Franciszek Pawłowski (biskup płocki)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Franciszek Pawłowski
Kraj działania Polska
Data urodzenia 29 marca 1774
Data i miejsce śmierci 6 lipca 1852
Warszawa
Biskup pomocniczy warszawski
Okres sprawowania 1827–1829
Biskup diecezjalny płocki
Okres sprawowania 1836–1852
Wyznanie katolicyzm
Kościół rzymskokatolicki
Nominacja biskupia 9 kwietnia 1827
Sakra biskupia 27 maja 1827
Sukcesja apostolska
Data konsekracji 27 maja 1827
Konsekrator Wojciech Skarszewski
Współkonsekratorzy Adam Michał Prażmowski
Józef Marceli Dzięcielski

Franciszek Pawłowski (ur. 29 marca 1774, zm. 6 lipca 1852 w Warszawie) – polski duchowny rzymskokatolicki, biskup pomocniczy warszawski w latach 1827–1829, biskup koadiutor płocki w latach 1829–1836, biskup diecezjalny płocki w latach 1836–1852.

W 1827 mianowany biskupem pomocniczym archidiecezji warszawskiej. W 1829 był dziekanem włocławskiej kapituły katedralnej[1]. W 1829 został biskupem koadiutorem biskupa płockiego Adama Michała Prażmowskiego[2], a 7 czerwca 1836 biskupem diecezjalnym diecezji płockiej. Przebywał przeważnie w Pułtusku.

Zmarł w Warszawie, został pochowany w katedrze płockiej.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Nowy Kalendarzyk Polityczny na Rok 1830, Warszawa 1829, s. 135.
  2. Nota biograficzna Franciszka Pawłowskiego na stronie diecezji Koziebrody (poz. 70). koziebrody.w.interia.pl (arch.). [dostęp 2018-05-11].

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]