17 Lwowski Batalion Strzelców

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
17 Batalion Strzelców
Historia
Państwo  Polska
Sformowanie 1942
Rozformowanie 1947
Nazwa wyróżniająca Lwowski
Tradycje
Kontynuacja 17 Pułk Piechoty
Organizacja
Dyslokacja Mestre (II 1946)[1]
Rodzaj wojsk Piechota
Podległość 6 Lwowska Brygada Piechoty

17 Lwowski Batalion Strzelcówpododdział piechoty 6 Lwowskiej Brygady Piechoty Polskich Sił Zbrojnych.

Organizacja i szkolenie[edytuj | edytuj kod]

Irak 17 lwowski batstrz.png
Irak cmentarze.png

Za początek formowania batalionu przyjęto dzień 8 września 1941[2]. W tym dniu przybyło do Tockoje 10 oficerów i 2431 podoficerów i szeregowych. Następnego dnia przydzielono do 3 Pułku Marszowego 47 oficerów. 17 września przydzielono do pułku 687 żołnierzy. W tym też dniu drogą losowania ustalono numerację pułków piechoty 6 Dywizji Piechoty. 3 Pułk Marszowy przyjął nazwę 17 Pułku Piechoty.

25 i 26 lutego 17 pp przegrupował się do Yakkabogʻ w wilajecie kaszkadaryjskim w Uzbekistanie. Po przybyciu na miejsce pułk przystąpił do intensywnego szkolenie.

W dniach 18 - 22 sierpnia razem z innymi oddziałami 6 Lwowskiej Dywizji Piechoty pułk koleją zostaje przewieziony do Krasnowodska. W dniu następnym na statku „Żdanow” płynie przez Morze Kaspijskie. 24 sierpnia wyokrętował się w Pahlewi w Iranie. Tam po dezynsekcji i wydaniu nowych sortów mundurowych żołnierze zostają zakwaterowani w obozie na plaży nadmorskiej.

W dniach od 5 do 8 września pułk w kilku rzutach przewieziony zostaje transportem samochodowym poprzez KazwinHamadanKermanszach do Chanakinu w Iraku. Tu pułk rozpoczyna szkolenie według regulaminów brytyjskich, początkowo na szczeblu batalionu a później pułku.

W Chanakin mają też miejsce dwa ważne wydarzenia w historii pułku. Pierwsza to święto 6 Dywizji Piechoty, na które przybył gen. Wilson, dowódca 10 Armii, któremu to podlegała Armia Polska. W czasie jego pobytu, po mszy, odbyła się defilada oddziałów zakończona ogniskiem żołnierskim. Drugim była wizyta w 17 pp ministra Caseya. Przybył on do miejsca postoju pułku w związku z prowadzoną inspekcją. Wyniki kontroli były pomyślne dla pułku.

Pod koniec września 1/17 pułku piechoty przeszedł do Kizil Rabat, a w drugiej połowie października dołączyły do niego pozostałe pododdziały[2]. Przeprowadzono tam reorganizacje pułku. Z dniem 1 listopada został rozwiązany 17 Pułk Piechoty, a w jego miejsce sformowano 17 Batalion Strzelców. Po reorganizacji batalion liczy 41 oficerów i 884 podoficerów i szeregowych. 11 listopada batalion po mszy polowej otrzymał broń. Przeglądu batalionu dokonał gen. Tokarzewski-Karaszewicz i dowódca brygady ppłk dypl. Klemens Rudnicki.

Fakt otrzymania broni przez batalion spowodował przyspieszenie szkolenia strzeleckiego i taktycznego[3]. Rozpoczęto też szkolenie motorowe. Dostarczono samochody i motocykle dla plutonów rozpoznawczego i moździerzy.

2 stycznia 1943 kilkunastu żołnierzy odeszło do Polskich Sił Powietrznych w Wielkiej Brytanii. Pod koniec lutego przeprowadzone zostały w batalionie ćwiczenia w zakresie jazdy i obsługi samochodu.

W związku z reorganizacją armii według etatów brytyjskich, 7 marca nastąpiło rozwiązanie 6 Dywizji Piechoty Lwów, a 6 Samodzielna Brygada Strzelców już jako 6 Lwowska Brygada Piechoty została wcielona do 5 Kresowej Dywizji Piechoty.

