Piotr Tarło

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Piotr Tarło
Ilustracja
Herb Piotr Tarło
Kraj działania  I Rzeczpospolita
Data urodzenia 1672
Data i miejsce śmierci 1722
Warszawa
biskup pomocniczy poznański
Okres sprawowania 1713 – 1720
biskup diecezjalny poznański
Okres sprawowania 1720 – 1722
Wyznanie katolickie
Kościół rzymskokatolicki
Nominacja biskupia 30 stycznia 1713
Sakra biskupia brak danych
Sukcesja apostolska
Konsekrator Michał Bartłomiej Tarło
Współkonsekratorzy Felicjan Konstanty Szaniawski
Jan Kazimierz de Alten Bokum

Piotr Tarło herbu Topór (ur. 1672, zm. 19 listopada[1] 1722 roku, s. 446.[2]) – administrator diecezji inflanckiej w latach 1716-1720, biskup poznański od 1721 roku, prekonizowany biskupem tytularnym Claudiopolis i sufraganem poznańskim w 1713 roku, wikariusz generalny i oficjał poznański, archidiakon poznański w 1714 roku, archidiakon śremski w 1712 roku, kanonik poznański w 1694 roku, kanonik krakowski w 1712 roku, proboszcz w Pacanowie i Morawicy, opat komendatoryjny paradyski[3].

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Syn wojewody smoleńskiego Adama[4] i Franciszki Opalińskiej. Brat cioteczny królowej Katarzyny Opalińskiej. Od 30 stycznia 1713 biskup tytularny klaudiopolitański[5] i sufragan poznański[6].

Tak opisuje biskupa Kasper Niesiecki[7]: piękne z natury przymioty, okrasił niepospolitą cnotą, wrodzoną submissyą, nieporównaną ludzkością, układnością obyczajów,....

Od 16 grudnia 1720 ordynariusz poznański[8]. Zmarł w Warszawie w 1722 roku.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Piotr Nitecki, Biskupi Kościoła w Polsce w latach 965-1999. Słownik biograficzny, Warszawa 2000,
  2. Na podstawie: Franciszek Rzepnicki, Żywoty biskupów w opracowaniu Wiesiołkowskiego
  3. Piotr Nitecki, Biskupi Kościoła w Polsce w latach 965-1999. Słownik biograficzny, Warszawa 2000, s. 445.
  4. Według innych źródeł imię ojca to Piotr
  5. Hierarchia Catholica medii et recentioris aevi, t. V, Patavium 1952, s. 161. (łac.)
  6. Herbarz polski Kaspra Niesieckiego S.J., t. IX, Lipsk 1842, s. 16.
  7. Na podstawie: Kasper Niesiecki, Korona Polska przy złotej wolności starożytnymi wszystkich katedr, prowincji i rycerstwa [...] ozdobiona w opracowaniu Wiesiołkowskiego
  8. Hierarchia Catholica medii et recentioris aevi, t. V, Patavium 1952, s. 322. (łac.)

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]