Stanisław Ciosek

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Stanisław Ciosek
Ilustracja
Data i miejsce urodzenia 2 maja 1939
Pawłowice
Ambasador PRL/RP w ZSRR/Rosji
Okres od 1989
do 1996
Poprzednik Włodzimierz Natorf
Następca Andrzej Załucki
Minister pracy, płac i spraw socjalnych
Okres od 23 marca 1983
do 30 maja 1984
Przynależność polityczna Polska Zjednoczona Partia Robotnicza
Poprzednik Antoni Rajkiewicz
Następca Stanisław Gębala
Minister-członek Rady Ministrów
Okres od 21 listopada 1980
do 12 listopada 1985
Przynależność polityczna Polska Zjednoczona Partia Robotnicza
Odznaczenia
Krzyż Komandorski z Gwiazdą Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Oficerski Orderu Wielkiego Księcia Giedymina (Litwa) Krzyż Komandorski Orderu „Za Zasługi dla Litwy” Order Gwiazdy Białej II Klasy (Estonia)

Stanisław Józef Ciosek (ur. 2 maja 1939 w Pawłowicach) – polski polityk, działacz komunistyczny, ekonomista, dyplomata, ambasador PRL/RP w ZSRR i Rosji w latach 1989–1996, poseł na Sejm PRL VI, VII i VIII kadencji.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Pochodzi z nauczycielskiej rodziny[1]. Syn Józefa i Janiny. W 1957 rozpoczął ukończone w 1961 studia ekonomiczne w Wyższej Szkole Ekonomicznej w Sopocie[2]. Od 1959 należał do Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej[3]. W latach 1960–1963 działał także w Zrzeszeniu Studentów Polskich. Pełnił funkcje sekretarza Komitetu Wykonawczego Rady Naczelnej, wiceprzewodniczącego Rady Naczelnej, a od 1969 do 1973 przewodniczącego Rady Naczelnej ZSP. W latach 1973–1975 był przewodniczącym Rady Głównej Federacji Socjalistycznych Związków Młodzieży Polskiej.

Od 11 grudnia 1971 do lutego 1980 był zastępcą członka Komitetu Centralnego PZPR. Od 1 czerwca 1975 do 26 listopada 1980 był I sekretarzem Komitetu Wojewódzkiego PZPR w Jeleniej Górze, pełniąc jednocześnie funkcję przewodniczącego tamtejszej Wojewódzkiej Rady Narodowej. Od 15 lutego 1980 do lipca 1981 był członkiem KC PZPR. Od 21 listopada 1980 do 13 listopada 1985 był wchodził w skład rządu Józefa Pińkowskiego i Wojciecha Jaruzelskiego jako minister-członek Rady Ministrów do spraw związków zawodowych. Od 23 marca 1983 do 30 maja 1984 jednocześnie pełnił funkcję ministra pracy, płac i spraw socjalnych.

W latach 1972–1985 sprawował mandat poselski na Sejm PRL VI, VII i VIII kadencji (w 1972[4] został wybrany w okręgu Gdańsk, a w 1976[5] i 1980[6] był wybierany w okręgu Jelenia Góra). W 1985 powrócił do pracy w aparacie partyjnym. Od 21 grudnia 1985 do 2 lipca 1986 był kierownikiem Wydziału Społeczno-Prawnego KC, od lipca 1986 do marca 1989 przewodniczącym Komisji Prawa i Praworządności oraz Zdrowia Moralnego KC PZPR, dwukrotnie sekretarzem KC PZPR od 3 lipca 1986 do 14 czerwca 1988 i od grudnia 1988 do 29 lipca 1989, członkiem KC PZPR od lipca 1986 do stycznia 1990, zastępcą członka Biura Politycznego KC PZPR od 15 czerwca 1988 do 20 grudnia 1988, członkiem BP KC PZPR od 21 grudnia 1988 do 29 lipca 1989, a od marca 1989 do stycznia 1990 równocześnie pełnił funkcje przewodniczącego Komisji Prawa i Praworządności oraz Komisji Polityki Informacyjnej KC PZPR. Od stycznia 1988 do listopada 1989 pełnił również funkcję sekretarza generalnego Rady Krajowej Patriotycznego Ruchu Odrodzenia Narodowego.

