206 Dywizja Piechoty (III Rzesza)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
206 Dywizja Piechoty
206. Infanterie-Division
ilustracja
Historia
Państwo  Niemcy
Sformowanie 17 sierpnia 1939
Rozformowanie 18 lipca 1945
Działania zbrojne
II wojna światowa
Organizacja
Rodzaj sił zbrojnych wojska lądowe
Rodzaj wojsk piechota
Podległość OKH
Skład patrz tekst

206 Dywizja Piechoty - niemiecka dywizja z czasów II wojny światowej, sformowana przez dowództwo Landwehry w Instenburgu na mocy rozkazu z 17 sierpnia 1939 roku, w 3. fali mobilizacyjnej w rejonie Instenburga w I. Okręgu Wojskowym.

Struktura organizacyjna[edytuj | edytuj kod]

  • Struktura organizacyjna w sierpniu 1939 roku:

301., 312. i 413. pułk piechoty, 206. pułk artylerii, 206. batalion pionierów, 206. oddział rozpoznawczy, 206. oddział przeciwpancerny, 206. oddział łączności;

  • Struktura organizacyjna w kwietniu 1943 roku:

301. i 413., pułk grenadierów, 206. pułk artylerii, 206. batalion pionierów, 206. oddział przeciwpancerny, 206. oddział łączności;

  • Struktura organizacyjna w kwietniu 1944 roku:

301., 312. i 413. pułk grenadierów, 206. pułk artylerii, 206. batalion pionierów, 206. batalion fizylierów, 206. oddział przeciwpancerny, 206. oddział łączności, 206. polowy batlion zapasowy;

Dowódcy[edytuj | edytuj kod]

  • Generalleutnant Hugo Höft 17.VIII.1939 – 10.VII.1940;
  • Generalleutnant Alfons Hitter 10.VII.1940 – 13.VII.1943;
  • Generalmajor Carl Andre 13.VII.1943 – 14.IX.1943;
  • Generalleutnant Alfons Hitter 14.IX.1943 – 28.VI.1944;

Szlak bojowy[edytuj | edytuj kod]

W środę 16 sierpnia 1939 roku, rozpoczęto formować dywizję. Pierwsi rezerwiści, głównie z powiatów Labiau (ros. Polessk), Tylsit-Ragnit (ros. Sowieck), Schloßberg (ros. Dobrowolsk), Ebenrode (ros. Niestierow), Angerapp (ros. Darkiejmy - Oziorsk) i Goldap (pol. gołdapski), zaczęli przybywa już następnego dnia. Później dołączyli rezerwiści z innych landów przede wszystkim z Westfalii, Szwabii oraz Frankonii.

Dywizja osiągnęła siłę 18,427 żołnierzy, 7241 koni oraz 593 pojazdów mechanicznych.

Podczas kampanii w Polsce główne siły 3. wschodniopruskiej Armii pod dowództwem generała Georga von Küchlera uderzały z południowej części Prus Wschodnich w stronę Warszawy, natomiast 206. Dywizja Piechoty została skoncentrowana w rejonie Gołdapi i otrzymała zadanie osłonięcia jednego z potencjalnego kierunków polskiego ataku z obszaru cypla suwalskiego. W wyniku korzystnej sytuacji na froncie, dywizję w pierwszych dniach kampanii polskiej zluzowano i przetransportowano koleją oraz ciężarowymi samochodami na lewe skrzydło 3. Armii w obszar Ortelsburg (pol. Szczytno) - Willenberg (pol. Wielbark).

