Czas honoru

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Czas honoru
Gatunek serialu wojenny, historyczny
Kraj produkcji  Polska
Oryginalny język polski oraz
angielski, niemiecki, rosyjski, łaciński
Główne role Jan Wieczorkowski
Antoni Pawlicki
Maciej Zakościelny
Jakub Wesołowski
Piotr Adamczyk
Magdalena Różczka
Liczba odcinków 78
Liczba serii 6
Lista odcinków
Produkcja
Produkcja Magdalena Badura
Reżyseria Michał Kwieciński (I-II)
Michał Rosa
Wojciech Wójcik (I)
Grzegorz Kuczeriszka (II)
Waldemar Krzystek (III)
Michał Rogalski (od III)
Scenariusz Jarosław Sokół
Jerzy Matysiak (I)
Ewa Wencel (od II)
Muzyka Bartosz Chajdecki
Zdjęcia Piotr Wojtowicz
Grzegorz Kuczeriszka
Paweł Flis
Scenografia Andrzej Haliński
Czas trwania odcinka ok. 50 min
Emisja
Stacja telewizyjna TVP2
Format obrazu 16:9
Kraj oryginalnej emisji  Polska
Lata emisji od 2008
Data premiery 7 września 2008
Status trwający
Od lat dozwolone od 12 lat (wg KRRiT)
Commons Multimedia w Wikimedia Commons
Wikicytaty Czas honoru w Wikicytatach
Oficjalna strona serialu
Odtwórcy ról w serialu: Ewa Wencel, Agnieszka Więdłocha, Olga Bołądź, Jakub Wesołowski, Antoni Pawlicki (2009)
Gmach Ministerstwa Wyznań Religijnych i Oświecenia Publicznego w al. J.Ch. Szucha 25, podczas okupacji siedziba warszawskiego Gestapo. Budynek wielokrotnie pokazywany w serialu

Czas honoru – polski serial telewizyjny, emitowany od 7 września 2008 roku w TVP2.

Charakterystyka[edytuj | edytuj kod]

Osią fabuły serialu jest historia żołnierzy Związku Walki Zbrojnej/Armii Krajowej/Delegatury Sił Zbrojnych – powszechnie określanych jako cichociemni[1]. Serial inspirowany historią polskich dywersantów, którzy w czasie II wojny światowej przechodzili w Anglii szkolenia, by wrócić do okupowanej przez Niemców Polski z misją konspiracyjnej walki o niepodległość. Serial porusza też zmagania niemieckiego wywiadu i kontrwywiadu wojskowego Abwehry oraz nazistowskiej służby bezpieczeństwa Reichsführera SS (SD), a także tajnej policji państwowej (Gestapo) z Oddziałem II Komendy Głównej Związku Walki Zbrojnej/Armii Krajowej oraz infiltrację ZWZ/AK przez niemieckie służby wywiadowcze (Abwehra i SD). Dodatkowo zaznaczona jest również działalność sowieckiego wywiadu wojskowego GRU i sowieckich organów NKWD.

Oryginalny serial składa się łącznie z pięciu serii, z których każda zawiera 13 odcinków (w sumie 65). Akcja serii I, II i III rozgrywa się wiosną, latem i jesienią 1941 roku[2][3]. Akcja serii IV toczy się od kwietnia do czerwca 1944 roku. Miejscem akcji jest Warszawa, w tym getto warszawskie, a także tereny Generalnego Gubernatorstwa, Anglii, Włoch i III Rzeszy. Piąta i zarazem ostatnia transza serii obejmuje czas akcji w końcowym okresie II wojny światowej i tuż po jej zakończeniu, od kwietnia do lipca 1945 roku. Akcja serii V toczy się w Polsce oraz Czechach i Niemczech w strefie amerykańskiej podczas okupacji alianckiej.

Po bardzo dobrej oglądalności[potrzebne źródło] postanowiono nakręcić dodatkową - szóstą serię. Akcja ma miejsce w roku 1946 i toczy się w Polsce, Monachium i Londynie. Seria ta pokazuje dokończenie spraw z przeszłości przez głównych bohaterów, a także próbę adaptacji i powrót do normalnego życia w społeczeństwie.

