Heinz Kuttin

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii

Skocz do: nawigacji, szukaj

Heinz Kuttin
Data urodzenia	5 stycznia 1971
Miejsce urodzenia	Gassen, Austria
Wzrost	193 cm
Waga	78 kg
Klub	SV Villach
Debiut w PŚ	30 grudnia 1987, Oberstdorf (8. miejsce)
1-sze punkty	30 grudnia 1987, Oberstdorf (8. miejsce)
1-sze podium	3 grudnia 1987, Thunder Bay (2. miejsce)
Dorobek medalowy
Igrzyska olimpijskie
Srebro	1992 Albertville	Skocznia K-120 drużynowo
Brąz	1992 Albertville	Skocznia K-120 indywidualnie
Brąz	1994 Lillehammer	Skocznia K-120 drużynowo
Mistrzostwa świata
Złoto	1991 Val di Fiemme	Skocznia K-90 indywidualnie
Złoto	1991 Val di Fiemme	Skocznia K-115 drużynowo
Brąz	1989 Lahti	Skocznia K-114 indywidualnie
Brąz	1993 Falun	Skocznia K-115 drużynowo
Mistrzostwa świata juniorów
Złoto	1988 Saalfelden	Indywidualnie
Złoto	1988 Saalfelden	Drużynowo
Złoto	1989 Vang	Drużynowo
Złoto	1990 Štrbské Pleso	Indywidualnie
Złoto	1990 Štrbské Pleso	Drużynowo

Heinz Ernst Kuttin (ur. 5 stycznia 1971 r. w Gassen) – austriacki skoczek narciarski i trener, trzykrotny medalista olimpijski, czterokrotny medalista mistrzostw świata i pięciokrotny złoty medalista mistrzostw świata juniorów.

[edytuj] Kariera

Pierwsze sukcesy osiągnął już na mistrzostwach świata juniorów w austriackim Saalfelden w 1988 roku, gdzie zdobył złote medale zarówno indywidualnie jak i drużynowo. Wyczyn ten powtórzył dwa lata później, podczas MŚJ w czechosłowackim Štrbskim Plesie. Ponadto na mistrzostwach juniorów w 1989 roku w Vang w Norwegii Kuttin zdobył złoty medal w drużynie, a indywidualnie był czwarty, przegrywając walkę o brązowy medal ze Staffanem Tällbergiem ze Szwecji.

W Pucharze Świata w skokach zadebiutował 30 grudnia 1987 roku w zachodnioniemieckim Oberstdorfie zajmując ósme miejsce. Jako siedemnastolatek wziął udział w igrzyskach olimpijskich w Calgary w 1988 roku, gdzie indywidualnie zajął 12. miejsce na dużej skoczni oraz szóste na normalnej, a wraz z kolegami z reprezentacji był piąty w konkursie drużynowym. W klasyfikacji generalnej sezonu 1987/1988 zajął 25. miejsce. Rok później wystąpił na mistrzostwach świata w Lahti, zdobywając brązowy medal w konkursie indywidualnym na normalnej skoczni. Wyprzedzili go tylko Jens Weißflog z RFN oraz Ari-Pekka Nikkola z Finlandii, był to jedyny start Kuttina na tych mistrzostwach.

Po raz pierwszy na podium zawodów Pucharu Świata stanął w pierwszym konkursie sezonu 1989/1990, który odbył się 3 grudnia 1989 roku w kanadyjskim Thunder Bay. W całym sezonie pięciokrotnie stawał na podium, choć ani razu nie zwyciężył, dało mu to ostatecznie ósme miejsce w klasyfikacji generalnej. Wystartował także na mistrzostwach świata w lotach w Vikersund w 1990 roku zajmując 20. miejsce. Najlepsze wyniki w PŚ osiągnął w sezonie 1990/1991, kiedy to zajął siódme miejsce w klasyfikacji generalnej PŚ w skokach, a w sezonie 1990/1991 Pucharu Świata w lotach był szósty. Na mistrzostwach świata w Val di Fiemme w 1991 roku zdobył złoty medal na normalnej skoczni oraz był czwarty na dużej, przegrywając walkę o trzecie miejsce z Weißflogiem. Ponadto wspólnie z Ernstem Vettorim, Stefanem Horngacherem i Andreasem Felderem zdobył złoty medal w konkursie drużynowym. Miesiąc później, podczas zawodów w Trondheim odniósł swoje pierwsze pucharowe zwycięstwo.

