Jerzy Gawrysiak

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Jerzy Gawrysiak
Ilustracja
Data i miejsce urodzenia

1 września 1928
Rybno

Data śmierci

7 grudnia 2007

Minister-członek Rady Ministrów
Okres

od 24 sierpnia 1980
do 12 czerwca 1981

Przynależność polityczna

Polska Zjednoczona Partia Robotnicza

Minister handlu wewnętrznego i usług
Okres

od 28 maja 1975
do 2 grudnia 1976

Przynależność polityczna

Polska Zjednoczona Partia Robotnicza

Poprzednik

Edward Sznajder

Następca

Adam Kowalik

Odznaczenia
Order Sztandaru Pracy II klasy

Jerzy Gawrysiak (ur. 1 września 1928 w Rybnie, zm. 7 grudnia 2007[1]) – polski ekonomista i polityk. Minister handlu wewnętrznego i usług w latach 1975–1976, minister-członek Rady Ministrów od 1980 do 1981.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Syn Wincentego i Aurelii. W 1955 ukończył studia na Uniwersytecie Leningradzkim, otrzymał tytuł magistra ekonomii. Następnie do 1958 pracował jako starszy asystent na Politechnice Poznańskiej.

W 1952 wstąpił do Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej. Pełnił funkcję sekretarza komitetu dzielnicowego partii Poznań-Wilda (1958–1961) i komitetu wojewódzkiego w Poznaniu (1964–1970) oraz I sekretarza KW w Rzeszowie (1972–1975). Od 1963 do 1964 był wiceprzewodniczącym Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej w Poznaniu. W 1972 i w okresie 1981–1982 był zastępcą kierownika wydziału ekonomicznego Komitetu Centralnego PZPR, pełnił również analogiczną funkcję w wydziale handlu i finansów (1981). W latach 1975–1980 był członkiem Komitetu Centralnego PZPR.

W 1971 został podsekretarzem stanu w Ministerstwie Handlu Wewnętrznego, w maju 1975 jego kierownik. Od 28 maja 1975 do 2 grudnia 1976 był ministrem handlu wewnętrznego i usług w rządzie Piotra Jaroszewicza i kolejnym pod jego przewodnictwem. Od 24 sierpnia 1980 do 12 czerwca 1981 był ministrem-członkiem Rady Ministrów i przewodniczącym Państwowej Komisji Cen w rządzie Józefa Pińkowskiego i Wojciecha Jaruzelskiego. Ambasador PRL w Niemczech Wschodnich w latach 1976–1980.

Otrzymał m.in. Order Sztandaru Pracy II klasy[2].

Pochowany symbolicznie na cmentarzu Powązki Wojskowe w Warszawie (kwatera AIII kol.-6-24).

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]