31 Dywizja Piechoty (III Rzesza)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Ten artykuł dotyczy 31 Dywizji Piechoty okresu III Rzeszy. Zobacz też: 31 Dywizja Piechoty - stronę ujednoznaczniającą.
31 Dywizja Piechoty
31. Infanterie-Division

31. Volks-Grenadier-Division
ilustracja
Historia
Państwo  Niemcy
Sformowanie 1936 Brunszwik
Rozformowanie 1945
Działania zbrojne
II wojna światowa
Organizacja
Rodzaj sił zbrojnych wojska lądowe
Rodzaj wojsk piechota
Podległość OKH
Skład patrz tekst

31 Dywizja Piechoty - niemiecka dywizja z czasów II wojny światowej, sformowana na mocy rozkazu 1 października 1936 roku, miejsce stacjonowania sztabu Brunszwik. Stacjonowała w XI. Okręgu Wojskowym. 21 lipca 1944 r. została przemianowana na 31 Dywizję Grenadierów, a 9 października 1944 r. kolejny raz zmieniono jej nazwę na 31 Dywizję Grenadierów Ludowych[1].

Struktura organizacyjna[edytuj | edytuj kod]

  • Struktura organizacyjna w sierpniu 1939 roku:
    • 12. pułk piechoty: miejsce postoju sztabu, III. batalionu, 13. kompanii dział, 14. kompanii przeciwpancernej oraz rezerwowego batalionu – Halberstadt, I. batalionu i rezerwowego batalionu – Blankenburg, II. batalionu – Quedlinburg;
    • 17. pułk piechoty: miejsce postoju sztabu, I., II. batalion oraz rezerwowego batalionu – Brunszwig, III. batalionu – Gloslar;
    • 82. pułk piechoty: miejsce postoju sztabu, I., II. batalionu oraz II. rezerwowego batalionu – Getynga, III. batalionu – Northeim, I. rezerwowego batalionu – Osterode;
    • 31. pułk artylerii: miejsce postoju sztabu, I. i II. dywizjonu – Halberstadt, III. dywizjonu – Getynga;
    • I. dywizjon 67. pułku artylerii ciężkiej: miejsce postoju – Brunszwig;
    • 31. batalion pionierów: miejsce postoju – Höxter;
    • 31. oddział przeciwpancerny: miejsce postoju – Brunszwig;
    • 31. oddział łączności: miejsce postoju – Brunszwig;
    • 31. oddział obserwacyjny: miejsce postoju – Brunszwig;
  • Struktura organizacyjna w styczniu 1940 roku:

12., 17. i 82. pułk piechoty, 31. pułk artylerii, I./67. pułk artylerii ciężkiej, 31. batalion pionierów, 31. oddział rozpoznawczy, 31. oddział przeciwpancerny, 31. oddział łączności, 31. polowy batalion zapasowy;

  • Struktura organizacyjna w maju 1944 roku:

12., 17. i 82. pułk grenadierów, 31. pułk artylerii, 31. batalion pionierów, 31. batalion fizylierów, 31. oddział przeciwpancerny, 31. oddział łączności, 31. polowy batalion zapasowy;

  • Struktura organizacyjna w lipcu 1944 roku:

12., 17. i 82. pułk grenadierów, 31. pułk artylerii, 31. batalion pionierów, 31. dywizyjna kompania fizylierów, 31. oddział przeciwpancerny, 31. oddział łączności, 31. polowy batalion zapasowy;

  • Struktura organizacyjna w październiku 1944 roku:

12., 17. i 82. pułk grenadierów, 31. pułk artylerii, 31. batalion pionierów, 31. batalion fizylierów, 31. oddział przeciwpancerny, 31. oddział łączności, 31. polowy batalion zapasowy;

Dowódcy[edytuj | edytuj kod]

Generalleutnant Hubert Fischer 1.X.1936 – 1.IV.1937;
Generalmajor (Generalleutnant) Rudolf Kämpfe 1.X.1936 – 1.V.1941;
Generalmajor Kurt Kalmukoff 2.V.1941 – 13.VIII.1941;
Generalmajor Gerhard Berthold 15.VIII.1941 – 21.I.1942;
Generalmajor (Generalleutnant) Friedrich Hoßbach 21.I.1942 – 28.II.1942;
Generalmajor Gerhard Berthold 28.II.1942 – 14.IV.1942;
Generalleutnant Kurt Pflieger 16.IV.1942 – 1.IV.1943;
Generalleutnant Hermann Flörke 1.IV.1943 – 16.V.1943;
Generalmajor (Generalleutnant) Friedrich Hoßbach 16.V.1943 – 2.VIII.1943;
Generalleutnant Wilhelm Ochsner VIII.1943 – VI.1944;
Generalmajor Ernst König VI.1944 – 1.VII.1944;
Generalmajor Hans-Joachim von Stolzmann 1.VII.1944 – V.1945;
Oberst Mangold V.1945;

Szlak bojowy[edytuj | edytuj kod]

Dywizja walczyła w Polsce i Francji. Wzięła udział w inwazji na ZSRR w ramach Grupy Armii Środek, podchodząc jesienią 1941 r. pod Moskwę. W 1943 walczyła pod Kurskiem i następnie brała udział w operacjach odwrotowych. W czerwcu 1944 r. została doszczętnie rozbita a jej dowódca Wilhelm Ochsner dostał się do niewoli.

Dywizję odbudowano z niedobitków, ozdrowieńców oraz znajdującej się w stadium formowania 550 Dywizji Grenadierów. Jednostka zmieniła nazwę na 31 Dywizja Grenadierów, a nieco później na 31 Dywizja Grenadierów Ludowych. Na front powróciła we wrześniu 1944 r. w ramach Grupy Armii Północ. Walczyła m.in. w Kurlandii, a szlak bojowy zakończyła odcięta Półwyspie Helskim w maju 1945 r.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Grzelak Czesław, Stańczyk Henryk Kampania polska 1939 roku; Warszawa 2005; ​ISBN 83-7399-169-7​;
  • Haupt Werner, Die deutchen Infanterie Division b.m.w i b.d.w; ​ISBN 3-89555-274-7​;
  • Haupt Werner Kurlandia. Die vergessene Heeresgruppe 1944/45.; ​ISBN 978-3-89555-527-5​;
  • Jurga Tadeusz, Obrona Polski 1939, Warszawa 1990; ​ISBN 83-211-1096-7​;
  • Stahl Friedrich, Heereseinteilung 1939. Gliderung, Standorte und Kommandeure sämtlicher Einheiten des Friedensheeres am 3.1.1939 und die Kriegsliederung vom 1.9.1939; ​ISBN 978-3-89555-338-7​, ​ISBN 3-89555-338-7​;
  • Sawicki Tadeusz, Niemieckie wojska lądowe na froncie wschodnim czerwiec 1944-maj 1945 (struktura); Warszawa 1987; ​ISBN 83-01-06556-7​;
  • Schramm Percy Ernst, Kriegstagebuch des Oberkommandos der Wehrmacht 8 vol.; ​ISBN 3-8289-0525-0​;