W nocy 5 września dywizja przekroczyła w rejonie m. Chorzele polską granicę i otrzymała rozkaz osłony wschodniej flanki armii przed nieprzyjacielską kawalerią z obszaru Suwałk i Augustowa a przede wszystkim z rejonu Ostrołęki. W szybkim marszu, wieczorem 9 września, dotarła do Różana i tu przekroczyła rzekę Narew, następnie 12 września osiągnęła w rejonie Małkini rzekę Bug. Stąd rozpoczęła marsz na wschód wzdłuż Bugu przez Ciechanowiec, Brańsk w kierunku Bielska Podlaskiego. W południe 14 września czołowe oddziały dywizji, 301. puk piechoty oraz oddział przeciwpancerny i rozpoznawczy jak również sztab dywizji dotarły do Bielska Podlaskiego. Po przejściu przez miasto, dywizja rozpoczęła działania w trzech rozbieżnych kierunkach i tak 301. pułk piechoty wzmocniony III. dywizjonem 206. pułku artylerii pomaszerował szosą na Białystok, w kierunku Narewki i Małej Narewki maszerował 312. pułk piechoty natomiast na Hajnówkę i dalej w stronę Białowieży nacierał 413. pułk piechoty. 17 września, na zachodnich obrzeżach Puszczy Białowieskiej po ciężkich lecz krótkich walkach zdobyto Hajnówkę, jak również w głębokim prastarym lesie zajęto dom myśliwski polskich prezydentów w Białowieży. Po wkroczeniu Rosjan do Polski, dywizja otrzymała rozkaz do wycofania się za Narew i Pisę na linię demarkacyjną. Pododdziały dywizji koncentrowały się w Puszczy Kurpiowskiej.

Po zakończeniu kampanii polskiej, dywizja została przeniesiona na poligon Arys (pol. Orzysz) i Stablack głównie w celu odmłodzenia kadry dowódczej oraz materiału ludzkiego jak również wymieniono część starszego uzbrojenia na nowsze. Ponadto prowadzono intensywne zgrywanie pododdziałów a ostre strzelanie zakończyło okres szkolenia. W tym czasie część pododdziałów dywizji wykorzystywana była do budowy drogi pomiędzy Friedrichshof (pol. Rozogi) w Prusach Wschodnich a Myszyńcem. Dywizja prowadziła służbę ochronną i okupacyjną na odcinku linii demarkacyjnej, sztab dywizji w tym okresie zajmował kwatery w Ostrołęce.

W czerwcu 1940 roku, przetransportowano jedną trzecią dywizji w obszar Eifel do Prüm i na południe od miasta. Marsz 301. pułku piechoty przez południową Belgię prowadził przez Diant w rejonie historycznego Sedanu. Zawieszenie broni spowodowano, że w pierwszej połowie lipca został przeniesiony do Luksemburga i tam załadowany do wagonów kolejowych został przetransportowany do Prus Wschodnich.

Kolejne lata dywizja walczyła na froncie wschodnim w ramach Grupy Armii Środek, uczestniczyła w bitwach o Dyneburg, Wielkie Łuki, Rżew i Twer. Ostatecznie latem 1944 r. została doszczętnie rozbita pod Witebskiem. Nigdy jej nie odtworzono.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Carell Paul, Operacja "Barbarossa"; Warszawa 2000; ​ISBN 83-11-09199-4​;
  • Carell Paul, Spalona ziemia. Odwrót Wehrmachtu na Wschodzie; Warszawa 2003; ​ISBN 83-11-09475-6​;
  • Haupt Werner, Die deutschen Infanterie-Division b.m.w 1991;​ISBN 3-89555-274-7​;
  • Haupt Werner, Army Group North. The Wehrmacht in Russia 1941 - 1945; b.m.w i b.m.r.; ​ISBN 0-7643-0182-9​;
  • Haupt Werner, Army Group Center. The Wehrmacht in Russua 1941 - 1945; b.m.w i b.m.r.;
  • Haupt Werner, Sturm auf Moskau 1941: der Angriff: die Schlacht der Rückschlag; Friedberg 1986;
  • Hinze, Rolf Ostfront - Drama 1944. Rückzugskämpfe der Heeresgruppe Mitte; Stuttgart 2004; ​ISBN 3-613-02408-X​;
  • Payk Ernst, Die Geschichte der 206. Infanterie - Division 1939 - 1944; Bad Nauheim 1952;
  • Sawicki Tadeusz, Niemieckie wojska lądowe na froncie wschodnim, czerwiec 1944-maj 1945 (struktura), Warszawa 1987; ​ISBN 83-01-06556-7​;
  • Schramm Percy Ernst, Kriegstagebuch des Oberkommandos der Wehrmacht 8 vol.; Bonn 2003; ​ISBN 3-8289-0525-0​;