Siamon

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Siamon
ilustracja
władca starożytnego Egiptu
Okres panowania od 979 p.n.e.
do 960 p.n.e.
Dane biograficzne
Dynastia XXI dynastia
Ojciec Amenemope

Siamonfaraon, władca starożytnego Egiptu z XXI dynastii, z czasów Trzeciego Okresu Przejściowego. Panował prawdopodobnie w latach 979960 p.n.e. Syn Amenemope. Był prawowitym następcą swego ojca Amenemope, popieranym przez arcykapłanów Amona w Tebach. Jednakże pod wpływem działań Libijczyków, popierających swego rodaka Osorkona, jednego z wodzów armii, zmuszony był na kilka lat zrezygnować z objecia władzy. Po latach chaosu i starć wewnętrznych oraz zawarciu z Libijczykami porozumienia i po ich wycofaniu się do swych siedzib, objął władzę. Do naszych czasów dotrwały jedynie ślady działalności, które Siamon pozostawił głównie w Tanis. Dokonał odbudowy i odnowienia zespołu świątyń Amona, które to znacznie ucierpiały w wyniku niepokojów, mających miejsce podczas panowania Osorkona. Wzniósł tam też nową kaplicę, a liczne depozyty fundacyjne znalezione w świątyni Amona i Mut, niezbicie świadczą o ogromnym rozmachu prac. Prace prowadzono także w świątyni Horusa w Mesen, także w Memfis i Pi-Ramzes, gdzie znaleziono blok kamienny z jego imieniem.

O próbach wpływu Siamona na wydarzenia w Palestynie świadczą fragmenty płaskorzeźb odnalezionych w Tanis, na których król przedstawiony jest w rytualnej pozie, roztrzskując maczugą głowę pojmanego wroga. Znaczącym źródłem informacji o Siamonie jest Biblia. Prawdopodobnie jest on faraonem, o którym Biblia mówi, iż przyjął w Egipcie wroga króla Dawida, następcę tronu Edomu - Hadada i dał mu za żonę siostrę swej żony[1], a także pokonał Filistynów i zdobył miasto Gezer.[2] Jest to przekaz niezwykle ważny. Daje bowiem świadectwo militarnego zaangażowania Egiptu na terenach niegdyś jemu podległych oraz próbom wpływu na rozwój i kontrolę handlu z Fenicją oraz bezprecedensowemu przypadkowi w dziejach Egiptu, gdy to egipska księżniczka została żoną następcy tronu obcego kraju.


Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Grimal N. – Dzieje starożytnego Egiptu, PIW, Warszawa 2004, ​ISBN 83-06-02917-8​.
  • Kwiatkowski B. – Poczet faraonów, Iskry, Warszawa 2002, ​ISBN 83-207-1677-2​.
  • Schneider Th. – Leksykon faraonów, PWN, Kraków-Warszawa 2001, ​ISBN 83-01-13479-8​.
  • Jacq Ch. – Podróż po Egipcie faraonów, Świat Książki, Warszawa 2004, ​ISBN 83-7391-131-6​ Nr 4380.
  • Jacq Ch. – Sekrety Egiptu faraonów, Świat Książki, Warszawa 2006, ​ISBN 83-7391-760-8​ Nr 5023.


Przypisy

  1. 1Krl. 11, 14-22
  2. 1 Krl. 9, 16-17