Kopalnia Węgla Kamiennego Ludwik

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Kopalnia Węgla Kamiennego Ludwik
Ilustracja
Zabudowania kopalni Ludwik w 2011 roku
Państwo  Polska
Województwo  śląskie
Siedziba Zabrze-Biskupice
Adres Zabrze, ul. Hagera
Data założenia 1873
Data likwidacji 1 kwietnia 1978 (połączenie z KWK Concordia)
Położenie na mapie Zabrza
Mapa lokalizacyjna Zabrza
Kopalnia Węgla Kamiennego Ludwik
Kopalnia Węgla Kamiennego Ludwik
Położenie na mapie województwa śląskiego
Mapa lokalizacyjna województwa śląskiego
Kopalnia Węgla Kamiennego Ludwik
Kopalnia Węgla Kamiennego Ludwik
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
Kopalnia Węgla Kamiennego Ludwik
Kopalnia Węgla Kamiennego Ludwik
Ziemia50°19′26,86″N 18°47′42,77″E/50,324128 18,795214

Kopalnia Węgla Kamiennego Ludwik (do 1945 roku niem. Ludwigsglück[1]) – zlikwidowana[2] kopalnia węgla kamiennego w Zabrzu-Biskupicach, która działała jako samodzielny zakład od 1873 do 1 kwietnia 1978 roku[3].

Historia[edytuj | edytuj kod]

26 lutego i 9 marca 1852 roku nadano pole górnicze pod przyszłą kopalnię[3]. Właścicielami pola byli m.in. Gustaw Henryk von Ruffer, czy parafia w Biskupicach. Schlesische AG für Bergbau und Zinkhüttenbetrieb odkupiła 92 kuksy od tychże właścicieli w latach 1854–1857[3]. Te z kolei odkupił Albert Borsig (syn Augusta) w 1867 roku[1]. Kopalnia została uruchomiona w 1872 roku[4], była eksploatowana regularnie od 1873 roku. 30 kuksów pozostało w posiadaniu Donnersmarckhütte, przez co pole kopalni zostało podzielone pomiędzy Donnersmarckhütte a Zakłady Borsiga. W 1920 roku właścicielem zakładu została spółka akcyjna Borsigwerk[3].

Kopalnia dysponowała około 1928 roku czterema szybami: wydobywczo-zjazdowym Conrad (początkowo Guido, późniejszy Tadeusz[5]) i wydobywczym Ernst (na cześć Conrada i Ernsta von Borsigów, późniejszy Erazm[5]), wentylacyjno-podsadzkowym Anna i Wetter (wentylacyjnym)[6][7].

Od 1932 roku kopalnia została wydzierżawiona przedsiębiorstwu Borsig-Kokswerke AG[8]. Do 1945 roku kopalnia nosiła nazwę Ludwigsglück (pol. Szczęście Ludwika), następnie Ludwik. Po nacjonalizacji należała do Zabrzańskiego Zjednoczenia Przemysłu Węglowego[8] od 1945 roku. 1 kwietnia 1958 została połączona z kopalnią Concordia[5] pod wspólną nazwą Ludwik-Concordia[3], z uwagi na częściowo wyczerpane złoża kopalni Concordia[9].

Po zakończeniu wydobycia i likwidacji kopalni po 1980 roku[8], jej zabudowania zostały odkupione przez Przedsiębiorstwo Górnicze Demex, które podjęło się rewitalizacji części obiektów[10].

Wydobycie[edytuj | edytuj kod]

Wydobycie węgla kamiennego wyniosło 162 tony w 1873 roku, 492 108 ton w 1913 roku, 1 928 694 ton w 1938 roku[3]. Załoga około 1928 roku liczyła 3011 pracowników[11]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]