Kevin De Bruyne

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Kevin De Bruyne
Ilustracja
Kevin De Bruyne (2018)
Data i miejsce urodzenia

28 czerwca 1991
Drongen

Wzrost

181 cm[1]

Pozycja

pomocnik

Informacje klubowe
Klub

Manchester City

Numer w klubie

17

Kariera juniorska
Lata Klub
1997–1999 KVV Drongen
1999–2005 KAA Gent
2005–2008 KRC Genk
Kariera seniorska[a]
Lata Klub Wyst. Gole
2008–2012 KRC Genk 84 (14)
2012–2014 Chelsea 3 (0)
2012 KRC Genk (wyp.) 13 (2)
2012–2013 Werder Brema (wyp.) 33 (10)
2014–2015 VfL Wolfsburg 51 (13)
2015– Manchester City 207 (57)
W sumie: 391 (96)
Kariera reprezentacyjna[b]
Lata Reprezentacja Wyst. Gole
2008–2009  Belgia U-18 7 (1)
2009  Belgia U-19 10 (1)
2010  Belgia U-21 2 (0)
2010–  Belgia 88 (23)
W sumie: 107 (25)
  1. Aktualne na: koniec sezonu 2021/2022.
  2. Aktualne na: 16 listopada 2021.
Dorobek medalowy
Mistrzostwa świata
III miejsce Rosja 2018 piłka nożna

Kevin De Bruyne (wym. [ˈkɛvɪn də ˈbrœnə], ur. 28 czerwca 1991 w Drongen) – belgijski piłkarz, występujący na pozycji pomocnika w angielskim klubie Manchester City i w reprezentacji Belgii. Jest powszechnie uważany za jednego z najlepszych piłkarzy na świecie.

De Bruyne rozpoczął swoją karierę w Genk, gdzie był graczem podstawowym, gdy wygrali belgijską Pro League 2010-2011. W 2012 dołączył do Chelsea, gdzie nie był często wykorzystywany, a następnie wypożyczony do Werderu Brema. W 2014 podpisał kontrakt z Wolfsburgiem za 18 milionów funtów. Stał się tam jednym z najlepszych graczy Bundesligi i to, że klub wygrał DFB-Pokal 2014-2015 to w dużej mierze jego zasługa. Latem 2015 roku De Bruyne dołączył do Manchesteru City za rekordowe 54 miliony funtów. Od tego czasu zdobył trzy tytuły Premier League, pięć Pucharów Ligi i Puchar Anglii. W sezonie 2017/2018 odegrał znaczącą rolę w ustanowieniu rekordu Manchesteru City, który stał się jedyną drużyną Premier League, która zdobyła 100 punktów w jednym sezonie. W sezonie 2019/2020 De Bruyne ustanowił rekord największej liczby asyst w sezonie i został Graczem Roku.

De Bruyne zadebiutował na arenie międzynarodowej w 2010 i od tego czasu zaliczył ponad 80 występów i strzelił 22 gole dla Belgii. Był członkiem reprezentacji, kiedy dotarła do ćwierćfinałów zarówno na Mistrzostwach Świata 2014 jak i na Mistrzostwach Europy 2016 i 2020. Reprezentował Belgię również gdy ta wygrała mecz o 3. miejsce z Anglią na Mistrzostwach Świata 2018 i został powołany do FIFA World Cup Dream Team.

De Bruyne został czterokrotnie wybrany do składu sezonu Ligi Mistrzów UEFA a do męskiej drużyny światowej IFFHS, drużyny roku UEFA i drużyny roku ESM po trzy razy. Oprócz tego został wybrany do France Football World XI i do drużyny roku Bundesligi. Dwukrotnie zdobył także nagrodę Premier League Playmaker of the Season, dwukrotnie Piłkarza Roku PFA, Pomocnika Sezonu Ligi Mistrzów UEFA, Piłkarza Roku Bundesligi, Belgijskiego Sportowca Roku i Najlepszego Rozgrywającego Świata IFFHS.

Kariera klubowa[edytuj | edytuj kod]

KRC Genk[edytuj | edytuj kod]

De Bruyne rozpoczął swoją karierę w klubie KVV Drongen w 1997 roku. Siedem lat później dołączył do Genk. De Bruyne pierwszy mecz w barwach KRC Genk rozegrał 9 maja 2009 w przegranym 0:3 meczu z Charleroi[2]. 7 lutego 2010 De Bruyne strzelił swojego pierwszego gola w barwach Genk. Wydarzyło się to w wygranym 1:0 meczu ze Standard Liège[3]. W tym sezonie 2010/2011 w 33 występach strzelił 5 goli i zaliczył 16 asyst, a Genk został mistrzem Belgii[4]. W sezonie 2011/2012 w 28 spotkaniach strzelił 8 goli i asystował przy 14[5]. Udział w rozgrywkach ligowych zakończył z 8 golami w 28 występach.