Nawiązania historyczne[edytuj | edytuj kod]

W fabule serialu wykorzystano wydarzenia historyczne, związane m.in. z działalnością oddziałów ZWZ/AK:

Przedstawiona w serialu postać polskiego boksera o nazwisku Franciszek Szymulski nawiązuje do prawdziwej postaci, którą był Franciszek Szymura – znakomity pięściarz wagi półciężkiej, wielokrotny reprezentant Polski, dwukrotny srebrny medalista Mistrzostw Europy w Boksie – Mediolan 1937 i ME w Boksie – Dublin 1939. W serialu pojawił się pułkownik Brodowicz nawiązujący do prawdziwej postaci podpułkownika Wacława Berki o pseudonimie Brodowicz, który w latach 1939-1942 był szefem II oddziału Komendy Głównej SPZ/ZWZ/AK.

Produkcja[edytuj | edytuj kod]

Dotychczas powstało sześć 13-odcinkowych serii. Szósta seria była realizowana od wiosny 2013 roku[6], była emitowana od 1 września 2013 do 24 listopada 2013[7].

Plenery[edytuj | edytuj kod]

Realizację serialu prowadzono w różnych miejscach:

Odcinki[edytuj | edytuj kod]

Seria Liczba odcinków Czas emisji
I 13 7 września 2008 – 30 listopada 2008
II 13 13 września 2009 – 6 grudnia 2009
III 13 19 września 2010 – 12 grudnia 2010
IV 13 4 września 2011 – 27 listopada 2011
V 13 2 września 2012 – 25 listopada 2012
VI 13 1 września 2013 – 24 listopada 2013
VII 12[9] wrzesień 2014 – listopad 2014

Obsada[edytuj | edytuj kod]

Information icon.svg Osobny artykuł: Obsada serialu Czas honoru.

Role główne

Aktor Postać Funkcja Sezony
1 2 3 4 5 6
Rok
1941 1944 1945 1946
Jan Wieczorkowski Władek Konarski porucznik / kapitan Wojska Polskiego główna
Maciej Zakościelny Bronek Woyciechowski porucznik / kapitan Wojska Polskiego główna
Antoni Pawlicki Janek Markiewicz podporucznik / porucznik Wojska Polskiego główna
Jakub Wesołowski Michał Konarski podporucznik / porucznik Wojska Polskiego główna
Krystian Wieczorek Martin Halbe major Abwehry główna
Piotr Adamczyk Lars Rainer SS-Obersturmbannführer, szef Gestapo główna
Jan Englert Czesław Konarski major Wojska Polskiego główna

Charakterystyka postaci[edytuj | edytuj kod]

