Andrzej Ignacy Ogiński

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Andrzej Ignacy Ogiński
Ilustracja
Herb
Ogiński
Rodzina Ogińscy
Data urodzenia 1740
Data śmierci 1787
Żona

Paula Szembek

Dzieci

Michał Kleofas Ogiński

Odznaczenia
Orderu Świętego Stanisława (Rzeczpospolita Obojga Narodów)

Andrzej Ignacy Joachim Jozafat Ogiński herbu własnego (ur. 13 kwietnia 1740 roku w Tadulinie w województwie witebskim – zm. 12 października 1787 roku w Guzowie) – marszałek sejmu skonfederowanego 1776 roku[1] i marszałek konfederacji Andrzeja Mokronowskiego w 1776 roku, wojewoda trocki w 1783 roku, kasztelan trocki w 1778 roku, marszałek Trybunału Głównego Wielkiego Księstwa Litewskiego w 1761 roku[2]sekretarz Rady Nieustającej w 1775 roku[3], sekretarz wielki litewski w 1773 roku, referendarz litewski w 1771 roku, miecznik litewski w 1762 roku, marszałek Trybunału Głównego Wielkiego Księstwa Litewskiego w 1760 roku, starosta oszmiański w 1756 roku[4], dyplomata, wolnomularz[5], członek Komisji Kruszcowej[6], pułkownik, starosta kadaryski, maćkowski i płotelski, a z posagu żony, wdowie po Janie Potockim, starosta guzowski.

Był synem Tadeusza Franciszka i Izabelli z Radziwiłłów.

Poseł inflancki na sejm 1756 roku. Deputat kowieński na Trybunał Główny Wielkiego Księstwa Litewskiego w 1760 roku[7]. Był posłem inflanckim na sejm 1762 roku. Był członkiem konfederacji generalnej Wielkiego Księstwa Litewskiego w 1764[8]. Był elektorem Stanisława Augusta Poniatowskiego z województwa trockiego. Poseł ziemi sochaczewskiej na sejm koronacyjny 1764 roku[9]. Wybrany asesorem sądów królewskich. Jeden z najbardziej zaufanych ludzi króla Stanisława Augusta Poniatowskiego. W 1766 został członkiem Komisji Skarbowej Wielkiego Księstwa Litewskiego. W 1769 miał posłować do Petersburga lecz ostatecznie tam nie pojechał. Konfederaci barscy uznali go za wroga ojczyzny i zniszczyli jego dobra. Uchwałą rady senatu z 23 grudnia 1771 mianowano go posłem Rzeczypospolitej przy dworze wiedeńskim. Do Wiednia dotarł w połowie lutego 1772, gdy żywiono jeszcze wiele złudzeń, że Austria poprze Stanisława Augusta wobec Rosji.

Francuskiemu ambasadorowi w Wiedniu, kardynałowi de Rohan, obiecał dopomóc w uwolnieniu francuskich oficerów oblężonych wraz z konfederatami barskimi na Wawelu przez Rosjan – jednak próby nawiązania rozmów z ambasadorem de Rohan i konfederatami nie powiodły się.

Austriacy starali się jak najdłużej mydlić oczy Ogińskiemu. Brytyjski reprezentant w Wiedniu David Murray, 2. hrabia Mansfield ostrzegał Ogińskiego o swych podejrzeniach dotyczących porozumienia trzech mocarstw w celu dokonania rozbioru, Ogiński wierzył jednak bezwartościowym zapewnieniom Kaunitza.

Na Sejmie Rozbiorowym 1773-1775 został wybrany przez króla Stanisława Augusta Poniatowskiego sekretarzem Rady Nieustającej[3].

Członek konfederacji Andrzeja Mokronowskiego w 1776 roku i poseł na sejm 1776 roku z województwa trockiego[10]. W 1780 roku był konsyliarzem Rady Nieustającej.

W 1770 roku został kawalerem Orderu Świętego Stanisława.

Żoną Ogińskiego była Paula z Szembeków. Mieli córkę, Józefę oraz syna, Michała Kleofasa[11].

Przypisy

  1. Władysław Konopczyński, Chronologia sejmów polskich 1493-1793, Kraków 1948, s. 168 [42].
  2. Złota księga szlachty polskiej, r. XVIII, Poznań 1896, s. 135.
  3. a b Volumina Legum, t. VIII, Petersburg 1860, s. 87.
  4. Urzędnicy centralni i dostojnicy Wielkiego Księstwa Litewskiego XIV-XVIII wieku. Spisy. Oprac. Henryk Lulewicz i Andrzej Rachuba. Kórnik 1994s. 225.
  5. Ludwik Hass, Sekta farmazonii warszawskiej, Warszawa 1980, s. 135.
  6. Encyklopedia historii gospodarczej Polski do 1945 roku, t. I, Warszawa 1981 s. 326.
  7. biogram z XXIII tomu Polskiego Słownika Biograficznego autorstwa Zofii Zielińskiej
  8. Volumina Legum, t. VII, Petersburg 1860, s. 73.
  9. Ludwik Zieliński, Pamiątki historyczne krajowe, Lwów 1841, s. 28.
  10. Volumina Legum, t. VIII, Petersburg 1860, s. 528.
  11. Internetowy Polski Słownik Biograficzny, hasło autorstwa Zofii Zielińskiej

Bibliografia[edytuj]

  • Historia Dyplomacji Polskiej – tom II 1572-1795, PWN Warszawa 1981, s. 549.