148 Dywizja Piechoty (III Rzesza)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Ten artykuł dotyczy 148 Dywizji Piechoty okresu III Rzeszy. Zobacz też: 148 Dywizja Piechoty – stronę ujednoznaczniającą.
148 Dywizja Zapasowa,
148 Dywizja Rezerwowa,
148 Dywizja Piechoty

Division Nr. 148,
148. Reserve-Division,
148. Infanterie-Division
ilustracja
Historia
Państwo  III Rzesza
Sformowanie 1 grudnia 1939
Rozformowanie 28 kwietnia 1945
Działania zbrojne
II wojna światowa
Organizacja
Dyslokacja pierwotnie Gliwice
(niem. Gleiwitz)
Rodzaj sił zbrojnych lądowe
Formacja Wehrmacht
Rodzaj wojsk piechota

148 Dywizja Piechotyniemiecka dywizja z czasów II wojny światowej.

Dywizję sformowano jako jednostkę zapasową do nadzorowania oddziałów szkolnych i zapasowych na Śląsku (Division Nr. 148)[1]. W 1941 r. dywizję przeniesiono do Metz w Franci i 1 października 1942 r. zreorganizowana w 148 Dywizję Rezerwową (148. Reserve-Division)[2]. W listopadzie 1942 r, dywizja wzięła udział w okupacji Vichy i została przeniesiona do Tuluzy. 18 września 1944 r. jednostkę przekształcono w jednostkę liniową (148 Dywizja Piechoty, 148. Infanterie-Division)[3].

Struktura organizacyjna[edytuj | edytuj kod]

  • Struktura organizacyjna w październiku 1944 roku:

281., 285. i 286. pułk grenadierów, 1048. pułk artylerii, 1048. batalion pionierów, 148. batalion fizylierów, 1048. oddział przeciwpancerny, 1048. oddział łączności, 1048. kompania Fla, 1048. dywizyjne oddziały zaopatrzeniowe[4];

Dowódcy[edytuj | edytuj kod]

  • Generalleutnant Konrad Stephanus od 1 grudnia 1939,
  • Generalleutnant Hermann Böttcher od 7 lutego 1940,
  • General der Infanterie Hubert Gercke od 10 stycznia 1942,
  • Generalleutnant Hermann Böttcher od 2 kwietnia 1942,
  • Generalleutnant Friedrich-Wilhelm von Rothkirch und Panthen od 1 kwietnia 1943,
  • Generalleutnant Otto Fretter-Pico od 25 września 1943,
  • Generalleutnant Otto Schönherr od 20 marca 1944[5].

Szlak bojowy[edytuj | edytuj kod]

148 Dywizja Piechoty została podporządkowana Grupie Armii G już w sierpniu 1944 r. Do akcji weszła podczas alianckiej operacji desantowej w południowej Francji (Operacja Dragoon) w ramach 19 Armii. Następnie została przeniesiona do Masywu Esterel, gdzie blokowała Aliantom przejście przez Alpy francuskie do Włoch. Później jednostkę podporządkowano Grupie Armii C i skierowano w 1945 r. do walk na wybrzeżu tyrreńskim i dolinie Padu. Po załamaniu się całej Grupy Armii C dywizja kapitulowała 28 kwietnia 1945 r[5].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Samuel W. Mitcham jr.: Niemieckie siły zbrojne 1939-1945. Wojska lądowe. Ordre de Bataille. Warszawa: Belona S.A., 2009. ISBN 978-83-11-11596-5.