  • Władek Konarski „Ryszard”, „Kmicic”porucznik Wojska Polskiego, syn Czesława i Marii, starszy brat Michała. Przed wojną oficer zawodowy WP, bokser. W czasie okupacji działa w podziemiu, przeprowadza akcje partyzanckie. W drugim sezonie poznaje Rudą i oboje zostają parą. W 1944 awansowany na kapitana. Od 1945 dowodzi oddziałem partyzanckim Żołnierzy Wyklętych w Puszczy Kampinoskiej.
  • Bronek Woyciechowski „Czarny”porucznik Wojska Polskiego, narzeczony Wandy Ryszkowskiej. Przed wojną oficer rezerwy. Najpierw był egzekutorem w ZWZ, później pracował z przyjaciółmi w oddziale specjalnym. W 1944 awansowany na kapitana (w VI serii konsekwentnie tytułowany porucznikiem). W 1945 prowadzi dalszą walkę w szeregach Delegatury Sił Zbrojnych na Kraj. W 1946 wysłany z Londynu do Polski z misją zabicia dawnego konfidenta Gestapo, Antoniego Karkowskiego.
  • Janek Markiewicz „Roman”podporucznik Wojska Polskiego, brat Stanisława (współpracownika komunistów), mąż Leny Sajkowskiej, ojciec Jasia. Przed wojną student architektury. W podziemiu działa przy wytwarzaniu fałszywych dokumentów, członek oddziału dowodzonego przez „Doktora”, później „Krawca”. Awansowany w 1944 na porucznika. Po powstaniu trafił do obozu, następnie powrócił do Warszawy szukając zaginionych żony i dziecka. Zwodzony i obserwowany przez UB w końcu odnalazł dwoje bliskich. Zginął zastrzelony przez Leona Wasilewskiego.
  • Michał Konarski Guzik „Szary”podporucznik Wojska Polskiego, syn Czesława i Marii, młodszy brat Władka. Przed wojną studiował medycynę. Awansowany w 1944 na porucznika. Często zachowuje się impulsywnie, nieodpowiedzialnie, ma słabość do pięknych kobiet. Był zaręczony z Karoliną Osmańską (IV sezon), ponadto mocno uczuciowo związany z Celiną (sezon II, III, V i VI) oraz z Hanią (I i II sezon). W 1944 roku walczył podczas Powstania Warszawskiego z bratem na przyczółku czerniakowskim. Po wojnie nie złożył broni i działał jako partyzant. W 1946 wysłany do Polski przez organizację "Polska Niepodległa" znajdującą się w Monachium.
  • Wiktoria Rudnicka „Ruda” – narzeczona Władka, obserwatorka i egzekutorka w ramach AK. W 6 sezonie zostaje skazana na karę śmierci, jednak zostaje odbita przez Władka i jego oddział.
  • Celina Dłużewska – narzeczona Krzysztofa, działającego w AK, następnie zabitego. Następnie dziewczyna Michała. Ciotka AK. Ginie w ramionach Michała, zastrzelona przez Karkowskiego w 77 odcinku.
  • Wanda Ryszkowska – aktorka teatralna występująca w teatrze Ateneum, córka Heleny i Kazimierza, była żona Karola i narzeczona Bronka (od VI żona). Więziona na Pawiaku, przebywała na robotach przymusowych u Niemców. Wydana przez Tole i aresztowana przez UB za współprace z Gestapo (przepisywanie grypsów dla Karola Ryszkowskiego)
  • Lena Sajkowska-Markiewicz – wnuczka Żyda, córka Sabiny i Leona, siostra Romka, matka Jasia, żona Janka. Podczas okupacji wraz z rodziną skierowana przez Niemców do warszawskiego getta. Kurierka AK. Po wojnie zamieszkała z Leonem Wasilewskim, który później zabił jej męża.
  • Lars Rainer – szef gestapo w Warszawie. Były nadinspektor Interpolu. SS-Obersturmbannführer (podpułkownik SS). Zastąpił Kellera na tym stanowisku. Współpracował z majorem Halbe, chcieli doprowadzić do końca istnienia polskiego podziemia, jednak nieudolnie. Przeniesiony później do Salonik, w 1944 znów do Warszawy przez gubernatora Fischera. Razem ze swoim przyjacielem Wilhelmem Brehmem prowadził śledztwo, które pogrążało Fischera dotyczące okradania przez gubernatora III Rzeszy. Po wojnie dzięki archiwum AK trafił do amerykańskiej niewoli. W 1946 agent OSS w Polsce. W 78 odcinku odzyskał część swoich pieniędzy i uciekł prawdopodobnie do Argentyny.
  • Czesław Konarski – przed wojną rotmistrz Wojska Polskiego, podczas wojny major, ojciec Michała i Władka oraz ich bezpośredni przełożony. Po przybyciu do Warszawy, nadzorował działalność konspiracyjną Michała. Podczas akcji odbicia Władka śmiertelnie postrzelony. Pochowany pod zmienionym nazwiskiem.
  • Maria Konarska – lekarz-nefrolog, matka Władka i Michała, żona Czesława, pracowała w Szpitalu Miejskim nr 2 im. Świętego Ducha. Tymczasowo opiekowała się matką gubernatora. Więźniarka na Majdanku.
