Maciej Wirowski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Maciej Wirowski
Data i miejsce urodzenia 2 marca 1929
Katowice
Data śmierci 28 maja 1999
Minister
Okres od 2 grudnia 1976
do 21 listopada 1980[1]
Przynależność polityczna Polska Zjednoczona Partia Robotnicza
Minister przemysłu chemicznego
Okres od 21 listopada 1974
do 2 grudnia 1976
Przynależność polityczna Polska Zjednoczona Partia Robotnicza
Poprzednik Jerzy Olszewski
Następca Henryk Konopacki

Maciej Tadeusz Wirowski (ur. 2 marca 1929 w Katowicach, zm. 28 maja 1999[2]) – polski inżynier chemik i polityk, minister przemysłu chemicznego (1974–1976), minister-członek Rady Ministrów i Minister (1976–1980), dyplomata, szef Kancelarii Sejmu (1986–1990).

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Syn Bolesława i Anny. Od 1943 do 1945 był gońcem w Składach Żelaza w Będzinie, a w latach 1945–1947 uczęszczał do będzińskiego gimnazjum. W 1947 przystąpił do Polskiej Partii Socjalistycznej, a w 1948 wraz z nią do Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej. Był słuchaczem, a następnie studentem (do 1955) Politechniki Śląskiej w Gliwicach. W latach 1955–1960 pracował w Fabryce Odczynników Chemicznych w Gliwicach. Od 1960 do 1963 był zastępcą dyrektora ds. technicznych w Instytucie Chemii Nieorganicznej w Gliwicach, w latach 1963–1965 wicedyrektorem Departamentu Współpracy Gospodarczej z Zagranicą w Ministerstwie Przemysłu Chemicznego, a od 1966 do 1969 dyrektorem Departamentu Produkcji i Obrotu Towarowego w tym resorcie. W latach 1969–1971 był podsekretarzem stanu, a od 21 listopada 1974 do 2 grudnia 1976 był ministrem tegoż resortu w rządach Piotra Jaroszewicza i kolejnym pod jego przewodnictwem. Od 2 grudnia 1976 do 21 listopada 1980 był ministrem-członkiem Rady Ministrów – I zastępcą przewodniczącego Komisji Planowania przy Radzie Ministrów w dotychczasowym rządzie oraz w rządzie Rząd Edwarda Babiucha i Józefa Pińkowskiego. W latach 1975–1981 był zastępcą członka Komitetu Centralnego PZPR.

Od 1981 do 1986 był ambasadorem PRL w Niemczech Wschodnich. W latach 1986–1990 był szefem Kancelarii Sejmu oraz członkiem Rady Ochrony Pomników Walki i Męczeństwa (od 1988 Rada Ochrony Pamięci Walk i Męczeństwa)[3].

W 1990 Prokuratura Wojewódzka w Warszawie postawiła mu zarzuty oraz przedstawiła akt oskarżenia w sprawie nieprawnej sprzedaży posłom IX kadencji Sejmu samochodów kupionych w Polmozbycie[4].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Leksykon Historii Polski, Wydawnictwo Wiedza Powszechna, Warszawa 1995
  • T. Mołdawa, Ludzie władzy 1944–1991, Wydawnictwo Naukowe PWN, Warszawa 1991
  • Informacje w BIP IPN
  • Pamięć wiecznie żywa. 40 lat działalności Rady Ochrony Pomników Walki i Męczeństwa, Rada Ochrony Pomników Walki i Męczeństwa, Warszawa 1988
  • J. Stroynowski (red.), Who is who in the Socialist countries of Europe : a biographical encyclopedia of more than 12,600 leading personalities in Albania, Bulgaria, Czechoslovakia, German Democratic Republic, Hungary, Poland, Romania, Yugoslavia 1989, tom 3, K.G. Saur Pub., 1989

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Do 3 kwietnia 1980 minister-członek Rady Ministrów.
  2. Spis zmarłych. Nazwiska z zakresu Win-Wiśnic » Lista zmarłych « www.nekrologi-baza.pl, www.nekrologi-baza.pl [dostęp 2018-01-31] (pol.).
  3. Skład Rady Ochrony Pamięci Walk i Męczeństwa 1988–2011, radaopwim.gov.pl
  4. Panorama Dnia z 31 grudnia 1990