Tytus Chałubiński

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Tytus Chałubiński
Portret autorstwa Stanisława Witkiewicza
Portret autorstwa Stanisława Witkiewicza
Data i miejsce urodzenia 29 grudnia 1820
Radom
Data i miejsce śmierci 4 listopada 1889
Zakopane
Zawód lekarz, profesor patologii
Commons Multimedia w Wikimedia Commons

Tytus Chałubiński (ur. 29 grudnia 1820 w Radomiu, zm. 4 listopada 1889 w Zakopanem, syn Szymona i Teodozji z Wnorowskich) – polski lekarz, profesor patologii, miłośnik przyrody. Był współtwórcą Towarzystwa Tatrzańskiego i jednym z pierwszych badaczy przyrody tatrzańskiej. Na jego cześć nazwano Wrotami Chałubińskiego jedną z przełęczy w głównej grani Tatr. Popularyzator Zakopanego, w dużym stopniu przyczynił się do rozwoju tej miejscowości. Jeden z prekursorów polskiego klimatolecznictwa; jego staraniem Zakopane zyskało pod koniec XIX wieku status stacji klimatycznej jako kurort wspomagający leczenie chorób płucnych.

Biografia[edytuj | edytuj kod]

W latach 1838–1840 studiował medycynę na Akademii Medyko-Chirurgicznej w Wilnie. Po zamknięciu Akademii Wileńskiej kontynuował studia na Uniwersytecie w Dorpacie. Członek korporacji akademickiej Konwent Polonia[1]. Dyplom doktora medycyny i chirurgii uzyskał na Uniwersytecie Juliusa-Maximiliana w Würzburgu 13 lipca 1844 r.

Pomnik Tytusa Chałubińskiego i Sabały

Od roku 1845 mieszkał w Warszawie, praktykę lekarską rozpoczął w Szpitalu Ewangelickim. Praktykował jako lekarz w Tomaszowie Mazowieckim (według Tadeusza Seweryna). Uczestniczył jako lekarz w powstaniu węgierskim 1848. 30 stycznia 1849 roku został wybrany na sekretarza Towarzystwa Lekarskiego Warszawskiego[2]. W 1861 r. został członkiem Delegacji Miejskiej[3].

Chałubińscy posiadali również las.

Należał do ludzi o szerokich horyzontach i wszechstronnych zainteresowaniach, zarówno w zakresie nauk humanistycznych, jak i przyrodniczych. Był z wyboru lekarzem. Zajmował się także filozofią medycyny i należał do polskiej szkoły filozofii medycyny[4].

Z zamiłowania był przyrodnikiem. Zajmował się badaniem tatrzańskich mchów. Na jego cześć nazwano gatunki bruzdnic: Peridinium chalubinskii i Chalubinskia tatrica. Rozpropagował w Polsce turystykę tatrzańską. Był wielkim przyjacielem i opiekunem górali. W czasie wypraw w Tatry często towarzyszył mu Sabała. Pomnik ich obu stoi w centrum Zakopanego, u zbiegu ulic Chałubińskiego i Zamoyskiego. Drugi zakopiański pomnik Chałubińskiego, przy ul. Chramcówki, dłuta Wojciecha Korpala, ufundowany przez doktora Andrzeja Chramca w 1901 roku, został po całkowitej dewastacji odrestaurowany w roku 2006 przez Fundację Pokolenia-Pokoleniom.

Pierwszą jego żoną była Antonina Kozłowska. Po jej śmierci ożenił się z Anną Leszczyńską. Z drugiego małżeństwa miał syna Ludwika oraz córkę Jadwigę, żonę Jana Alfonsa Surzyckiego. Trzecią jego żoną była Antonina Wilde, jego pierwsza miłość z czasów studenckich[5].

Pochowany został na Cmentarzu Zasłużonych na Pęksowym Brzyzku w Zakopanem 8 listopada 1889 r.

Przypisy

  1. Korporacja Akademicka "Z.A.G. Wisła", Gdańsk 1913 – Sławni Korporanci – bloog.pl
  2. Kurjer Warszawski No 76. D. 19. Marca. – Rok 1849 s. 1
  3. Stefan Kieniewicz, Andrzej Zahorski, Władysław Zajewski, Trzy powstania narodowe, 1992, s. 300
  4. Polska szkoła filozofii medycyny. Przedstawiciele i wybrane teksty źródłowe, pod redakcją Michała Musielaka i Jana Zamojskiego, Wydawnictwo Naukowe Uniwersytetu Medycznego im. K. Marcinkowskiego w Poznaniu, Poznań 2010.
  5. Tytus Chałubiński listy 1840–1889 w opracowaniu doc. Anieli Szwejcerowej, pod redakcją naukową prof. Zygmunta Kolankowskiego (Wrocław, Ossolineum, 1970).

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]