27 Batalion Saperów (1939)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Ten artykuł dotyczy 27 Batalionu Saperów (1939). Zobacz też: 27 Batalion Saperów - inne bataliony saperów z numerem 27.
27 Batalion Saperów
baon saperów typ II a nr 27
Historia
Państwo  II Rzeczpospolita
Sformowanie 1939
Rozformowanie 1939
Tradycje
Rodowód Ośrodek Sapersko-Pionierski 27 DP
Dowódcy
Pierwszy mjr Roman Jan Szymanowski
Organizacja
Rodzaj sił zbrojnych wojsko
Rodzaj wojsk saperzy
Podległość 27 Dywizja Piechoty
27 DP w 1938
Jednostki saperskie WP w 1939

27 Batalion Saperów (27 bsap) – pododdział saperów Wojska Polskiego II RP z okresu kampanii wrześniowej.

Batalion nie występował w pokojowej organizacji wojska. Został sformowany w 1939 przez Ośrodek Sapersko-Pionierski 27 Dywizji Piechoty.

Ośrodek Sapersko-Pionierski 27 Dywizji Piechoty[edytuj | edytuj kod]

Na podstawie rozkazu Ministra Spraw Wojskowych L. dz. 2127/tjn. z 22 maja 1937 roku o wydzieleniu kompanii saperów dla 7, 10, 11, 12, 13, 18, 25 i 27 DP oraz utworzeniu 12 ośrodków sapersko-pionierskich został sformowany Ośrodek Sapersko-Pionierski 27 Dywizji Piechoty[1][a].

Ośrodek Sapersko-Pionierski 27 Dywizji Piechoty stacjonował w Sarnach[2], na terenie Okręgu Korpusu Nr II.

Organizacja i obsada personalna ośrodka

Organizacja i obsada personalna ośrodka w marcu 1939 roku[2][b]:

  • dowódca ośrodka – mjr Gable Mieczysław
  • adiutant – por. Majchrowski Lucjan Ewaryst
  • oficer materiałowy – por. Malczewski Władysław Alojzy
  • oficer mobilizacyjny – p.o. kpt. Kotowicz Bogumił Jan (*)[c]
  • dowódca kompanii saperów – kpt. Sadowski Seweryn Rajmund
  • dowódca plutonu – por. Chomczyński Edward
  • dowódca plutonu – ppor. Drzewiński Wacław Leon Przemysław
  • dowódca plutonu specjalnego – kpt. Kotowicz Bogumił Jan (*)[c]

Ośrodek był jednostką mobilizującą. Zgodnie z planem „W” był odpowiedzialny za zmobilizowanie, w grupie jednostek oznaczonych kolorem zielonym, baonu saperów typ II a nr 27 i drużyny przeprawowej pionierów piechoty nr 27[5][d].

13 sierpnia 1939 roku zarządzono mobilizację jednostek zielonych na terenie OK II, w tym jednostek mobilizowanych przez Ośrodek Sapersko-Pionierski 27 Dywizji Piechoty[7][8][9].

Struktura i obsada etatowa batalionu[edytuj | edytuj kod]

Obsada personalna we wrześniu 1939[10]:

Dowództwo batalionu
dowódca – mjr Roman Jan VI Szymanowski
zastępca dowódcy – kpt. Jan Bogumił Kotowicz (kpt. Rajmund Seweryn Sadowski)
  • 1 kompania saperów – kpt. Rajmund Seweryn Sadowski (kpt. Jan Bogumił Kotowicz)
  • 2 kompania saperów – por. Ewaryst Lucjan Majchrowski
  • 3 zmotoryzowana kompania saperów – por. Alojzy Władysław Malczewski

Uwagi[edytuj | edytuj kod]

  1. Ośrodki sersko-pionierskie dla 16, 20, 23 i 29 Dywizji Piechoty zostały zorganizowane na bazie czterech istniejących od 1935 roku kompanii saperów nr: 16, 20, 23 i 29
  2. Wykaz zawiera obsadę jednostki według stanu bezpośrednio przed rozpoczęciem mobilizacji pierwszych oddziałów Wojska Polskiego w dniu 23 marca 1939, ale już po przeprowadzeniu ostatnich awansów ogłoszonych z datą 19 marca 1939[3].
  3. a b Gwiazdką oznaczono oficera, który pełnił jednoczenie więcej niż jedną funkcję[4].
  4. Jednostki należące do grupy zielonej były mobilizowane w „okresie zagrożenia”[6]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Zdzisław Józef Cutter: Polskie wojska saperskie w 1939 r. : organizacja, wyposażenie, mobilizacja i działania wojenne. Częstochowa: Wydawnictwo Wyższej Szkoły Pedagogicznej, 2003. ISBN 83-7098-834-2.
  • Zdzisław Józef Cutter: Saperzy II Rzeczypospolitej. Warszawa [etc.]: Pat, 2005. ISBN 83-921881-3-6.
  • Cutter Zdzisław. Mobilizacja wojsk saperskich we wrześniu 1939. „Przegląd Historyczno-Wojskowy”. 3, s. 5-33, 2000. Warszawa: Dom Wydawniczy Bellona. ISSN 1640-6281. 
  • Eugeniusz Kozłowski: Wojsko Polskie 1936-1939. Próby modernizacji i rozbudowy. Warszawa: Wydawnictwo Ministerstwa Obrony Narodowej, 1964.
  • Ryszard Rybka, Kamil Stepan: Najlepsza broń. Plan mobilizacyjny „W” i jego ewolucja. Warszawa: Oficyna Wydawnicza „Adiutor”, 2010. ISBN 978-83-86100-83-5.
  • Ryszard Rybka, Kamil Stepan: Rocznik oficerski 1939. Stan na dzień 23 marca 1939. T. 29. Kraków: Fundacja Centrum Dokumentacji Czynu Niepodległościowego. Biblioteka Jagiellońska, 2006. ISBN 83-7188-899-6.
  • Piotr Zarzycki: Plan mobilizacyjny „W”. Wykaz oddziałów mobilizowanych na wypadek wojny. Pruszków: Oficyna Wydawnicza „Ajaks”, 1995. ISBN 83-85621-87-3.