Michał Dworczyk

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Michał Dworczyk
Ilustracja
Data i miejsce urodzenia 22 lipca 1975
Warszawa
Zawód polityk, urzędnik państwowy
Alma Mater Uniwersytet Warszawski
Stanowisko poseł na Sejm VII i VIII kadencji (od 2015), wiceminister obrony narodowej (od 2017)
Partia Prawo i Sprawiedliwość

Michał Paweł Dworczyk (ur. 22 lipca 1975 w Warszawie) – polski polityk, z wykształcenia historyk, instruktor harcerski, samorządowiec, poseł na Sejm VII i VIII kadencji, od 2017 sekretarz stanu w MON.

Życiorys[edytuj]

W 1994 ukończył Liceum Ogólnokształcące Społeczne nr 17 w Warszawie, a w latach 1994–2000 studiował w Instytucie Historycznym Uniwersytetu Warszawskiego, studia ukończył w 2013[1]. Odbył również specjalistyczne studia wschodnie w Studium Europy Wschodniej UW.

Po studiach i odbyciu służby wojskowej prowadził własną działalność gospodarczą, w latach 2001–2005 był współwłaścicielem biura podróży Pogranicze. Od 2005 do 2007 pracował w Kancelarii Prezesa Rady Ministrów. Pełnił funkcję doradcy, a następnie głównego doradcy premiera, wiceprzewodniczącego Międzyresortowego Zespołu ds. Wspierania Przemian Demokratycznych w Europie Środkowowschodniej i sekretarza Międzyresortowego Zespołu ds. Polonii i Polaków za Granicą. Brał udział w pracach nad projektami ustaw o Karcie Polaka, obywatelstwie i repatriacji. W latach 2009–2010 był doradcą w Kancelarii Prezydenta w okresie prezydentury Lecha Kaczyńskiego.

W latach 1989–2006 był harcerzem, a następnie instruktorem (w stopniu harcmistrza) Związku Harcerstwa Rzeczypospolitej. Był kolejno zastępowym, drużynowym, komendantem szczepu i hufcowym. W latach 2001–2006 pełnił funkcje szefa Głównej Kwatery Organizacji Harcerzy, szefa Referatu Wschód oraz członka Naczelnictwa ZHR. W połowie lat 90. zaangażował się w działalność w Stowarzyszeniu „Wspólnota Polska”. W latach 2000–2006 był wiceprezesem zarządu oddziału warszawskiego oraz członkiem rady krajowej, w 2008 zasiadł w zarządzie krajowym tej organizacji. Działał również w Towarzystwie Miłośników Lwowa i Kresów Południowo-Wschodnich. W 2005 założył i został członkiem rady programowej Fundacji Wolność i Demokracja, później objął funkcję prezesa tej organizacji[2].

W latach 90. został skazany przez sąd za nielegalne posiadanie amunicji (z okresu II wojny światowej) na karę 1,5 roku pozbawienia wolności z zawieszeniem jej wykonania na 3 lata[3].

W 2001 wstąpił do Przymierza Prawicy, a następnie został członkiem Prawa i Sprawiedliwości. W wyborach samorządowych w 2006 został radnym dzielnicy Warszawa-Śródmieście. W 2007 i w 2011 bez powodzenia z listy PiS kandydował w wyborach do Sejmu w okręgu warszawskim[4][5]. W 2010 uzyskał mandat radnego Rady m.st. Warszawy. W 2014 z listy PiS został wybrany na radnego sejmiku mazowieckiego[6].

W sierpniu 2015 zdecydował się na objęcie zwolnionego przez Adama Kwiatkowskiego mandatu posła na Sejm VII kadencji[7] (na kilka miesięcy przed jej końcem). W wyborach w październiku tegoż roku został ponownie wybrany do Sejmu, kandydując tym razem jako lider listy wyborczej PiS w okręgu wałbrzyskim[8].

1 marca 2017 został sekretarzem stanu w Ministerstwie Obrony Narodowej.

Przypisy

  1. Mniejszość polska na Ukrainie sowieckiej w latach 1921 - 1939 w świetle prasy polskojęzycznej. apd.uw.edu.pl, 2013-09-12. [dostęp 2015-11-26].
  2. Zarząd i Rada Fundacji Wolność i Demokracja. wid.org.pl. [dostęp 2015-09-07].
  3. Nowy wiceszef MON był skazany za nielegalne posiadanie broni. wprost.pl, 4 marca 2017. [dostęp 2017-03-06].
  4. Serwis PKW – Wybory 2007. [dostęp 2015-06-30].
  5. Serwis PKW – Wybory 2011. [dostęp 2015-06-30].
  6. Kto dostał się do sejmiku?. tvn24.pl, 22 listopada 2014. [dostęp 2015-06-30].
  7. M.P. z 2015 r. poz. 796
  8. Serwis PKW – Wybory 2015. [dostęp 2015-10-27].

Bibliografia[edytuj]