40 Batalion Straży Granicznej

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
40 Batalion Straży Granicznej
Historia
Państwo  II Rzeczpospolita
Sformowanie 1922
Rozformowanie 1923
Tradycje
Rodowód 40 Batalion Celny
Dowódcy
Pierwszy por. Aleksander Kaczorkiewicz
Organizacja
Dyslokacja Mikaszewicze
Formacja Straż Graniczna
Podległość Komenda Powiatowa Straży Granicznej w Łunińcu
S graniczna 1922.png
40 batalion SG w 1922.png

40 Batalion Straży Granicznej – jednostka organizacyjna Straży Granicznej w II Rzeczypospolitej pełniący służbę ochronną na granicy polsko-radzieckiej.

Formowanie i zmiany organizacyjne[edytuj | edytuj kod]

Wykonując postanowienia uchwały Rady Ministrów z 23 maja 1922 roku, Minister Spraw Wewnętrznych rozkazem z 9 listopada 1922 roku zmienił nazwę „Bataliony Celne” na „Straż Graniczną”[1]. Wprowadził jednocześnie w formacji nową organizację wewnętrzną[2]. 40 batalion celny przemianowany został na 40 batalion Straży Granicznej.

 Osobny artykuł: 40 batalion celny.

40 batalion Straży Granicznej funkcjonował w strukturze Komendy Powiatowej Straży Granicznej w Łunińcu, a jego dowództwo stacjonowało w Miklaszewiczach[3]. W skład batalionu wchodziły cztery kompanie strzeleckie oraz jedna kompania karabinów maszynowych w liczbie 3 plutonów po 2 karabiny maszynowe na pluton[4]. Dowódca batalionu posiadał uprawnienia dyscyplinarne dowódcy pułku. Cały skład osobowy batalionu obejmował etatowo 614 żołnierzy, w tym 14 oficerów[5].

W 1923 roku batalion przekazał swój odcinek oddziałom Policji Państwowej i został rozwiązany[6].

Służba graniczna[edytuj | edytuj kod]

W maju 1923 37 baon SG oddał 40 baonowi SG odcinek graniczny od Jaśkowicz do Rachowicza[7].

Sąsiednie bataliony
Wydarzenia
  • w rejonie odpowiedzialności 40 baonu SG dość często dochodziło do sporów kompetencyjnych. Komendant posterunku Policji Państwowej w Zaprosiu napisał raport do swoich przełożonych, w którym oskarża komendanta batalionu o utrudnianie mu wykonywania obowiązków w pasie przygranicznym[9]. Podobny konflikt odnotowano z niechętnie podporządkowującemu się rozkazom dowódcy garnizonu, dowódcą plutonu żandarmerii kordonowej[10], a także z organami władzy administracyjnej[11]. W tym ostatnim przypadku komendant batalionu zarzuca staroście w Łunińcu bezduszność w sprawie kilkakrotnego „odrzucania” za granicę mieszkanki Łunińca Afanasiewy Kilifie z jej czwórką dzieci[11].

Komendanci batalionu[edytuj | edytuj kod]

  • p.o. por. Aleksander Kaczorkiewicz (IX 1922[12] – )

Struktura organizacyjna[edytuj | edytuj kod]

Ordre de Bataille 40 batalionu SG w Mikaszewiczach na dzień 3 grudnia 1922 roku[13]
kompanie 1. Mikaszewicze 2. Lenin 3. Morocz 4. Zalutycze
placówki Prypeć
Wilcza
fut. Wilcza
Zaprosie
Pieszczaniki
Zakocin
most na Słuczy

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Hubert Bereza, Kajetan Szczepański: Centralna Szkoła Podoficerska KOP. Grajewo: Towarzystwo Przyjaciół 9 PSK, 2014. ISBN 978-83-938921-7-4.
  • Henryk Dominiczak: Granica wschodnia Rzeczypospolitej Polskiej w latach 1919–1939. Warszawa: Wydawnictwo Naukowe PWN, 1992. ISBN 83-01-10202-0.
  • Henryk Dominiczak: Granice państwa i ich ochrona na przestrzeni dziejów 966–1996. Warszawa: Wydawnictwo „Bellona”, 1997. ISBN 83-11-08618-4.
  • Jerzy Prochwicz, Zbigniew Kępa. ABC formacji granicznych II Rzeczypospolitej. „Problemy Ochrony Granic”. 24, 2003. Ketrzyn: Centrum Szkolenia Straży Granicznej. ISSN 1505-1757. 
  • Rozkazy organizacyjne Komendy Głównej Straży Granicznej 1922−1923 → Archiwum Straży Granicznej. Szczecin.
  • Materiały dotyczące spraw granicznych, meldunki, telefonogramy, doniesienia, zapytania, rozkłady służby 1922−1923 → Archiwum Straży Granicznej. Szczecin.
  • Materiały dotyczące spraw organizacyjnych Komendy Wojewódzkiej Poleskiej 1922−1923 → Archiwum Straży Granicznej. Szczecin.