James Watson

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
(Przekierowano z James D. Watson)
Skocz do: nawigacja, szukaj
James Dewey Watson
James D. Watson z żoną oraz prof. Wacław Szybalski podczas uroczystości odsłonięcia tablicy pamiątkowej profesorów lwowskich zamordowanych przez hitlerowców w 1941 r. w IBB PAN w Warszawie, 24 czerwca 2008

James Dewey Watson (ur. 6 kwietnia 1928 w Chicago) – amerykański genetyk i biochemik. W marcu 1953, mając 25 lat, wraz z Francisem Crickiem i Rosalind Franklin, opracował w Laboratorium Cavendisha model budowy przestrzennej podwójnej helisy DNA, za co, wraz z Crickiem i Maurice'em Wilkinsem, otrzymał Nagrodę Nobla w dziedzinie fizjologii za rok 1962.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

W latach 1958–1976 profesor Uniwersytetu Harvarda w Cambridge. Od 1968 dyrektor, następnie w latach 1994–2003 prezydent, a ostatecznie do przejścia na emeryturę w 2007 kanclerz Cold Spring Harbor Laboratory w Nowym Jorku. Członek m.in. Narodowej Akademii Nauk w Waszyngtonie.

James Watson był jednym z pomysłodawców i został pierwszym szefem programu The Human Genome Project, który miał za zadanie zsekwencjonowanie całego genomu człowieka.

31 maja 2007 roku James Watson otrzymał od firmy 454 Life Sciences Corporation (a także naukowców z Human Genome Sequencing Center i Baylor College of Medicine) pełny zapis własnego genomu. W tym samym roku, jako drugi człowiek na świecie, Watson opublikował go online, aby zamanifestować wsparcie dla rozwoju spersonalizowanej medycyny, która pozwoli skuteczniej leczyć i zapobiegać chorobom[1][2].

Autor wielu książek naukowych, w tym popularnej acz kontrowersyjnej pozycji autobiograficznej pt. Podwójna helisa (wyd. oryg. 1968).

W 1998 nadano mu tytuł doktora honoris causa Uniwersytetu Karola w Pradze[3].

James Watson jest znany ze swoich prowokacyjnych i kontrowersyjnych wypowiedzi. W filmie dokumentalnym zrealizowanym w 2003 roku z okazji 50 rocznicy opracowania struktury DNA znalazła się jego wypowiedź określająca głupotę jako chorobę genetyczną, którą należy leczyć[4].

14 października 2007 The Sunday Times opublikował wywiad z Watsonem, w którym wyraził on wątpliwości, co do rozwoju Afryki stwierdzając, że polityka społeczna w tej kwestii opiera się na przekonaniu, iż przedstawiciele rasy czarnej dorównują inteligencją przedstawicielom rasy białej. Tymczasem badania pokazują, że jest inaczej[5][6]. Po tej wypowiedzi rada Cold Spring Harbor Laboratory zawiesiła go w obowiązkach dyrektora, a Science Museum w Londynie i Uniwersytet Edynburski odwołały jego wykłady, które miał wygłosić na ich zaproszenia. Watson przeprosił za swoje wypowiedzi mówiąc, że nie może sobie wyobrazić, jak mógłby coś takiego powiedzieć[7]. 25 października 2007 złożył rezygnację z funkcji dyrektora instytutu i przeszedł na emeryturę[8].

W wieku 85 lat James Watson przedstawił hipotezę sugerującą, że cukrzyca, otępienie, choroby układu krążenia i niektóre postaci nowotworów związane są z produkowaniem w organizmie niedostatecznych ilości reaktywnych form tlenu[9].


Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. Informacja w portalu wyborcza.pl z 02.06.2007 (dostęp 01.10.2010)
  2. Informacja z Cold Spring Harbor Lab (dostęp 01.10.2010)
  3. Univerzita Karlova – Čestné doktoráty (cz.). [dostęp 2010-09-17].
  4. Stupidity should be cured, says DNA discoverer NewScientist 2003
  5. W oryginale: „all our social policies are based on the fact that their intelligence is the same as ours – whereas all the testing says not really”. The elementary DNA of Dr Watson. „The Sunday Times”, 14.07.2007. (strona archiwalna w web.archive.org z 17.05.2011). [dostęp 2012-02-09]. 
  6. mig: Noblista zawieszony za rasistowskie uwagi. Gazeta.pl Wiadomości, 20.10.2007. [dostęp 2012-02-09]. [zarchiwizowane z tego adresu (2008-01-05)].
  7. Nobel-winning biologist apologizes for remarks about blacks CNN.com
  8. Controversial Nobel winner resigns CNN.com
  9. James D Watson. Type 2 diabetes as a redox disease. „Lancet”. 383, s. 841–43, 2014. 

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Beata Tarnowska: Nagrody Nobla. Warszawa: Wydawnictwo Naukowe PWN, 2001. ISBN 83-01-13393-7.
  • James D. Watson, Biologia molekularna genu (1965, 2 wyd. pol., PWN, Warszawa 1975)
  • James D. Watson, Podwójna spirala: relacja naoczna o wykryciu struktury DNA (1968, wyd. pol., Wiedza Powszechna, Warszawa 1975).
  • James D. Watson, DNA pasją mojego życia, Amber, Warszawa 2001, ISBN 83-7245-812-X
  • James D. Watson oraz Andrew Berry, DNA: tajemnica życia , Warszawa 2005, ISBN 83-7414-007-0

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]