8 Dywizja Piechoty (III Rzesza)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Ten artykuł dotyczy niemieckiej 8 Dywizji Piechoty. Zobacz też: 8 Dywizja Piechoty – stronę ujednoznaczniającą.
8 Dywizja Piechoty
8 Dywizja Lekka
8 Dywizja Strzelców

8. Infanterie-Division
8. leichte Division
8. Jäger-Division
ilustracja
Historia
Państwo  III Rzesza
Sformowanie 15 października 1935
Rozformowanie 1945
Nazwa wyróżniająca Górnośląska
Tradycje
Rodowód III Dowództwo Artylerii
Działania zbrojne
II wojna światowa
Organizacja
Dyslokacja Opole
Rodzaj sił zbrojnych wojska lądowe
Formacja Wermacht
Rodzaj wojsk piechota i artyleria
Podległość 1939: 14 Armia
1941: 9 Armia
Skład patrz tekst

8 (Górnośląska) Dywizja Piechoty – niemiecka dywizja z czasów II wojny światowej, utworzona w grudniu 1934 roku jako III Dowództwo Artylerii, miejsce stacjonowania sztabu Opole. Na mocy rozkazu z dnia 15 października 1935 roku otrzymała oficjalną nazwę 8. Dywizja Piechoty.

Stacjonowała w VIII. Okręgu Wojskowym, w 1938 roku po przyłączeniu Sudetenlandu sztab oraz część oddziałów dywizji przeniesiono do obszaru JesenikOpava. W grudniu 1941 roku została odświeżona i przeformowana w 8 Dywizję Lekką (8. leichte Division). 30 czerwca 1942 r. dywizję kolejny raz przemianowano na 8 Dywizję Strzelców (8. Jäger-Division).

Struktura organizacyjna[edytuj | edytuj kod]

  • Stan na sierpień 1939 roku:
    • 28 pułk piechoty : miejsce postoju sztabu, I batalionu, 13 kompanii moździerzy i 14 kompanii przeciwpancernej – Troppau, II. batalionu – Šternberk, III batalionu Nový Jičín;
    • 38 pułku piechoty: miejsce postoju sztabu, II i III batalionu – Kłodzko, I batalionu – Nysa, rezerwowego batalionu – Jesenik;
    • 84 pułk piechoty: miejsce stacjonowania sztabu, I i III batalionu – Gliwice, II i rezerwowego batalionu – Kędzierzyn;
    • 8 pułk artylerii: miejsce postoju sztabu i III dywizjonu – Troppau, I i II dywizjonu – Gliwice;
    • I dywizjon 44 pułku artylerii ciężkiej: miejsce postoju – Nysa;
    • 8 batalion pionierów: miejsce postoju – Nysa;
    • 8 oddział rozpoznawczy: miejsce postoju – Bruntál;
    • 8 oddział łączności: miejsce postoju – Prudnik;
  • Stan na czerwiec 1941 roku:
    • 28, 38 i 84 pułk piechoty, 8 pułk artylerii, I dywizjon 44 pułku artylerii ciężkiej, 8 batalion pionierów, 8 oddział przeciwpancerny, 8 oddział rozpoznawczy, 8 oddział łączności, 8 polowy batalion zapasowy;

Dowódcy[edytuj | edytuj kod]

Szlak bojowy[edytuj | edytuj kod]

Wojnę dywizja rozpoczęła w strukturze VIII. Korpusu Armijnego 14. Armii Grupy Armii Południe. O świcie 1 września 1939 roku przekroczyła granicę w rejonie Gliwic i rozpoczęła ciężkie walki o przełamanie polskich granicznych fortyfikacji w rejonie Mikołowa, dalej nacierała w stronę Dunajca i Sanu. Między 14 a 17 września brała udział w bitwie o Biłgoraj. Ostatnie walki w kampanii w Polsce toczyła podczas bitwy w rejonie Tomaszowa Lubelskiego. 23 września po bitwie pod Krasnobrodem sztab dywizji dostał się do polskiej niewoli po przegranej potyczce z 25 Pułkiem Ułanów Wielkopolskich z Nowogródzkiej Brygady Kawalerii. Po zakończeniu walk, w pierwszej połowie października, jednostkę transportem kolejowym przerzucono nad granicę francuską w rejon Eifel. W Kampanii francuskiej, w jej pierwszym etapie, przełamała belgijskie fortyfikacje w Ardenach i maszerowała w stronę Mozy, którą przekroczyła pod Yvoir. Następnie brała udział w walkach o Twierdze Mauberg i w Lesie Mormal oraz walczyła o przeprawę przez Skalde. W drugiej fazie kampanii francuskiej jednostka przeszła Sommę pod Amiems i prowadziła walki pościgowe przez Sekwanę w stronę Loary. Po zawieszeniu broni osłaniała wybrzeże atlantyckie po obu stronach ujścia Żyrondy. Od końca lipca 1940 roku do marca 1941 roku okupywała i ochraniała wybrzeże w Normandii. Dywizja w kwietniu 1941 roku z rejonu Rouen została przetransportowana do Prus Wschodnich. Kampanię rosyjską rozpoczęła w strukturze VIII. Korpusu Armijnego 9. Armii Grupy Armii Środek. W pierwszych dniach walk przełamała graniczne radzieckie fortyfikacje na wschód od Suwałk, uczestniczyła w bitwie o Grodno oraz nacierała w stronę Berezyny. Podczas bitwy smoleńskiej uczestniczyła w zażartych walkach na północ i na wschód od Smoleńska. W październiku uczestniczyła w podwójnej bitwie okrążającej pod Wiaźmą i Briańskiem. Przełamała sowieckie pozycje nad rzeką Wop i nacierała dalej w stronę Dniepru. Poniosła duże straty w walkach zamykających kocioł pod Wiaźmą, w wyniku których została wycofana na tyły i na początku listopada koleją została przetransportowana do Francji. W grudniu 1941 roku została odświeżona i przeformowana w 8. lekką Dywizję Piechoty (8. leichte Division).

Na początku 1942 r. dywizja powróciła na front wschodni, walczyła pod Demiańskiem i jeziorem Ilmen. W marcu 1944 r. została przerzucona na front południowy, walczyła podczas odwrotu na Ukrainie. w Karpatach i na Słowacji. Resztki poddały się Armii Czerwonej w maju 1945.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Steblik Władysław, Armia Kraków 1939, Warszawa 1989;
  • Mueller – Hillebrandt D., Das Heer 1933 – 1945, Frankfurt nad Menem 1954 – 1969;
  • Haupt Werner Die deutschen Infanterie-Division, b.m.w 1991;
  • Haupt Werner Sturm auf Moskau 1941. Der Angriff. Die Schlacht. Der Ruckschlag b.m.w i b.d.w;
  • Haupt Werner Army Group Center. The Wehrmacht in Russia 1941 – 1945 b.m.w i b.d.w;--

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]