700 Dywizja Piechoty (III Rzesza)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

700 Dywizja Piechoty (niem. Infanterie-Division 700, ros. 700-я пехотная дивизия/3-я пехотная дивизия Вооруженных сил КОНР) – związek taktyczny Sił Zbrojnych Komitetu Wyzwolenia Narodów Rosji pod koniec II wojny światowej

Formowanie dywizji rozpoczęło się w poł. lutego 1945 r. na poligonie wojskowym w Münsingen. Stanowiła ona trzecią dywizję Sił Zbrojnych KONR. Na jej czele stanął gen. Michaił M. Szapowałow. Funkcję szefa sztabu objął płk I. A. Bogdanow, a następnie płk Aleksandr N. Wysocki (Kobziew). Dowódcą planowanego pułku artylerii został kpt. Każieka. Rekruci pochodzili spośród b. jeńców wojennych z Armii Czerwonej i "wschodnich" robotników przymusowych. Do końca wojny zdołano zgromadzić ok. 10 tys. ochotników. Nie byli oni jednak uzbrojeni. Generał M. M. Szapowałow podjął wprawdzie starania o dostarczenie broni ćwiczebnej, ale zakończyły się one niepowodzeniem. Zdołano utworzyć jedynie sztab dywizji. W pierwszych dniach maja 1945 r. dowództwo Sił Zbrojnych KONR postanowiło zgrupować wszystkie oddziały "własowskie". W tym celu gen. M. M. Szapowałow 3 maja tego roku udał się samolotem do sztabu 1 Dywizji Piechoty gen. Siergieja K. Buniaczenki, gdzie zdecydowano o wycofaniu się na zachód i poddaniu się Amerykanom. Kolumny 3 Dywizji Piechoty dołączyły do tzw. Południowej Grupy ROA, po czym skapitulowały 9 maja pod Krumau.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Joachim Hoffman, Rosyjscy sojusznicy Hitlera. Własow i jego armia, 2008
  • Siergiej I. Drobiazko, Под знаменами врага. Антисоветские формирования в составе германских вооруженных сил 1941-1945, 2004

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]