106 Dywizja Piechoty (III Rzesza)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Ten artykuł dotyczy 106 Dywizji Piechoty okresu III Rzeszy. Zobacz też: 106 Dywizja Piechoty - stronę ujednoznaczniającą.
106 Dywizja Piechoty
106. Infanterie-Division
ilustracja
Historia
Państwo  Niemcy
Sformowanie 1940 Wahn
Rozformowanie 1945
Działania zbrojne
II wojna światowa
Organizacja
Rodzaj sił zbrojnych wojska lądowe
Rodzaj wojsk piechota
Podległość OKH
Skład patrz tekst

106 Dywizja Piechoty – niemiecka dywizja z czasów II wojny światowej, sformowana na mocy rozkazu z 22 listopada 1940 roku, w 12. fali mobilizacyjnej na poligonie Wahn w VI Okręgu Wojskowym.

Szlak bojowy[edytuj | edytuj kod]

Dywizja była aktywna na froncie wschodnim w ramach Grupa Armii Środek. Walczyła o Wilno, Smoleńsk, Wiaźmę i Klin. Zimą 1941-1942 poniosła ciężkie straty pod Moskwą i została wycofana do Francji w celu odbudowy. Powróciła na front wiosną 1943 r., walczyła o Krzemieńczuk i Kirowohrad, jesienią z dywizji pozostała słaba gruba bojowa, którą w lutym 1944 r. wzmocniono pododdziałami Dywizji Szkieletowej Milowitz. Jednostka walczyła nadal w czasie operacji odwrotowej przez Dniepr i broniła linii rzeki Prut w Rumunii. Ostatecznie została rozpita pod Kiszyniowem latem 1944 r.

106 Dywizję Piechoty odbudowano pospieszne w Oberheim na terenie Niemiec 24 marca 1945 r., nie osiągnęła jednak pełnych stanów osobowych. Do końca wojny przebywała w Schwarzwaldzie, gdzie poddała się wojskom amerykańskim w maju 1945 r[1].

Struktura organizacyjna[edytuj | edytuj kod]

  • Struktura organizacyjna w listopadzie 1940 roku:

239., 240. i 241 . pułki piechoty, 107. pułk artylerii, 106. batalion pionierów, 106. oddział rozpoznawczy, 106. oddział przeciwpancerny, 106. oddział łączności, 106. polowy batalion zapasowy;

  • Struktura organizacyjna w listopadzie 1943 roku:

39. grupa dywizyjna (113. i 114. grupa pułkowa), 239. i 240. pułk grenadierów, 107. pułk artylerii, 106. batalion pionierów, 106. dywizyjny batalion fizylierów, 106. oddział przeciwpancerny, 106. oddział łączności, 106. polowy batalion zapasowy;

  • Struktura organizacyjna w kwietniu 1945 roku:

113., 239. i 240. pułk grenadierów, 107. pułk artylerii, 106. batalion pionierów, 106. oddział przeciwpancerny, 106. oddział łączności, 106. polowy batalion zapasowy;

Dowódcy[edytuj | edytuj kod]

Generalmajor Ernst Dehner 28.12.1940 – 03.05.1942;
Generalleutnant Alfons Hitter 03.05.1942 – 01.12.1942;
Generalleutnant Arthur Kullmer 01.12.1942 – 01.01.1943;
Generalleutnant Werner Forst 01.01.1943 – 20.01.1944;
Generalleutnant Siegfried von Rekowski 20.01.1944 – VIII 1944;
Oberst Rintenberg III 1945 – 08.05.1945;

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Samuel W. Mitcham jr.: Niemieckie siły zbrojne 1939-1945. Wojska lądowe. Ordre de Bataille. Warszawa: Belona S.A., 2009, s. 169-170. ISBN 978-83-11-11596-5.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Carell Paul, Operacja "Barbarossa", Warszawa 2000, ​ISBN 831109199-4​.
  • Paul Carell, Spalona ziemia. Odwrót Wehrmachtu na Wschodzie, Kazimierz Szarski (tłum.), Warszawa: „Bellona”, 2003, ISBN 83-11-09475-6, OCLC 749204110.
  • Dieckert, Großmann, Der Kampf um Ostpreussen. Der umfassende Dokumentarbericht über das Kriegsgeschehen in Ostpreußen, Stuttgart 1965, ​ISBN 3-87943-436-0​.
  • Grossmann Horst, Rshew. Eckpfeiler der Ostfront, Friedberg b.r.w, ​ISBN 3-7909-0126-1​.
  • Haupt Werner, Sturm auf Moskau 1941. Der Angriff. Die Schlacht. Der Ruckschlag, Friedberg b.d.w, ​ISBN 978-3-89555-372-1​.
  • Haupt Werner, Army Group Center. The Wehrmacht in Russia 1941-1945, b.m.w i 1998, ​ISBN 0-7643-0266-3​.
  • Schramm Percy Ernst, Kriegstagebuch des Oberkommandos der Wehrmacht 8 vol., Bonn 2003, ​ISBN 3-8289-0525-0​.