W 1992 roku wystąpił na igrzyskach olimpijskich w Albertville. W indywidualnych konkursach zdobył brązowy medal na normalnej skoczni, ulegając jedynie Toniemu Nieminenowi z Finlandii oraz swemu rodakowi Martinowi Höllwarthowi; na dużym obiekcie był czwarty, tracąc do trzeciego Nieminena 2,6 punktu. 8 marca 1992 roku w Trondheim odniósł swoje drugie i zarazem ostatnie zwycięstwo w PŚ. Ostatni raz na podium zawodów tego cyklu stanął w pierwszym konkursie sezonu 1992/1993, 5 grudnia 1992 roku w szwedzkim Falun. Mistrzostwa świata w Falun w 1993 roku były ostatnimi w jego karierze. Razem z Ernstem Vettorim, Stefanem Horngacherem i Andreasem Goldbergerem wywalczył brązowy medal w konkursie drużynowym. Na normalnej skoczni zajął 24. miejsce, a na dużej był dwunasty. Ostatnim sukcesem w jego karierze był brązowy medal w konkursie drużynowym zdobyty na igrzyskach olimpijskich w Lillehammer w 1994 roku. Indywidualnie był dwunasty na dużej skoczni, a na normalnej zajął 25. miejsce. Po tym jak zajął 12. miejsce w Oberstdorfie, ósme w Garmisch-Partenkirchen, szóste w Innsbrucku i siódme w Bischofshofen uplasował się na siódmym miejscu w klasyfikacji końcowej 42. edycji Turnieju Czterech Skoczni. W klasyfikacji generalnej sezonu 1993/1994 zajął 12. miejsce. W 1995 roku odniósł ciężką kontuzję kolana, która zmusiła go do wczesnego zakończenia kariery zawodniczej wieku 24 lat.

[edytuj] Kariera trenera

Po zakończeniu kariery zawodniczej był dyrektorem centrum narciarskiego w Villach, gdzie opiekował się m.in. juniorami Martinem Kochem i Thomasem Morgensternem. W sezonie 2002/2003 pracował jako asystent I trenera kadry skoczków austriackich, od czerwca 2003 roku był trenerem II reprezentacji Polski, w której trenował m.in. Mateusza Rutkowskiego, doprowadzając go do złotego medalu mistrzostw świata juniorów w Stryn. Wiosną 2004 roku zastąpił Apoloniusza Tajnera na stanowisku pierwszego trenera reprezentacji Polski. Jego osiągnięcia to m.in. doprowadzenie Adama Małysza do zwycięstwa w klasyfikacji generalnej letniego Grand Prix w skokach 2004, oraz zajęcie przez reprezentację piątego miejsca w drużynowym konkursie skoków narciarskich na skoczni K-125, podczas zimowych igrzysk olimpijskich w Turynie w 2006 roku.

Od 2008 roku jest indywidualnym trenerem Thomasa Morgensterna.

[edytuj] Osiągnięcia

[edytuj] Igrzyska olimpijskie

Miejsce	Dzień	Rok	Miejscowość	Konkurs	Wynik	Strata	Zwycięzca
6.	14 lutego	1988	Calgary	Skocznia normalna indywidualnie	199.7 pkt	-29.4 pkt	Matti Nykänen
12.	23 lutego	1988	Calgary	Skocznia duża indywidualnie	193.5 pkt	-30.5 pkt	Matti Nykänen
5.	24 lutego	1988	Calgary	Skocznia duża drużynowo ^[1]	577.6 pkt	-56.8 pkt	Finlandia
4.	9 lutego	1992	Albertville	Skocznia normalna indywidualnie	214.4 pkt	-8.4 pkt	Ernst Vettori
3.	16 lutego	1992	Albertville	Skocznia duża indywidualnie	214.8 pkt	-24.7 pkt	Toni Nieminen
2.	14 lutego	1992	Albertville	Skocznia duża drużynowo ^[2]	642.9 pkt	-1.5 pkt	Finlandia
25.	25 lutego	1994	Lillehammer	Skocznia normalna indywidualnie	213.0 pkt	-69.0 pkt	Espen Bredesen
12.	20 lutego	1994	Lillehammer	Skocznia duża indywidualnie	207.4 pkt	-67.1 pkt	Jens Weißflog
3.	22 lutego	1994	Lillehammer	Skocznia duża drużynowo ^[3]	918.9 pkt	-51.2 pkt	Niemcy

[edytuj] Mistrzostwa świata

Miejsce	Dzień	Rok	Miejscowość	Konkurs	Wynik	Strata	Zwycięzca
3.	26 lutego	1989	Lahti	Skocznia normalna indywidualnie	108.5 pkt	-6.0 pkt	Jens Weißflog
4.	10 lutego	1991	Val di Fiemme	Skocznia duża indywidualnie	205.1 pkt	-12.4 pkt	Franci Petek
1.	14 lutego	1991	Val di Fiemme	Skocznia duża drużynowo ^[4]	567.6 pkt	-	-
1.	16 lutego	1991	Val di Fiemme	Skocznia normalna indywidualnie	222.9 pkt	-	-
11.	21 lutego	1993	Falun	Skocznia duża indywidualnie	191.0 pkt	-50.4 pkt	Espen Bredesen
3.	23 lutego	1993	Falun	Skocznia duża drużynowo ^[5]	745.4 pkt	-76.1 pkt	Norwegia
24.	27 lutego	1993	Falun	Skocznia normalna indywidualnie	190.7 pkt	-47.1 pkt	Masahiko Harada

