Kopalnia Doświadczalna „Barbara”

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Główny Instytut Górnictwa
Kopalnia Doświadczalna „Barbara”
Data założenia 1925
Państwo  Polska
Województwo  śląskie
Siedziba ul. Podleska 72
43-190 Mikołów
Dyrektor prof. dr hab. inż. Krzysztof Cybulski
Położenie na mapie Mikołowa
Mapa lokalizacyjna Mikołowa
Kopalnia Doświadczalna „Barbara”
Kopalnia Doświadczalna „Barbara”
Położenie na mapie województwa śląskiego
Mapa lokalizacyjna województwa śląskiego
Kopalnia Doświadczalna „Barbara”
Kopalnia Doświadczalna „Barbara”
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
Kopalnia Doświadczalna „Barbara”
Kopalnia Doświadczalna „Barbara”
Ziemia50°10′47,1″N 18°55′58,6″E/50,179750 18,932944

Kopalnia Doświadczalna „Barbara” znajdująca się w Mikołowie jest jedyną w Polsce[1] kopalnią doświadczalną i jedyną w Europie placówką naukowo-badawczą, która posiada podziemny poligon doświadczalny[2].

Kopalnia jest placówką naukowo-badawczą – zajmuje się bezpieczeństwem i zwalczaniem zagrożeń gazowych i pyłowych oraz atestacją urządzeń dopuszczanych do pracy w kopalniach.

Historia[edytuj]

W wyniku wzrostu zapotrzebowania na węgiel w 1850 roku uruchomiono kopalnię „Anna” w okolicy wzgórza Kamionka. Wydobywano w niej węgiel koksujący. W kolejnych latach kopalnię zamykano i otwierano wielokrotnie. W roku 1920 uruchomiono nową kopalnię na bazie kopalni „Anna”. Na podstawie wniosku złożonego 12 stycznia 1921 w Wyższym Urzędzie Górniczym we Wrocławiu przemianowano jej nazwę na „Barbara”. Wydobycie było niewielkie, sięgające jedynie 15 tys. ton rocznie. Z powodu braku połączenia kolejowego oraz w wyniku zastoju w śląskim górnictwie od 21 sierpnia 1924 roku kopalnia była nieczynna. W 1926 roku nieczynną kopalnię wydzierżawił od księcia pszczyńskiego Górnośląski Związek Kopalń i Hut. Przeniesiono do niej z Pniowca (okolice Tarnowskich Gór) Stację Doświadczalną i Centralę Ratownictwa Górniczego. Placówka ta otrzymała nazwę Kopalnia Doświadczalna „Barbara”, Centrala Ratownictwa Górniczego i Obserwatorium Magnetyczne w Mikołowie. Po roku 1933 roku była finansowana z funduszy Stowarzyszenia Kopalni Doświadczalnej „Barbara”. Podczas II wojny światowej kopalnia była nieczynna. Jedynie sporadycznie prowadzono badania w sztolni doświadczalnej. Od roku 1945 do dnia dzisiejszego Kopalnia Doświadczalna „Barbara” działa w ramach Głównego Instytutu Górnictwa.

Dyrektorzy[edytuj]

1925 – 1930 inż. Józef Juroff
1930 – 1939 inż. Stanisław Herman
1945 – 1947 inż. Stanisław Herman
1947 – 1973 prof. dr hab. inż. Wacław Cybulski
1974 – 1981 doc. dr hab.. Jerzy Matuszewski
1981 – 2003 prof. dr hab. inż. Paweł Krzystolik
2004 – .... doc. dr hab. inż. Krzysztof Cybulski

Zakłady badawcze[edytuj]

  • KD1 – Zakład Zwalczania Zagrożeń Gazowych
  • KD2 – Zakład Zwalczania Zagrożeń Pyłowych
  • KD3 – Zakład Bezpieczeństwa Górniczych Środków Strzałowych
  • KD4 – Zakład Bezpieczeństwa Przeciwwybuchowego

Przypisy

  1. www.mikolow.eu: O Mikołowie (pol.). [dostęp 27 stycznia 2009].
  2. Historia i teraźniejszość 60-lecie Głównego Instytutu Górnictwa, 80-lecie Kopalni Doświadczalnej „Barbara”. 2005. ISBN 83-876107-6-3.

Bibliografia[edytuj]

  1. Praca zb. pod red. Józefa Dubińskiego, Historia i teraźniejszość 60-lecie Głównego Instytutu Górnictwa 80-lecie Kopalni Doświadczalnej „Barbara”, Rok wydania: 2005, ​ISBN 83-876107-6-3

Linki zewnętrzne[edytuj]