Chelsea[edytuj | edytuj kod]

31 stycznia 2012 ogłoszono transfer De Bruyne'a do Chelsea za kwotę 8 mln €[6]. Podpisał pięcioipółroczny kontrakt, ale został w Genku do końca sezonu[7]. 18 lipca 2012 De Bruyne zadebiutował w Chelsea w wygranym 4:2 meczu z Seattle Sounders. Zagrał również w pierwszej połowie przeciwko gigantowi Ligue 1 Paris Saint-Germain na Yankee Stadium w Nowym Jorku.

Werder Brema (wypożyczenie)[edytuj | edytuj kod]

2 sierpnia 2012 ogłoszono, że De Bruyne zostanie wypożyczony do Werderu Brema na cały sezon[8]. 15 września 2012 strzelił pierwszego gola w barwach Werderu w przegranym 2:3 meczu z Hannover 96[9]. Sezon zakończył z 33 występami, strzelił 10 bramek i asystował 9 razy.

Powrót do Chelsea[edytuj | edytuj kod]

Po udanym wypożyczeniu do Werderu Brema wrócił do Chelsea. Jose Mourinho zapewniał, że De Bruyne jest w planach Chelsea[10]. Niestety w przygotowaniach do sezonu doznał kontuzji, ale wyzdrowiał i zadebiutował w meczu z Hull City, w którym Chelsea wygrała 2:0[11].

VfL Wolfsburg[edytuj | edytuj kod]

Kevin de Bruyne jako zawodnik Wolfsburga
Kevin de Bruyne jako zawodnik Manchesteru City

18 stycznia 2014, VfL Wolfsburg ogłosił zakup De Bruyne'a za 22 mln €[12]. Tydzień później zadebiutował w barwach Wolfsburga w przegranym 1:3 meczu z Hannoverem 96[13]. 12 kwietnia De Bruyne wywalczył zwycięstwo 4:1 w meczu z 1. FC Nürnberg strzelając dwie bramki[14].

De Bruyne strzelił swojego pierwszego gola w sezonie 2014/2015, 2 października 2014 w zremisowanym 1:1 meczu Ligi Europejskiej z Lille OSC[15]. 30 stycznia 2015 strzelił dwie bramki w meczu z Bayernem Monachium. VfL Wolfsburg wygrał 4:1 i było to pierwsza porażka Bayernu w lidze od kwietnia 2014[16]. Kevin De Bruyne zakończył sezon 2014/2015 z 34 występami 10 golami i rekordową liczbą asyst w Bundeslidze; zaliczył ich aż 21[17]. Wolfsburg zakończył sezon na drugim miejscu w lidze i zakwalifikował się do Ligi Mistrzów, a De Bruyne został uznany piłkarzem sezonu w Niemczech[18].

Na początku sezonu 2015/2016 VfL Wolfsburg pokonał Bayern Monachium w rzutach karnych.

Manchester City[edytuj | edytuj kod]

30 sierpnia 2015 Manchester City ogłosił transfer de Bruyne'a. Angielski klub zapłacił za niego 74 mln € i transfer De Bruyne'a stał się najdroższym w historii Premier League[19][20]. Zadebiutował 12 września 2015 roku w wygranym 1:0 meczu z Crystal Palace. zastąpił kontuzjowanego Sergio Agüero w 25. minucie[21]. 19 września 2015 w meczu z West Ham United zdobył swojego pierwszego gola w barwach City, ale West Ham wygrał 2:1[22]. 2 października został nominowany do Złotej Piłki FIFA. Nominowani zostali też jego dwaj koledzy z drużyny: Sergio Agüero i Yaya Touré[23]. 18 dni później pojawił się na zmniejszonej liście nominowanych do Złotej Piłki[24]. 21 października De Bruyne w doliczonym czasie gry zdobył zwycięskiego gola w meczu Ligi Mistrzów z Sevillą. City wygrało mecz 2:1[25]. 17 stycznia podczas ligowego meczu z Crystal Palace, De Bruyne zanotował swoją 100 asystę w barwach Manchesteru City. Była to jednocześnie 76 asysta belgijskiego zawodnika w rozgrywkach Premier League, dzięki czemu znalazł się w dziesiątce najlepszych asystentów w historii ligi, dzieląc 10 pozycję z Teddym Sheringhamem[26]. 7 kwietnia 2021 roku belgijski pomocnik parafował nową umowę z Manchesterem City, która obowiązywać będzie do 2025 roku[27]. 11 maja 2022 w meczu ligowym z Wolverhampton Wanderers F.C. strzelił cztery gole[28].

