejonu formowania w miejscowości Ługowaja, w obwodzie dżambulskim (Kazachska Socjalistyczna Republika Radziecka). Od 19 stycznia rozpoczęto przygotowywać wyznaczony garnizon na przyjęcie poborowych. W dniu 25 stycznia 1942 dowódca dywizji wydał Rozkaz Organizacyjny Nr 1, na jego podstawie, pod dowództwem ppłk Henryka Borowika przystąpiono do formowania 28 pułku piechoty w składzie 10 Dywizji Piechoty. Pułk miał być całkowicie wyposażony i uzbrojony przez Armię Brytyjską w związku z czym organizowany był według etatów brytyjskich. Od 28 stycznia 1942 roku rozpoczęto wcielanie poborowych i ochotników, do 7 marca do 28 pułku przydzielono przez komisje poborową i przeglądową 46 oficerów 846 szeregowych. Wraz z prowadzonym poborem, wybuchła również epidemia tyfusu plamistego. W pułku prowadzono pracę organizacyjną i okresowo podstawowe szkolenie, a także starano się poprawić warunki sanitarne i żywnościowe. Wydano wcielonym żołnierzom kompletne umundurowanie brytyjskie, natomiast broni i wyposażenia pułk nie otrzymał wcale. Zmagano się w pułku z wieloma problemami tj. braku: zakwaterowania, środków transportowych, miejsc w szpitalach, żywności. Ponadto zwalczano pijaństwo i inne zachowania karygodne[1].

W ramach I ewakuacji Armii Polskiej, w dniu 27 marca 1942 r. 28 pułk piechoty poprzez Krasnowodzk został ewakuowany drogą morską do Pahlevi w Iranie. Następnie 25 kwietnia 1942 r. rozpoczęto jego transport do Palestyny. W maju 1942 r. 28 pułk piechoty został rozwiązany, ponad połowa żołnierzy wywodząca się pułku została rozdysponowana do oddziałów 3 Dywizji Strzelców Karpackich. Natomiast 3 oficerów i 499 szeregowych pod dowództwem kpt. Franciszka Trojana w dniu 12 czerwca 1942 r. zostało przetransportowanych do Wielkiej Brytanii i zasiliło szeregi I Korpusu Polskiego[2].

Żołnierze pułku[edytuj | edytuj kod]

Dowódca pułku
Zastępca dowódcy pułku
  • kpt. Franciszek Trojan[3]
Dowódcy batalionów
  • Dowódca I batalionu - kpt. Henryk Kloze[3]
  • Dowódca II batalionu - por. Marian Baran[3]
  • Dowódca III batalionu - kpt. Józef Stefan[3]
  • Dowódca batalionu ckm - kpt. Karol Hareńczyk[3]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Zbigniew Wawer, Znów w polskim mundurze. Armia Polska w ZSRR sierpień 1941 - marzec 1942. str. 263-267, 2001.
  2. Kryska-Karski i Barański 1973 ↓, s. 57 i 59.
  3. a b c d e f Kryska-Karski i Barański 1973 ↓, s. 57.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Harvey Sarner, Piotr K Domaradzki: Zdobywcy Monte Cassino : generał Anders i jego żołnierze. Poznań: Zysk i S-ka Wydawnictwo, 2006. ISBN 83-7506-003-8.
  • Witold Biegański: Wojsko Polskie : krótki informator historyczny o Wojsku Polskim w latach II wojny światowej. 5, Regularne jednostki Wojska Polskiego na Zachodzie : formowanie, działania bojowe, organizacja, metryki dywizji i brygad. Warszawa : Wydawnictwo Ministerstwa Obrony Narodowej 1967.
  • Piotr Żaroń: Armia Polska w ZSRR, na Bliskim Wschodzie i Środkowym Wschodzie. Warszawa 1981: KAW RSW „Prasa- Książka - Ruch, 1981.
  • Zbigniew Wawer: Znowu w polskim mundurze. Armia Polska w ZSRR sierpień 1941 - marzec 1942. Warszawa: Zbigniew Wawer Frod. Film. i i Międzynarodowa Szkoła Menadżerów sp.z.o.o., 2001. ISBN 83-86891-71-8.
  • Tadeusz Kryska-Karski, Henryk Barański: Piechota Polska 1939-1945, zeszyt nr 14. Londyn: 1973.