41 Batalion Straży Granicznej

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
41 Batalion Straży Granicznej
Historia
Państwo  II Rzeczpospolita
Sformowanie 1922
Rozformowanie 1923
Tradycje
Rodowód 41 Batalion Celny
Organizacja
Dyslokacja Druskieniki
Formacja Straż Graniczna
Podległość Komenda Powiatowa Straży Granicznej w Sopoćkiniach
S graniczna 1922.png
Komenda Powiatowa SG w Sopoćkiniach.jpg

41 Batalion Straży Granicznej – jednostka organizacyjna Straży Granicznej w II Rzeczypospolitej.

Formowanie i zmiany organizacyjne[edytuj | edytuj kod]

Wykonując postanowienia uchwały Rady Ministrów z 23 maja 1922 roku, Minister Spraw Wewnętrznych rozkazem z 9 listopada 1922 roku zmienił nazwę „Bataliony Celne” na „Straż Graniczną”[1]. Wprowadził jednocześnie w formacji nową organizację wewnętrzną[2]. 41 batalion celny przemianowany został na 41 batalion Straży Granicznej.

 Osobny artykuł: 41 batalion celny.

41 batalion Straży Granicznej funkcjonował w strukturze Komendy Powiatowej Straży Granicznej w Sopoćkiniach, a jego dowództwo stacjonowało w Druskiennikach[3]. W skład batalionu wchodziły cztery kompanie strzeleckie oraz jedna kompania karabinów maszynowych w liczbie 3 plutonów po 2 karabiny maszynowe na pluton[4]. Dowódca batalionu posiadał uprawnienia dyscyplinarne dowódcy pułku. Cały skład osobowy batalionu obejmował etatowo 614 żołnierzy, w tym 14 oficerów[5].

W 1923 roku batalion przekazał swój odcinek oddziałom Policji Państwowej i został rozwiązany[6].

Służba graniczna[edytuj | edytuj kod]

W grudniu 1922 batalion ochraniał odcinek granicy państwowej długości 52 km od Przewałki do rzeki Uły[7]. Na przełomie 1922 i 1923 do dyspozycji Komendy Powiatowej Policji Państwowej w Sejnach przydzielono z batalionu ppor. Stanisława Lichoniewicza i 55 żołnierzy. Po przydzieleniu do policji żołnierze zostali przemundurowani i pełnili służbę na podstawie regulaminów policyjnych. Ich zadaniem była obrona ludności na terenie polskiego pasa neutralnego przed atakami litewskich partyzantów[8].

Z dniem 30 kwietnia 1923 dokonano korekty obsadzenia granic. 41 batalion zajmował odcinek około 53 km od wsi Miliniszki do wsi Mielniki /wył./ i wystawiał 19 placówek[9].

W dniach 25-30 czerwca 1923 pododcinek ochraniany przez batalion, wraz z wyposażeniem granicznym oraz większością sprzętu, został przekazany Policji Państwowej. Większość oficerów zdecydowała się na służbę w oddziałach granicznych policji[10].

Sąsiednie bataliony

Żołnierze batalionu[edytuj | edytuj kod]

Komendanci batalionu
stopień imię i nazwisko okres pełnienia służby kolejne stanowisko
kpt. piech. Alfred Klotz[a] (p.o.) IX 1922[11]
mjr kol. Władysław Długowski 19 X 1922 – IX 1923[12] 3 pułk kolejowy

Struktura organizacyjna[edytuj | edytuj kod]

Ordre de Bataille 41 batalionu Straży Granicznej w Miejszogole
w maju 1923[9]
kompania 1. Marcinkańce 2. Randomańce 3. Przewałki 4. odwód

Uwagi[edytuj | edytuj kod]

  1. Alfred Klotz urodził się 6 listopada 1880 roku. W latach 20. XX wieku pełnił zawodową służbę wojskową w 68 pułku piechoty. Zweryfikowany w stopniu kapitana ze starszeństwem z 1 czerwca 1919 roku. W 1923 roku był odkomenderowany do 41 baonu SG. Przed 1928 roku przeniesiony został w stan spoczynku i zamieszkał w Warszawie. W 1934 roku posiadał przydział do Oficerskiej Kadry Okręgowej Nr I i pozostawał na ewidencji Powiatowej Komendy Uzupełnień Warszawa Miasto III. Rocznik Oficerski 1923 ↓, s. 320, 404, Rocznik Oficerski 1924 ↓, s. 284, 352, Rocznik Oficerski 1928 ↓, s. 905, Rocznik Oficerski Rezerw 1934 ↓, s. 328, 843

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]