156 Dywizja Piechoty (III Rzesza)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
156 Dywizja Szkoleniowa
156 Dywizja Piechoty

156. Feldausbildungs-Division
156. Infanterie-Division
Historia
Państwo  Niemcy
Sformowanie 1945
Rozformowanie 1945
Działania zbrojne
II wojna światowa
Organizacja
Rodzaj sił zbrojnych wojska lądowe
Rodzaj wojsk piechota
Podległość OKH
Skład patrz tekst

156 Dywizja Piechotyniemiecka dywizja z czasów II wojny światowej, sformowana na mocy rozkazu z 12 marca 1945 roku, poza falą mobilizacyjną w rejonie Kolonii w VI. Okręgu Wojskowym jako 156 Dywizja Szkoleniowa[1]. 15 kwietnia 1945 r. została przemianowana na 156 Dywizję Piechoty.

Struktura organizacyjna[edytuj | edytuj kod]

Struktura organizacyjna w marcu 1945 roku:

  • 1313. pułk grenadierów
  • 1314. pułk grenadierów
  • 1315. pułk grenadierów
  • 1456. pułk artylerii
  • 1456. batalion pionierów
  • 1456. oddział łączności

Historia[edytuj | edytuj kod]

Dywizja została sformowana z różnych drobnych jednostek wojskowych oraz oddziałów sformowanych przez Departament Leśnictwa, Urząd Celny, Policję oraz Straż Pożarną włączone w skład 9 Armii. Początkowo jednostka zajmowała się szkoleniem rekrutów na bezpośrednim zapleczu frontu. Po przemianowaniu na dywizję piechoty została skierowana na front i wzięła udział w obronie Berlina w kwietniu 1945 r. Po rozbiciu przez Sowietów część jej żołnierzy uciekła na zachód. Jedynym dowódcą dywizji był generał porucznik Siegfried von Rekowski.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  1. Tadeusz Sawicki: Niemieckie wojska lądowe na froncie wschodnim czerwiec 1944 – maj 1945 (struktura). Warszawa: 1987. ISBN 83-01-06556-7.
  2. Percy Ernst Schramm: Kriegstagebuch des Oberkommandos der Wehrmacht. Bonn: 2003. ISBN 3-8289-0525-0.
  3. Altner Helmut: Berliński żołnierz. 2010.