Pałasz (broń)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Ten artykuł dotyczy broni. Zobacz też: inne znaczenia tego słowa.
Pałasze wschodnie
Pałasz claymore

Pałaszbroń biała, przeznaczona do cięć i do sztychów, z prostą, długą i szeroką jedno lub obosieczną głownią. Pałasze posiadały najczęściej rękojeści w stylu szablowym, niektóre posiadały rękojeści rapierowe.

Pałasz wywodzi się z krajów Bliskiego Wschodu. W Polsce pałasze używane były w XVI–XVIII wieku przez husarię, obok szabli, a zamiast koncerza, oraz na początku XIX wieku przez kirasjerów Księstwa Warszawskiego. Broń popularna w Europie w XVIII i XIX wieku wśród ciężkiej i średniej jazdy (kirasjerzy oraz dragoni) jak i oficerów piechoty liniowej i lekkiej.

Pałasz husarski charakteryzował się metrową, jednosieczną głownią oraz rękojeścią posiadającą esowaty jelec, zastąpioną później rękojeścią identyczną jak w szabli husarskiej. Terminem pałasz husarski określa się często szablę husarską, co może być mylące. W starych inwentarzach nazwą pałasz często określano każdą długą broń sieczną. Szczególnym typem pałasza jest pałasz koszowy o obosiecznej głowni i rękojeści z furdymentem. Pałasze tego typu od XVII wieku po dziś dzień (reprezentacyjnie) są narodową bronią Szkotów. Współcześnie jedynym używanym pałaszem w Polsce jest szabla oficerska Marynarki Wojennej wzór 1976 (tradycyjnie nazywany szablą jednak konstrukcyjnie jest to pałasz, gdyż posiada prostą głownię).

W języku staropolskim pod pojęciem pałasz rozumiano również szable i tasaki używane przez wojsko.

Pałasz jest przywoływany w jednej ze zwrotek Hymnu Polskiego:

Quote-alpha.png
"Niemiec, Moskal nie osiędzie,

gdy jąwszy pałasza,

hasłem wszystkich zgoda będzie

i ojczyzna nasza."

Zobacz też[edytuj]

Bibliografia[edytuj]