Zdzisław Krasiński

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Zdzisław Krasiński
Ilustracja
W Poznaniu (październik 2010)
Data i miejsce urodzenia 17 listopada 1930
Poznań
Data śmierci 28 stycznia 2016
Minister do spraw cen
Okres od 9 marca 1982
do 12 listopada 1985
Minister-członek Rady Ministrów
Okres od 12 czerwca 1981
do 27 lutego 1982
Odznaczenia
Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski Złoty Krzyż Zasługi

Zdzisław Eugeniusz Krasiński[1] (ur. 17 listopada 1930 w Poznaniu[2], zm. 28 stycznia 2016[3]) – polski profesor nauk ekonomicznych i polityk. Minister-członek Rady Ministrów (1981–1982) i minister do spraw cen w latach 1982–1985.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Był synem Heleny i Ludwika[2]. W 1949 ukończył Gimnazjum i Liceum im. Karola Marcinkowskiego w Poznaniu[4]. W latach 1953–1954 był członkiem Związku Młodzieży Polskiej, a w 1954 wstąpił do Związku Młodzieży Socjalistycznej[2].

Działalność naukowa[edytuj | edytuj kod]

W 1954 ukończył Wyższą Szkołę Ekonomiczną w Poznaniu uzyskując tytuł magistra. Następnie był aspirantem, a od 1957 starszym asystentem. W 1961 obronił pracę doktorską (Dochody ludności jako podstawa badania popytu konsumpcyjnego. Na przykładzie artykułów żywnościowych[5]) i do 1972 był adiunktem. Następnie habilitował się (Zróżnicowanie konsumpcji w przekrojach przestrzennym i czasowym[6]) w 1972 i do 1979 był docentem. Od 1975 do 1981 był dziekanem Wydziału Ekonomiki Produkcji i Obrotu Akademii Ekonomicznej w Poznaniu[2]. 17 maja 1978 uzyskał tytuł profesora nadzwyczajnego nauk ekonomicznych[1][4].

W latach 1966–1967 przebywał na stażu w London School of Economics and Political Science[4]. W latach 1974–1981 był też związany z Instytutem Handlu Wewnętrznego i Usług w Warszawie – Oddziałem w Poznaniu[2].

Od 1958 należał do Związku Nauczycielstwa Polskiego. Od 1971 był również członkiem Polskiego Towarzystwa Ekonomicznego[2].

W pierwszych latach swojej pracy naukowej, zajmował się rynkiem rolnym. Kilka lat później swoje badania skierował na zagadnienia dotyczące dochodów otrzymywanych przez ludność krajów europejskich i porównawczo przez zatrudnionych w Polsce. Po 1990 zajął się problematyką rozwoju turystyki w Polsce, a w szczególności turystyki uzdrowiskowej[4].

Działalność polityczna[edytuj | edytuj kod]

Od 12 czerwca 1981 do lutego 1982 przewodniczący Państwowej Komisji Cen (jako minister-członek Rady Ministrów), następnie minister ds. cen do 12 listopada 1985[2][7]. Autor nieudanych reform cenowych, które według jego słów miały zagwarantować „chrupiące bułeczki”[8]. W latach 1986–1989 był radcą ekonomicznym – ministrem pełnomocnym Ambasady PRL w Waszyngtonie[2].

Zmarł 28 stycznia 2016 i 3 lutego po mszy w Kościele św. Andrzeja Boboli został pochowany na Cmentarzu na Junikowie w Poznaniu[3].

Wybrane publikacje[edytuj | edytuj kod]

  • Ekonomika handlu (współautor; 1960)
  • Dochody ludności jako podstawa badania popytu konsumpcyjnego. Na przykładzie artykułów żywnościowych (1963)
  • Miejsce książki fachowej i naukowej w życiu kulturalnym inteligencji. Na przykładzie miast powiatowych województw poznańskiego i zielonogórskiego, (1965)
  • Elementy metodyki badań (1972)
  • Czynniki ekonomiczno-społeczne rozwoju motoryzacji indywidualnej w Polsce w świetle badań ankietowych (współudział Marek Brojerski; 1972)
  • Marketing i analiza rynku wewnętrznego (praca zbiorowa pod red. Z. Krasińskiego; 1972)
  • Zróżnicowanie konsumpcji w przekrojach przestrzennym i czasowym (1972)
  • Handel i usługi na tle rozwoju motoryzacji indywidualnej (razem z Henryk Mruk, Piotr Rzepczyński; 1977)
  • Ekonomia konsumpcji (współautorzy: Janusz Piasny, Halina Szulce; 1984)
  • Ceny a rynek (współautorzy: Henryk Mruk, Halina Szulce; 1985)
  • Strategia cenowa (1992)
  • Z dziejów Akademii Ekonomicznej w Poznaniu: 1926-1996 (1996)
  • Uzdrowiska polskie w ocenach kuracjuszy (1998)
  • Rynek usług uzdrowiskowych w Polsce (2001)
  • Z 75-letnich dziejów Akademii Ekonomicznej w Poznaniu 1926-2001 (2002)
  • Cykle życia uzdrowisk: od narodzin po... (2004)[4][9]

Odznaczenia i wyróżnienia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b Bazy danych – Nauka Polska. Zdzisław Eugeniusz Krasiński, nauka-polska.pl [dostęp 2016-02-01] (pol.).
  2. a b c d e f g h Katalog kierowniczych stanowisk partyjnych i państwowych PRL, bip.ipn.gov.pl [dostęp 2016-02-01].
  3. a b Zdzisław Krasiński, wyborcza.pl [dostęp 2016-02-03] (pol.).
  4. a b c d e My z Marcinka (pol.). [dostęp 2016-02-01].
  5. Krasiński, Zdzisław (1930-), bn.org.pl [dostęp 2016-02-01] (pol.).
  6. Krasiński, Zdzisław (1930-), bn.org.pl [dostęp 2016-02-01] (pol.).
  7. Michał Czajka, Marcin Kamler, Witold Sienkiewicz, Leksykon Historii Polski, Warszawa: Wydawnictwo Wiedza Powszechna, 1995, s. 364, ISBN 83-214-1042-1, OCLC 69545827.
  8. Dział kadr, „Polityka” z 22 marca 1997, s. 92.
  9. Krasiński, Zdzisław (1930-), bn.org.pl [dostęp 2016-02-01] (pol.).
  10. Zmarł prof. dr hab. Zdzisław Krasiński, ue.poznan.pl [dostęp 2016-02-01] (pol.).