Nabrzeże zakładów chemicznych we Wrocławiu

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Nabrzeże zakładów chemicznych
Państwo  Polska
Miejscowość Herb wroclaw.svg Wrocław
Typ portu śródlądowy
Obroty ładunkowe (lata 70. XX wieku) 100 tys. ton
Liczba nabrzeży 1
Położenie na mapie Wrocławia
Mapa lokalizacyjna Wrocławia
Nabrzeże zakładów chemicznych
Nabrzeże zakładów chemicznych
Położenie na mapie województwa dolnośląskiego
Mapa lokalizacyjna województwa dolnośląskiego
Nabrzeże zakładów chemicznych
Nabrzeże zakładów chemicznych
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
Nabrzeże zakładów chemicznych
Nabrzeże zakładów chemicznych
Ziemia51°07′27″N 17°05′58″E/51,124167 17,099444

Nabrzeże zakładów chemicznychnabrzeże położone przy wrocławskim Kanale Żeglugowym, na jego prawym brzegu, w kilometrze 2,60 jego biegu, na osiedlu Kowale. Historia powstania w tym miejscu przeładowni związana jest z budową zakładów chemicznych Superphosphat – Fabrik Bergwerks – Gesellschaft, własności koncernu Georg von Giesches Erben[1][2]. Tą drogą wodną transportowano i przeładowywano w tym porcie głównie fosforyty i apatyty. Były one importowane z Maroka, dostarczane drogą morską do portu w Szczecinie, skąd szlakiem Odry transportowane do Wrocławia. Również po II wojnie światowej, w czasach PRL, nabrzeże było wykorzystywane do przeładunku (w latach 70. około 100 tysięcy ton surowca fosforowego, w latach 80. około 30 tys. ton). Wyłączenie przeładowni z eksploatacji i demontaż suwnicy nastąpił w połowie lat 80.[1].

Konstrukcja nabrzeża wykonana jest ze ścianki Larsena zwieńczonej oczepem wykonanym z betonu. Stateczność tej ściany oporowej zapewniają odciągi stalowe długości 7,7 m zamocowane do ściany kotwiącej. Dla potrzeb cumowania jednostek pływających wykonano betonowe pachoły cumownicze oraz odbojnice z opon. Nawierzchnia przylegająca do akwenu wykonana jest z płyt betonowych, częściowo także wybrukowana, a częściowo z nawierzchnią bitumiczną[1].

Na infrastrukturę przeładunkową składała się suwnica bramowa z 1927 roku. Materiał pobierany był za pomocą chwytaka o udźwigu 5,8 ton i pojemności 2,0 m3. Wydajność wynosiła 40 t/h. Pobrany z barki materiał wsypywany był do specjalnego kosza zsypowego, skąd kolejką podwieszaną transportowany był do magazynu zakładu. Inne elementy infrastruktury wykonane przy nabrzeżu to drogi dojazdowe kołowe i bocznica kolejowa[1].

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b c d Fundacja Otwartego Muzeum Techniki: Budowle hydrotechniczne Wrocławskiego Węzła Wodnego. Wrocław 2007. [dostęp 2010-01-15]
  2. Małgorzata Książkiewicz, Grzegorz Bakuliński, Stanisław Januszewski, Ryszard Majewicz, Trasa turystyczna „Pomniki Wrocławskiego Węzła Wodnego”, Prosto z pokładu, Biuletyn nr 55, rok VI, marzec 2008 www.nadbor.pwr.wroc.pl (dostęp 2010-01-15)

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]