[edytuj] Mistrzostwa świata w lotach

Miejsce	Dzień	Rok	Miejscowość	Konkurs	Wynik	Strata	Zwycięzca
20.	25 lutego	1990	Vikersund	Loty indywidualnie	312.5 pkt	-45.2 pkt	Dieter Thoma

[edytuj] Mistrzostwa Świata Juniorów

Miejsce	Dzień	Rok	Miejscowość	Konkurs	Wynik	Strata	Zwycięzca
1.	4 lutego	1988	Saalfelden	Skocznia normalna indywidualnie	?	-	-
1.	7 lutego	1988	Saalfelden	Skocznia normalna druzynowo^[6]	?	-	-
4.	16 marca	1989	Vang	Skocznia normalna indywidualnie	?	-	Kent Johanssen
1.	17 marca	1989	Vang	Skocznia normalna drużynowo^[7]	?	-	-
1.	29 marca	1990	Štrbské Pleso	Skocznia normalna indywidualnie	?	-	-
1.	30 marca	1990	Štrbské Pleso	Skocznia normalna drużynowo^[8]	?	-	-

[edytuj] Puchar Świata

[edytuj] Miejsca w klasyfikacji generalnej

[edytuj] Miejsca na podium chronologicznie

Nr	Data	Miejscowość	Skocznia	Nota	Pozycja	Strata	Zwycięzca
1.	3 grudnia 1989	Thunder Bay	Big Thunder	223.5 pkt	2.	-0.5 pkt	Dieter Thoma
2.	4 grudnia 1989	Thunder Bay	Normal Thunder	226.0 pkt	3.	-9.4 pkt	Risto Laakkonen
3.	17 grudnia 1989	Sapporo	Ōkurayama	208.0 pkt	3.	-19.0 pkt	Jens Weißflog
4.	7 lutego 1990	Sankt Moritz	Olympiaschanze	218.1 pkt	2.	-0.5 pkt	František Jež
5.	17 marca 1990	Raufoss	Lønnbergbakken	215.0 pkt	2.	-3.2 pkt	Andreas Felder
6.	31 grudnia 1990	Oberstdorf	Schattenbergschanze	198.7 pkt	3.	-5.2 pkt	Jens Weißflog
7.	24 lutego 1991	Bad Mitterndorf	Kulm	353.0 pkt	3.	-5.0 pkt	Stefan Horngacher
8.	2 marca 1991	Lahti	Salpausselkä	216.9 pkt	2.	-0.7 pkt	Andreas Felder
9.	13 marca 1991	Trondheim	Granåsen	220.1 pkt	1.	-	-
10.	1 marca 1992	Lahti	Salpausselkä	215.8 pkt	2.	-27.2 pkt	Toni Nieminen
11.	8 marca 1992	Trondheim	Granåsen	211.2 pkt	1.	-	-
12.	29 marca 1992	Planica	Bloudkova Velikanka	214.7 pkt	2.	-23.1 pkt	Andreas Felder
13.	5 grudnia 1992	Falun	Lugnet	195.7 pkt	3.	-6.6 pkt	Werner Rathmayr

[edytuj] Miejsca w poszczególnych konkursach Pucharu Świata

Do sezonu 1992/1993obowiązywała inna punktacja za konkurs Pucharu Świata.

																				punkty
Sezon 1987/1988
-	-	-	-	-	-	8	69	31	5	15	-	-	-	-	-	-	9	11	-	32
Sezon 1988/1989
																				punkty
-	-	-	-	-	-	-	-	62	40	-	-	-	5	-	-	-	-	9	-	18
Sezon 1989/1990
																									punkty
2	3	6	13	4	3	13	6	21	19	-	-	-	2	4	9	6	21	11	10	10	23	2	9	14	183
Sezon 1990/1991
																						punkty
20	5	48	15	-	-	3	62	-	-	-	5	3	2	5	7	6	1	8	7	14	31	148
Sezon 1991/1992
																					punkty
13	19	12	8	-	-	28	22	-	19	27	-	-	21	2	4	1	30	-	-	2	92
Sezon 1992/1993
																	punkty
3	45	-	-	-	13	12	15	10	29	-	-	38	16	60	6	26	38
Legenda (do sezonu 1992/93)
1 2 3 4-10 11-15 poniżej 15 - - zawodnik nie wystartował lub nie zakwalifikował się
Sezon 1993/1994
																			punkty
21	-	-	16	26	12	8	6	7	13	15	9	8	18	28	10	-	10	16	342
Sezon 1994/1995
																					punkty
47	-	-	-	16	22	-	-	-	35	43	32	42	40	-	-	-	-	31	31	-	24
Legenda
1 2 3 4-10 11-30 poniżej 50 - - zawodnik nie wystartował lub nie zakwalifikował się