Siamon

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Siamon
ilustracja
władca starożytnego Egiptu
Okres od 979 p.n.e.
do 960 p.n.e.
Dane biograficzne
Dynastia XXI dynastia
Ojciec Amenemope

Siamonfaraon, władca starożytnego Egiptu z XXI dynastii, z czasów Trzeciego Okresu Przejściowego. Panował prawdopodobnie w latach 979960 p.n.e. Syn Amenemope. Był prawowitym następcą swego ojca Amenemope, popieranym przez arcykapłanów Amona w Tebach. Jednakże pod wpływem działań Libijczyków, popierających swego rodaka Osorkona, jednego z wodzów armii, zmuszony był na kilka lat zrezygnować z objecia władzy. Po latach chaosu i starć wewnętrznych oraz zawarciu z Libijczykami porozumienia i po ich wycofaniu się do swych siedzib, objął władzę. Do naszych czasów dotrwały jedynie ślady działalności, które Siamon pozostawił głównie w Tanis. Dokonał odbudowy i odnowienia zespołu świątyń Amona, które to znacznie ucierpiały w wyniku niepokojów, mających miejsce podczas panowania Osorkona. Wzniósł tam też nową kaplicę, a liczne depozyty fundacyjne znalezione w świątyni Amona i Mut, niezbicie świadczą o ogromnym rozmachu prac. Prace prowadzono także w świątyni Horusa w Mesen, także w Memfis i Pi-Ramzes, gdzie znaleziono blok kamienny z jego imieniem.

O próbach wpływu Siamona na wydarzenia w Palestynie świadczą fragmenty płaskorzeźb odnalezionych w Tanis, na których król przedstawiony jest w rytualnej pozie, roztrzskując maczugą głowę pojmanego wroga. Znaczącym źródłem informacji o Siamonie jest Biblia. Prawdopodobnie jest on faraonem, o którym Biblia mówi, iż przyjął w Egipcie wroga króla Dawida, następcę tronu Edomu - Hadada i dał mu za żonę siostrę swej żony[1], a także pokonał Filistynów i zdobył miasto Gezer.[2] Jest to przekaz niezwykle ważny. Daje bowiem świadectwo militarnego zaangażowania Egiptu na terenach niegdyś jemu podległych oraz próbom wpływu na rozwój i kontrolę handlu z Fenicją oraz bezprecedensowemu przypadkowi w dziejach Egiptu, gdy to egipska księżniczka została żoną następcy tronu obcego kraju.


Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. 1Krl. 11, 14-22
  2. 1 Krl. 9, 16-17