36 Batalion Straży Granicznej

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
36 Batalion Straży Granicznej
Historia
Państwo  II Rzeczpospolita
Sformowanie 1922
Rozformowanie 1923
Tradycje
Rodowód 36 Batalion Celny
Dowódcy
Pierwszy kpt. Franciszek Młynarczyk
Organizacja
Dyslokacja Uście
Formacja Straż Graniczna
Podległość Komenda Powiatowa Straży Granicznej w Korcu
S graniczna 1922.png

36 Batalion Straży Granicznej – jednostka organizacyjna Straży Granicznej w II Rzeczypospolitej.

Formowanie i zmiany organizacyjne[edytuj | edytuj kod]

Wykonując postanowienia uchwały Rady Ministrów z 23 maja 1922 roku, Minister Spraw Wewnętrznych rozkazem z 9 listopada 1922 roku zmienił nazwę „Bataliony Celne” na „Straż Graniczną”[1]. Wprowadził jednocześnie w formacji nową organizację wewnętrzną[2]. 36 batalion celny przemianowany został na 36 batalion Straży Granicznej. Wobec braku pomieszczeń w Ujściu, dowództwo batalionu zostało pierwotnie zakwaterowane w Kobylu[3].

 Osobny artykuł: 36 batalion celny.

36 batalion Straży Granicznej funkcjonował w strukturze Komendy Powiatowej Straży Granicznej w Korcu, a jego dowództwo stacjonowało w Ujściu[4]. W skład batalionu wchodziły cztery kompanie strzeleckie oraz jedna kompania karabinów maszynowych w liczbie 3 plutonów po 2 karabiny maszynowe na pluton[5]. Dowódca batalionu posiadał uprawnienia dyscyplinarne dowódcy pułku. Cały skład osobowy batalionu obejmował etatowo 614 żołnierzy, w tym 14 oficerów[6].

W 1923 roku batalion przekazał swój odcinek oddziałom Policji Państwowej i został rozwiązany[7].

Służba graniczna[edytuj | edytuj kod]

Jeszcze w październiku 1922 36 batalion SG ochraniał odcinek granicy od Czernicy [wył.] do Kobyle [wył.][8]. Zgodnie z wnioskiem Wojewody Wołyńskiego, główny komendant SG płk Rożan nakazał dowódcy 36 batalionu SG obsadzić odcinek granicy państwowej od granicy województwa poleskiego do m. Kobyle włącznie. Komendę batalionu rozmieścić w Ujściu[9] (czasowo we Frankopolu[8]). Na granicy rozmieścić kompanie w Nowej Hucie, Ujściu i Storożowie, a pozostałe we Frankopolu celem przeszkolenia[8]. Komendant wojewódzki SG sprecyzował zadanie i nakazał dowódcy 36 baonu SG przyjąć od 24 baonu SG odcinek pasa granicznego długości 820 m na drodze Siwki-Woniacze[10].
28 października 1922 dowódca batalionu postawił zadanie[11]:

  • 4 kompania obsadzi odcinek od Kobyla do słupa granicznego „B” między Frankopolem a ujściem w miejscu, gdzie granica wychodzi przed Korczyk; dowództwo kompanii w Strożowie.
  • 2 kompania od słupa granicznego „B” do punktu położonego o dwa kilometry na północ od drogi z Berezowki do Płaskowki; dowództwo kompanii w Szopach Uścieńskich
  • 1 kompania od punktu położonego o dwa kilometry na północ od drogi z Berezowki do Płaskowki po granicę województwa poleskiego; dowództwo kompanii w Nowej Hucie
  • kompania ckm kwateruje czasowo w Bielczakach do czasu urządzenia kwater w Ujściu.
  • 3 kompania przekaże swój odcinek i zgrupuje się w barakach we Frankopolu.
Sąsiednie bataliony

Komendanci batalionu[edytuj | edytuj kod]

  • p.o. kpt. Franciszek Młynarczyk (IX 1922[12] – )

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Henryk Dominiczak: Granica wschodnia Rzeczypospolitej Polskiej w latach 1919–1939. Warszawa: Wydawnictwo Naukowe PWN, 1992. ISBN 83-01-10202-0.
  • Henryk Dominiczak: Granice państwa i ich ochrona na przestrzeni dziejów 966–1996. Warszawa: Wydawnictwo „Bellona”, 1997. ISBN 83-11-08618-4.
  • Jerzy Prochwicz, Zbigniew Kępa. ABC formacji granicznych II Rzeczypospolitej. „Problemy Ochrony Granic”. 24, 2003. Ketrzyn: Centrum Szkolenia Straży Granicznej. ISSN 1505-1757. 
  • Materiały dotyczące spraw dyslokacyjnych:przeniesienia siedzib komend, baonów Straży Granicznej, obszary odcinków granicznych , 1922–1923 → Archiwum Straży Granicznej. Szczecin.
  • Rozkazy organizacyjne Komendy Głównej Straży Granicznej 1922−1923 → Archiwum Straży Granicznej. Szczecin.
  • Zarządzenia oraz rozkazy dotyczące dyslokacji 36 batalionu SG → Archiwum Straży Granicznej. Szczecin.