Władysław Baka

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Władysław Baka
Data urodzenia 24 marca 1936
Prezes Narodowego Banku Polskiego
Przynależność polityczna Polska Zjednoczona Partia Robotnicza
Okres urzędowania od 1985
do 1988
Poprzednik Zdzisław Pakuła (p.o.)
Następca Zdzisław Pakuła
Prezes Narodowego Banku Polskiego
Przynależność polityczna Polska Zjednoczona Partia Robotnicza
Okres urzędowania od 1989
do 1991
Poprzednik Zdzisław Pakuła
Następca Grzegorz Wójtowicz
Odznaczenia
Krzyż Wielki Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Komandorski z Gwiazdą Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski

Władysław Baka (ur. 24 marca 1936 w Boksyckiej) – bankowiec, działacz polityczny, ekonomista, doktor habilitowany, profesor Uniwersytetu Warszawskiego, gdzie zatrudniony jest od 1959. Studia na Wydziale Nauk Ekonomicznych Uniwersytetu Warszawskiego ukończył w 1958. W 1966 obronił doktorat zaś w 1971 uzyskał tytuł doktora habilitowanego. Profesorem nadzwyczajnym został w 1977.

W latach 1973–1981 zastępca kierownika Wydziału Ekonomicznego KC PZPR. W latach 1981–1985 członek Rady Ministrów, pełnomocnik rządu ds. reformy gosp. W latach 1985–1988 i 1989–1991 prezes Narodowego Banku Polskiego. W latach 1988–1989 sekretarz KC PZPR, a w latach 1988–1990 członek Biura Politycznego KC PZPR. Był przedstawicielem strony rządowej w zespole ds. gospodarki i polityki społecznej w czasie obrad Okrągłego Stołu. Członek Rady Konsultacyjnej przy Przewodniczącym Rady Państwa PRL Wojciechu Jaruzelskim. Gubernator z ramienia Polski w Banku Światowym w drugiej połowie lat 80.

Autor licznych publikacji z dziedziny ekonomii, a w szczególności bankowości centralnej i systemów gwarantowania depozytów. Uznawany za eksperta w tej dziedzinie. Obecnie pracownik Wydziału Nauk Ekonomicznych Uniwersytetu Warszawskiego.

Członek PZPR od 1955 do końca istnienia partii.

Postanowieniem prezydenta Aleksandra Kwaśniewskiego z 24 lutego 2005 „w uznaniu wybitnych zasług dla rozwoju system finansowego w Polsce, za osiągnięcia w pracy naukowej i dydaktycznej” nadany mu został Krzyż Wielki Orderu Odrodzenia Polski[1]. Wcześniej odznaczony był m.in. Krzyżem Kawalerskim (1974), Komandorskim (1994) oraz Komandorskim z Gwiazdą (1999) tegoż orderu[2].

Literatura[edytuj | edytuj kod]

  • Zmagania o reformę. Z dziennika politycznego 1980–1990 Wydawnictwo Iskry 2007, ISBN: 978-83-244-0031-7

Przypisy

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]