Wraz z Jerzym Urbanem i generałem Władysławem Pożogą przygotował kilka poufnych raportów, w których przedstawiał krytycznie sytuację polityczną w kraju, proponując gruntowną reformę systemu socjalistycznego. Wtedy też uczestniczył w pierwszych tajnych rozmowach z przedstawicielami Kościoła i opozycji[2]. Od 1988 uczestniczył w rozmowach w Magdalence, a w 1989 brał udział w obradach Okrągłego Stołu. Kandydował w wyborach do Sejmu kontraktowego w czerwcu 1989 z listy krajowej, nie zdobywając mandatu[7]. Pozostawał w aparacie partyjnym jako przewodniczący Komisji Prawa i Praworządności oraz Polityki Informacyjnej KC PZPR. 21 listopada 1989 został ambasadorem PRL w ZSRR. Pozostał w Moskwie po rozpadzie ZSRR jako ambasador RP w Federacji Rosyjskiej. Misję dyplomatyczną zakończył w 1996.

W 1990 związał się z Socjaldemokracją Rzeczypospolitej Polskiej[8]. Członek Stowarzyszenia Ordynacka. Podczas prezydentury Aleksandra Kwaśniewskiego był jego doradcą ds. międzynarodowych i polityki wschodniej. Od 1993 jest przewodniczącym Rady Polsko-Rosyjskiej Izby Handlowo-Przemysłowej[9][10]. Zasiadł również (jako sekretarz generalny) w zarządzie Klubu Wschodniego – Stowarzyszenia Wspierania Współpracy Gospodarczej ze Wschodem[11] oraz Radzie Fundacji Aleksandra Kwaśniewskiego „Amicus Europae”[12]. Jest także członkiem Rady Programowej Forum Ekonomicznego w Krynicy[13].

W 2014 wydał nakładem wydawnictwa Prószyński i S-ka książkę wspomnieniową Wspomnienia (niekoniecznie) dyplomatyczne[14].

Odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Grzegorz Łaguna: Stanisław Ciosek: To my wyciągnęliśmy łapę. A przecież mogliśmy trwać. wp.pl, 29 marca 2019. [dostęp 19 października 2019].
  2. a b Wspomnienia Stanisława Cioska w radiowej Jedynce. polskieradio.pl, 12 sierpnia 2011. [dostęp 19 października 2019].
  3. Informacje w BIP IPN. [dostęp 2019-10-19].
  4. Obwieszczenie Państwowej Komisji Wyborczej z dnia 20 marca 1972 r. o wynikach wyborów do Sejmu Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej przeprowadzonych dnia 19 marca 1972 r.. monitorpolski.gov.pl. [dostęp 5 lipca 2014].
  5. Obwieszczenie Państwowej Komisji Wyborczej z dnia 22 marca 1976 r. o wynikach wyborów do Sejmu Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej przeprowadzonych dnia 21 marca 1976 r.. monitorpolski.gov.pl. [dostęp 5 lipca 2014].
  6. Obwieszczenie Państwowej Komisji Wyborczej z dnia 24 marca 1980 r. o wynikach wyborów do Sejmu Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej przeprowadzonych dnia 23 marca 1980 r.. monitorpolski.gov.pl. [dostęp 5 lipca 2014].
  7. Obwieszczenie Państwowej Komisji Wyborczej z dnia 8 czerwca 1989 r. o wynikach głosowania i wynikach wyborów do Sejmu Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej przeprowadzonych dnia 4 czerwca 1989 r.. monitorpolski.gov.pl. [dostęp 22 lipca 2014].
  8. Piotr Pytlakowski: Druga kadrowa. polityka.pl, 17 listopada 2001. [dostęp 7 września 2015].
  9. Kim jesteśmy. prihp.pl. [dostęp 19 października 2019].
  10. Stanisław Ciosek. Europejska Akademia Dyplomacji. [dostęp 19 października 2019].
  11. Polska Wschód: Relacje biznesowe. wprost.pl, 15 września 2013. [dostęp 19 października 2019].
  12. Rada Fundacji. fae.pl. [dostęp 7 września 2015].
  13. Rada Programowa. forum-ekonomiczne.pl. [dostęp 9 września 2015].
  14. Wspomnienia (niekoniecznie) dyplomatyczne. lubimyczytac.pl. [dostęp 19 października 2019].
  15. M.P. z 2006 r. nr 6, poz. 84
  16. Apdovanotų asmenų duomenų bazė (lit.). lrp.lt. [dostęp 8 maja 2015].
  17. Riiklike autasude andmine. Vastu võetud 13.03.2002 nr 121 (est.). riigiteataja.ee. [dostęp 7 września 2015].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]