384 Dywizja Piechoty (III Rzesza)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Ten artykuł dotyczy 384 Dywizji Piechoty okresu III Rzeszy. Zobacz też: 384 Dywizja Piechoty - stronę ujednoznaczniającą.
384 Dywizja Piechoty
384. Infanterie-Division
ilustracja
Historia
Państwo  Niemcy
Sformowanie 10 stycznia 1942
Rozformowanie 9 października 1944
Działania zbrojne
II wojna światowa
Organizacja
Rodzaj sił zbrojnych wojska lądowe
Rodzaj wojsk piechota
Podległość OKH
Skład patrz tekst

384 Dywizja Piechotyniemiecka dywizja z czasów II wojny światowej, sformowana na poligonie Königsbrück na mocy rozkazu z 10 stycznia 1942 roku, w 18. fali mobilizacyjnej w IV. Okręgu Wojskowym.

Struktura organizacyjna[edytuj | edytuj kod]

  • Struktura organizacyjna w styczniu 1942 roku:

534., 535. i 536. pułk piechoty, 384. pułk artylerii, 384. batalion pionierów, 384. oddział przeciwpancerny, 384. oddział łączności;

  • Struktura organizacyjna w czerwcu 1942 roku:

534., 535. i 536. pułk piechoty, 384. pułk artylerii, 384. batalion pionierów, 384. oddział rozpoznawczy, 384. oddział przeciwpancerny, 384. oddział łączności, 384. polowy batalion zapasowy;

  • Struktura organizacyjna w marcu 1943 roku:

534., 535. i 536. pułk grenadierów, 384. pułk artylerii, 384. batalion pionierów, 384. oddział rozpoznawczy, 384. oddział przeciwpancerny, 384. oddział łączności, 384. polowy batalion zapasowy;

  • Struktura organizacyjna w grudniu 1943 roku:

534., 535. i 536. pułk grenadierów, 384. pułk artylerii, 384. batalion pionierów, 384. batalion fizylierów, 384. oddział przeciwpancerny, 384. oddział łączności, 384. polowy batalion zapasowy;

Dowódcy[edytuj | edytuj kod]

  • Generalmajor (Generalleutnant) Kurt Hoffman 10.I.1942 – 13.II.1942;
  • Generalleutnant Eccard Freiherr von Gablanz 13.II.1942 – 16.I.1943;
  • Oberst Hans Dörr 16.I.1943 – 31.I.1943;
  • Generalleutnant Hans de Salengre – Drabbe IV.1943 – 28.VII.1944;
  • Generalleutnant Drabisch-Wachter VII.1944 – 1944;

Szlak bojowy[edytuj | edytuj kod]

Dywizja została skierowana w kwietniu 1942 r. na front wschodni w ramach Grupy Armii Południe. Walczyła o Charków, Izium i Stalingrad, gdzie została zniszczona w styczniu 1943 r. razem z całą 6 Armią. Jednostkę odbudowano na bazie ocalałego sztabu we Francji i pod koniec 1943 r. skierowano ponownie na front wschodni, gdzie walczyła na łuku Dniepru i o Krzywy Róg. Jesienią 1944 została okrążona w rejonie Kiszyniowa i rozbita. Jej niedobitków przejęły 76 i 15 Dywizja Piechoty operujące na Węgrzech.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Schramm Percy Ernst, Kriegstagebuch des Oberkommandos der Wehrmacht 8 vol.; Bonn 2003; ​ISBN 3-8289-0525-0
  • Samuel W. Mitcham jr.: Niemieckie siły zbrojne 1939-1945. Dywizje strzeleckie i lekkie. Ordre de Bataille. Warszawa: Belona S.A., 2010. ISBN 978-83-11-11655-9.