Antoni Benedykt Lubomirski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Antoni Benedykt Lubomirski
Ilustracja
Herb
Herb Szreniawa bez Krzyża
Rodzina Lubomirscy herbu Szreniawa bez Krzyża
Data śmierci 25 lipca 1761
Ojciec Jerzy Dominik Lubomirski
Matka Magdalena Tarło
Żona

Anna Zofia Ożarowska

Dzieci

Jerzy Marcin Lubomirski
Magdalena Agnieszka Lubomirska

Odznaczenia
Order Orła Białego Order św. Huberta (Bawaria) Order św. Andrzeja (Imperium Rosyjskie) Order Świętego Aleksandra Newskiego (Imperium Rosyjskie) Order Wojskowy św. Henryka (Saksonia)

Antoni Benedykt Konstanty Lubomirski herbu Szreniawa bez Krzyża (ur. po 18 maja 1718 roku – zm. 25 lipca 1761 roku) – miecznik wielki koronny w 1754 roku, generał major wojsk koronnych w 1753 roku, komendant Regimentu Piechoty hetmańskiego[1], poseł, jeden z działaczy stronnictwa „republikańskiego”, protegowany Francji, starosta kazimierski, starosta barski od 1727 roku[2].

Syn Jerzego Dominika Lubomirskiego i jego drugiej żony Marianny z Tarłów, chrzczony w kościele św. Trójcy benedyktynek radomskich, przez biskupa Konstantego Feliksa Szaniawskiego,

Podpisał elekcję Stanisława Leszczyńskiego (1733), był konsyliarzem województwa podolskiego w konfederacji dzikowskiej[3]. Później pogodził się z Augustem III Sasem.

Wielokrotny poseł na sejm, mówca. Poseł na sejm 1736 roku z województwa bracławskiego[4]. Na sejmie w 1738 r. żądał wyjścia wojsk rosyjskich. Poseł na sejm 1740 roku z województwa bracławskiego[5]. W 1744 r. domagał się zwiększenia liczby żołnierzy. Będąc marszałkiem sejmu w 1746 r. i nie mogąc przeprowadzić żadnej ustawy, nazwał go „zgromadzeniem bezdusznym".

Jako poseł ziemi czerskiej[6] na sejmie w 1748 roku wygłosił wiele mów w sprawie reform ekonomicznych i wojskowych, a także przeciw liberum veto.

3 sierpnia 1757 został kawalerem Orderu Orła Białego[7]. W 1742 roku odznaczony rosyjskimi Orderem św. Aleksandra Newskiego[8] i Orderem św. Andrzeja, saskim Orderem św. Henryka[9] (1745), bawarskim Orderem św. Huberta (1737)[7].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Tomasz Ciesielski, Generałowie wojska koronnego w latach 1717-1763, w: Organizacja armii w nowożytnej Europie: struktura – urzędy – prawo – finanse, Zabrze 2011, s. 463.
  2. Krzysztof Chłapowski, Starostowie niegrodowi w Koronie 1565-1795 Materiały źródłowe, Warszawa, Bellerive-sur-Allier 2017, s. 246.
  3. Konfederacja Generalna Stanów Koronnych y Wielkiego Xięztwa Litewskiego na walnym zieźdźie w Dźikowie pod Sandomierzem postanowiona dnia V miesiąca Listopada. Roku Pańskiego MDCC.XXXIV, brak paginacji.
  4. Henryk Palkij, Sejmy 1736 i 1738 roku : u początków nowej sytuacji politycznej w Rzeczypospolitej, Rozprawy Wydziału Historyczno-Filozoficznego / Polska Akademia Umiejętności ; t. 93, Kraków 2000, s. 219.
  5. Teka Gabriela Junoszy Podoskiego, t. IV, Poznań 1856, s. 713.
  6. Dyaryusze sejmowe z wieku XVIII.T.I. Dyaryusz sejmu z r.1748. Diaria comitiorum Poloniae saeculi XVIII i Diarium comitiorum anni 1748 wydał Władysław Konopczyński, Warszawa 1911, s. 304.
  7. a b Marta Męclewska (oprac.): Kawalerowie i statuty Orderu Orła Białego 1705–2008. Zamek Królewski w Warszawie, 2008, s. 188.
  8. Бантыш-Каменский Н.Н. Списки кавалерам российских императорских орденов Св. Андрея Первозванного, Св. Екатерины, Св. Александра Невского и Св. Анны с учреждения до установления в 1797 году орденского капитула, 2005, s. 130.
  9. Zameczki podolskie na kresach (ciąg dalszy). „Przegląd Polski”. R. IV. Z. IX, marzec 1870, s. 325. UJ. 

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]