2 kwietnia batalion wyruszył do nowego miejsca postoju w okolice Kirkuku, Pełnił tam służbę wartowniczą przy rurociągu, oraz patrolował rejon przygraniczny. Ponadto w dalszym ciągu prowadzono ostre strzelania oraz treningi taktyczne. 4 czerwca 5 Kresową Dywizję Piechoty wizytował Naczelny Wódz gen. Władysław Sikorski. W tym dniu przeprowadził przegląd wojsk. Wieczorem uczestniczył w ognisku żołnierskim. W dniach 7-8 czerwca obserwował wielkie 48 godzinne manewry.

6 sierpnia 1943 dowódca 6 Lwowskiej BP płk dypl. Klemens Rudnicki omówił z oficerami przejazd do Palestyny[4]. 9 sierpnia o 5:00 kolumna samochodów prowadzona przez jadącego w samochodzie dowodzenia majora Mieczysława Baczkowskiego ruszyła do Palestyny. Marsz przebiegał przez Kirkuk, Bagdad, Wadi-Muhadi, Ar-Rutbę. Po 7 dniach osiągnięto Mughazi Camp.

Działania batalionu[edytuj | edytuj kod]

Batalion brał udział w kampanii włoskiej. Walczył pod Monte Cassino. W kampanii włoskiej poległo 173 oficerów i żołnierzy[5].

Po wojnie batalion, będąc w składzie wojsk okupacyjnych, pełnił między innymi służbę wartowniczą. W lutym 1946 ochraniał obiekty wojskowe i komunikacyjne w rejonie Mestre[6].

IIkp italia.png M Cassino 7.png Ancona 1944.png Bitwa o Bolonie 1945.PNG

Strzelcy lwowscy[edytuj | edytuj kod]

Dowódca batalionu
  • mjr Mieczysław Anzelm Baczkowski (11 – 17 IX 1941 i p.o. do 23 II 1942)
  • ppłk dypl Andrzej Hytroś (do II 1944)
  • mjr / ppłk Mieczysław Anzelm Baczkowski[7]. (do 10 I 1945 → zastępca dowódcy 4 BP)
  • kpt./mjr Ludwik Kordas (24 XII 1944 - VIII 1945)[8]
  • p.o. kpt. dypl. Felicjan Pawlak (15 III - 17 IV 1945)[9]
  • mjr dypl. Stanisław Orłowski (od VIII 1945)[10]
  • mjr dypl. Felicjan Pawlak
Zastępcy dowódcy batalionu
  • kpt. Wacław Kwiatkowski (do 17 V 1944)
  • mjr dypl. Stanisław Tomaszewski (17 V - 4 VII 1944)[11]
  • kpt. Kasper Ślepokura (4 - 26 VII 1944)[11]
  • kpt. Ksawery Wojciechowski (30 VII -)[11]
  • kpt. dypl. Felicjan Pawlak

Kapelan - ks. kpl. Łucjan Łuszczki

Obsada ważniejszych stanowisk w czasie pobytu w Iraku[a]
  • dowódca - ppłk dypl. Andrzej Hytroś
  • l adiutant - por. Jerzy Pałuski
  • 2 adiutant - por. Tadeusz Dyderski
  • szef sztabu - mjr Mieczysław Anzelm Baczkowski
  • kwatermistrz - mjr Ludwik Henryk Wilczyński
  • dowódca 1 kompanii - kpt. Aleksander Matusiewicz
  • dowódca 2 kompanii – kpt. Józef Cader
  • dowódca 3 kompanii - kpt. Michał Pieślak
  • dowódca plutonu sztabowego - por. Jan Malinowski

Symbole batalionu[edytuj | edytuj kod]

Sztandar
Batalion otrzymał sztandar 14 maja 1972. Wręczał go gen. Klemens Rudnicki.

Odznaka
Odznaka specjalna: wykonana z białego oksydowanego metalu o wymiarach 21 x 18 mm. Na ażurowej tarczy, lew trzymający koło zębate; jedną łapę opiera na plakietce z cyfrą „17”. Nakładana na patki koloru granatowego z żółtą wypustką[12]. Zatwierdzona rozkazem dowódcy 2 Korpusu nr 2 z 4 stycznia 1946 roku.

Batalion posiadał własny marsz.

Święto batalionowe obchodzono 17 maja.

Uwagi[edytuj | edytuj kod]

  1. Zapewne Dunin-Wilczyński wymienia oficerów w pełniących funkcje w okresie przejściowym tj. przechodzenia ze struktur pułkowych w batalionowe. Świadczy o tym fakt zamiennego traktowania pododdziałów (np.I batalion i 1 kompania).

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]