Statystyki[edytuj | edytuj kod]

Aktualne na 12.04.2021[29]
klub sezon liga Liga Puchar kraju Puchar ligi Europa[a] Inne[b] Suma
mecze bramki mecze bramki mecze bramki mecze bramki mecze bramki mecze bramki
KRC Genk 08/09 Jupiler Pro League 2 0 0 0 2 0
09/10 Jupiler Pro League 35 3 2 0 2 0 1 0 40 3
10/11 Jupiler Pro League 32 5 0 0 3 1 35 6
11/12 Jupiler Pro League 28 8 1 0 6 0 1 0 36 8
ogółem 97 16 3 0 0 0 11 1 2 0 113 17
Werder Brema 12/13 Bundesliga 33 10 1 0 0 0 34 10
ogółem 33 10 1 0 0 0 0 0 0 0 34 10
Chelsea F. C. 13/14 Premier League 3 0 0 0 3 0 3 0 0 0 9 0
ogółem 3 0 0 0 3 0 3 0 0 0 9 0
VfL Wolfsburg 13/14 Bundesliga 16 3 2 0 0 0 0 0 18 3
14/15 Bundesliga 34 10 6 1 11 5 0 0 51 16
15/16 Bundesliga 2 0 1 1 0 0 1 0 4 1
ogółem 52 13 9 2 0 0 11 5 1 0 73 20
Manchester City 15/16 Premier League 25 7 1 1 5 5 10 3 0 0 41 16
16/17 Premier League 36 6 1 0 5 0 7 1 0 0 49 7
17/18 Premier League 37 8 3 1 4 2 8 1 0 0 52 12
18/19 Premier League 19 2 4 2 5 2 4 0 0 0 32 6
19/20 Premier League 35 13 2 1 3 0 7 2 1 0 48 16
20/21 Premier League 24 5 3 0 2 1 4 2 0 0 33 8
ogółem 176 41 14 5 24 10 40 9 1 0 255 65
Ogółem 361 80 25 7 27 10 65 15 4 0 482 112

Kariera reprezentacyjna[edytuj | edytuj kod]

W barwach narodowych po raz pierwszy wystąpił 19 listopada 2008, kiedy to zagrał w reprezentacji do lat 18 w meczu z Holandią, w którym strzelił gola, przyczyniając się do zwycięstwa 3:0. W 2009 regularnie występował w kadrach U-18 i U-19 (jedyną bramkę zdobył w niej 13 listopada w wygranym 4:0 spotkaniu z Andorą). W reprezentacji seniorskiej zadebiutował 11 sierpnia 2010 w przegranym 0:1 pojedynku z Finlandią. Kevin De Bruyne był podstawowym zawodnikiem swojej reprezentacji na Mistrzostwach Świata rozgrywanych w Brazylii w 2014 oraz w Rosji w 2018, gdzie zdobył brązowy medal.

(aktualne na dzień 16 listopada 2021)

Reprezentacja Rok Mecze Gole
Belgia 2010 1 0
2011 1 0
2012 6 1
2013 11 3
2014 11 4
2015 8 4
2016 12 1
2017 8 0
2018 10 2
2019 6 4
2020 4 1
2021 10 3
Łącznie 88 23

Sukcesy[edytuj | edytuj kod]

KRC Genk[edytuj | edytuj kod]

VfL Wolfsburg[edytuj | edytuj kod]

Manchester City[edytuj | edytuj kod]

Reprezentacyjne[edytuj | edytuj kod]

Indywidualne[edytuj | edytuj kod]

Wyróżnienia[edytuj | edytuj kod]

