Kopalnia Węgla Kamiennego Ludwik

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Kopalnia Węgla Kamiennego Ludwik
Ilustracja
Zabudowania kopalni Ludwik w 2011 roku
Państwo  Polska
Województwo  śląskie
Siedziba Zabrze-Biskupice
Adres Zabrze, ul. Hagera
Data założenia 1873
Data likwidacji 1 kwietnia 1978 (połączenie z KWK Concordia)
Położenie na mapie Zabrza
Mapa konturowa Zabrza, w centrum znajduje się punkt z opisem „Kopalnia Węgla Kamiennego Ludwik”
Położenie na mapie Polski
Mapa konturowa Polski, na dole znajduje się punkt z opisem „Kopalnia Węgla Kamiennego Ludwik”
Położenie na mapie województwa śląskiego
Mapa konturowa województwa śląskiego, w centrum znajduje się punkt z opisem „Kopalnia Węgla Kamiennego Ludwik”
Ziemia50°19′26,86″N 18°47′42,77″E/50,324128 18,795214

Kopalnia Węgla Kamiennego Ludwik (do 1945 roku niem. Ludwigsglück[1]) – zlikwidowana[2] kopalnia węgla kamiennego w Zabrzu-Biskupicach, która działała jako samodzielny zakład od 1873 do 1 kwietnia 1978 roku[3].

Historia[edytuj | edytuj kod]

26 lutego i 9 marca 1852 roku nadano pole górnicze pod przyszłą kopalnię[3]. Właścicielami pola byli m.in. Gustav Heinrich von Ruffer, czy parafia w Biskupicach. Schlesische AG für Bergbau und Zinkhüttenbetrieb odkupiła 92 kuksy od tychże właścicieli w latach 1854–1857[3]. Te z kolei odkupił Albert Borsig (syn Augusta) w 1867 roku[1]. Kopalnia została uruchomiona w 1872 roku[4], była eksploatowana regularnie od 1873 roku. 30 kuksów pozostało w posiadaniu Donnersmarckhütte, przez co pole kopalni zostało podzielone pomiędzy Donnersmarckhütte a Zakłady Borsiga. W 1920 roku właścicielem zakładu została spółka akcyjna Borsigwerk[3].

Kopalnia dysponowała około 1928 roku czterema szybami: wydobywczo-zjazdowym Conrad (początkowo Guido, późniejszy Tadeusz[5]) i wydobywczym Ernst (na cześć Conrada i Ernsta von Borsigów, późniejszy Erazm[5]), wentylacyjno-podsadzkowym Anna i Wetter (wentylacyjnym)[6][7].

Od 1932 roku kopalnia została wydzierżawiona przedsiębiorstwu Borsig-Kokswerke AG[8]. Do 1945 roku kopalnia nosiła nazwę Ludwigsglück (pol. Szczęście Ludwika), następnie Ludwik. Po nacjonalizacji należała do Zabrzańskiego Zjednoczenia Przemysłu Węglowego[8] od 1945 roku. 1 kwietnia 1958 została połączona z kopalnią Concordia[5] pod wspólną nazwą Ludwik-Concordia[3], z uwagi na częściowo wyczerpane złoża kopalni Concordia[9].

Po zakończeniu wydobycia i likwidacji kopalni po 1980 roku[8], jej zabudowania zostały odkupione przez Przedsiębiorstwo Górnicze Demex, które podjęło się rewitalizacji części obiektów[10].

Wydobycie[edytuj | edytuj kod]

Wydobycie węgla kamiennego wyniosło 162 tony w 1873 roku, 492 108 ton w 1913 roku, 1 928 694 ton w 1938 roku[3]. Załoga około 1928 roku liczyła 3011 pracowników[11]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]