Uwagi[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Kevin De Bruyne (ang.). premierleague.com. [dostęp 2016-07-30].
  2. Sporting Charleroi 3 – 0 Genk Team line-ups 09/05/2009 – Pro League – Goal.com, goal.com [dostęp 2016-01-23].
  3. KRC Genk vs. Standard de Liège 1 - 0, [w:] baza Soccerway (protokoły meczowe) [online] [dostęp 2016-01-23].
  4. Genk clinch third Belgian title with Liege draw, Reuters UK [dostęp 2016-01-23] (ang.).
  5. Benjamin Strack-Zimmermann, Kevin De Bruyne, national-football-teams.com [dostęp 2016-01-23] (ang.).
  6. Genk confirm De Bruyne sale, Sky Sports [dostęp 2016-01-23].
  7. Chelsea capture Genk's De Bruyne, BBC Sport [dostęp 2016-01-23].
  8. Chelsea send £7m youngster De Bruyne to Werder Bremen on season-long loan, Mail Online [dostęp 2016-01-23].
  9. Huszti is hero and villain, Sky Sports [dostęp 2016-01-23].
  10. De Bruyne to fight for Chelsea place, ESPNFC.com [dostęp 2016-01-23].
  11. Daniel Taylor at Stamford Bridge, José Mourinho enjoys stylish return as Chelsea cruise against Hull, „The Guardian”, 18 sierpnia 2013, ISSN 0261-3077 [dostęp 2016-01-23] (ang.).
  12. Press Association, Chelsea sell Kevin De Bruyne to Wolfsburg, „The Guardian”, 18 stycznia 2014, ISSN 0261-3077 [dostęp 2016-01-23] (ang.).
  13. Team News: De Bruyne straight in for Wolfsburg, Sports Mole [dostęp 2016-01-23].
  14. Wolfsburg-Nurnberg, www.whoscored.com [dostęp 2016-01-23].
  15. m, UEFA Europa League 2014/15 – History – Wolfsburg-LOSC – UEFA.com, Uefa.com [dostęp 2016-01-23].
  16. Wolfsburg 4-1 Bayern Munich, BBC Sport [dostęp 2016-01-23].
  17. 'Kevin De Bruyne is off to Man City' says Wolfsburg director Klaus Allofs, ESPNFC.com [dostęp 2016-01-23].
  18. De Bruyne is Speler van het Jaar volgens de Duitse journalisten, sporza [dostęp 2016-01-23] [zarchiwizowane z adresu 2016-07-16].
  19. Kevin De Bruyne signs for City, Manchester City FC [dostęp 2016-01-23] [zarchiwizowane z adresu 2015-08-31].
  20. Man City sign De Bruyne for £55m, BBC Sport [dostęp 2016-01-23].
  21. Crystal Palace 0-1 Manchester City, BBC Sport [dostęp 2016-01-23].
  22. Manchester City vs West Ham United: as it happened, Telegraph.co.uk [dostęp 2016-01-23].
  23. Anthony Jepson, Ballon d'Or shortlist: Eight Manchester-based players in running for award, men [dostęp 2016-01-23].
  24. Ballon d'Or 23-man shortlist named, BBC Sport [dostęp 2016-01-23].
  25. Daniel Taylor at the Etihad Stadium, Kevin De Bruyne’s late strike earns Manchester City victory over Sevilla, „The Guardian”, 21 października 2015, ISSN 0261-3077 [dostęp 2016-01-23] (ang.).
  26. MCFC89, Kevin De Bruyne z 100 asystą w barwach Manchesteru City [dostęp 2021-01-18] (pol.).
  27. MCFC89, OFICJALNIE: Kevin De Bruyne w Manchesterze City do 2025 roku, Manchester City – polska strona fanów The Citizens – ManchesterCity.pl, 7 kwietnia 2021 [dostęp 2021-04-07] (pol.).
  28. [1]
  29. Kevin De Bruyne, [w:] baza Transfermarkt (zawodnicy) [online] [dostęp 2021-04-12].
  30. Radosław Przybysz: Drużyna roku IFFHS. Są w niej Lewandowski, Messi i Ronaldo (pol.). sport.tvp.pl, 2021-12-07. [dostęp 2021-12-08].
  31. IFFHS MEN’S WORLD TEAM OF THE YEAR 2021 (ang.). iffhs.com, 2021-12-07. [dostęp 2021-12-08].
  32. IFFHS MEN’S UEFA TEAM OF THE YEAR 2021 (ang.). iffhs.com, 2021-12-22. [dostęp 2021-12-22].
  33. Piotr Jawor: Ale wyróżnienie Lewandowskiego! Trafił do elitarnego grona (pol.). sport.interia.pl. [dostęp 2022-05-25].
  34. Sebastian Kowalski: XI roku FIFA jest... dziwna. Lewandowski w doborowym towarzystwie (pol.). sport.pl, 2022-01-17. [dostęp 2022-01-17].
  35. Jakub Kłyszejko: Robert Lewandowski znalazł się w najlepszej jedenastce 2021 roku francuskiego dziennika "L'Equipe" (pol.). sport.tvp.pl, 2022-01-04. [dostęp 2022-01-04].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]