  • Martin Halbe – w serialu pojawił się jako major Abwehry. Jest kobieciarzem. Gwarantuje Karolowi Ryszkowskiemu, że jeśli zacznie z nim pracować, to uratuje jego siostrę z Auschwitz-Birkenau. Zabił swojego przyjaciela Gerda Kellera. Współpracował z Larsem Rainerem. W serii III został oficerem łącznikowym agenta „Tadeusza”. Zginął z rąk Polaków w restauracji „Wieczór w Edenie”.
  • Karol Ryszkowski – przed 1937 był kapitanem wywiadu II Rzeczypospolitej i mężem aktorki Wandy Ryszkowskiej, która zostawiła go dla Bronka. Ze służby zwolniony dyscyplinarnie za pijaństwo. W 1941 dołączył do ZWZ, schwytany przez Niemców miał być rozstrzelany, ale powołał się na znajomość z Martinem Halbe. Zmuszony do współpracy z Abwehrą pod pretekstem ratowania życia swojej siostry. Gdy zorientował się, że ona nie żyje, zerwał z nimi kontakt i próbował zbiec na Węgry. W serii III został członkiem oddziału komunisty Sorokina. Po wojnie został kapitanem UB, za cenę życia pomógł kilka razy Bronkowi. Po pożegnaniu z Wandą popełnił samobójstwo. Odznaczony Brązowym Krzyżem Zasługi.
  • Leon Sajkowski – profesor akademicki, razem z rodziną został osiedlony w getcie. Pod pretekstem wyjazdu do Palestyny z żoną został zwabiony w pułapkę zastawioną przez Niemców i zastrzelony w odcinku „Wieczór w Edenie”.
  • Romek Sajkowski – brat Leny, syn Sabiny i Leona. Współpracowanik AK. Po likwidacji getta został wywieziony do obozu, z którego udaje mu się uciec. Popełnił samobójstwo.
  • Gerd KellerSS-Standartenführer (pułkownik SS), wiceszef Gestapo w Warszawie, ciężko ranny w akcji odbicia Władka. Zginął uduszony przez współpracownika, Martina Halbe.
  • Uwe Rappke – brutalny SS-Scharführer, (sierżant SS). Postrach więźniów, torturował m.in. Władka, Rudą, Krzysztofa, Kamila. Zginął z rąk Władka w zamachu na Eden.
  • Johann von Relasky – hauptmann (kapitan) Abwehry podający się za podporucznika Tadeusza Kruczka. Zginął z rąk Janka w Edenie
  • Tomasz Krawicz „Krawiec”kapitan ZWZ, a później major AK. W 1942 dowódca Oddziału do zadań specjalnych (objął dowództwo po „Doktorze”), a w 1944 ponownie stanął na czele oddziału głównych bohaterów. Zginął od wybuchu miny, uciekając przed pościgiem UB.
  • Jerzy (nazwisko nieznane) „Doktor” – przyjaciel Czesława i Marii, objął dowództwo po Czesławie. Oddelegowany pod komendę ZWZ. W serii V pojawił się epizodycznie (jego rolę grał inny aktor).
  • Josef TannenberSS-Obersturmbannführer (podpułkownik SS). Szef Gestapo w Krakowie, wysłany do Warszawy w celu prowadzenia śledztwa w sprawie napadu na Reischbank. Po z urlopowaniu Rainera zostaje szefem Gestapo w Warszawie. Zarówno w Krakowie jak i w stolicy wprowadził terror mający na celu zniszczyć podziemie. Zginął w odcinku 39.
  • Staszek Markiewicz – brat Janka, komunista z ZWW, współpracownik Sorokina. Zginą w odcinku 38.
  • Ludwig FischerSS-Gruppenführer, gubernator dystryktu warszawskiego
  • Wilhelm BrehmSS-Hauptsturmführer (kapitan SS), był komisarzem kryminalnym Policji przed dojściem nazistów do władzy, a po 1933 przeniesiony do V departamentu RSHA, lecz mimo zawodu policjanta kryminalnego przeniesiono go do IV departamentu RSHA. Przyjaciel Rainera, prowadzili razem śledztwo w sprawie zdrady Fischera i Stocka. Zastrzelony przez Falkenheima – współpracownika Stocka.
  • Ada Lewińskaminister jednego z departamentów UB. Przyjaciółka Kazimierza Koryntowskiego. Przełożona płk Wasilewskiego. W 1946 kochanka i przełożona płk Jabłońskiego.
  • Kazimierz Korytowski „Zawisza” – studiował medycyne na UW, przedwojenny Komunista z KPP, mąż Heleny, ojciec Wandy. Przyjaciel minister Lewińskiej. Działacz PPR i ZPP, w czasie wojny oficer polityczny w Armii Berlinga. Po konflikcie z majorem Zwonariewem przeniesiony do Szczecina by tworzył tam polską administrację.
  • Leon Wasilewskipułkownik UB. Odznaczony Krzyżem Walecznych. Po wojnie miał odszukać dwustu skoczków. Opiekuje się Leną i jej dzieckiem. W bezpośredniej konfrontacji zabił Janka i zginął zastrzelony przez Bronka. Przełożony kpt Karola Ryszkowskiego.
  • Zwonariew Bocianmajor NKWD. Miał za zadanie odszukać żyjących skoczków. Zginął w odcinku 65. Odznaczony: Orderem Czerwonego Sztandaru, Orderem Czerwonej Gwiazdy, Medalem Za zasługi bojowe.
  • Sorokin (w książce Lew Aleksandrowicz Sorokin) – oficer Armii Czerwonej. Miał pomóc w formowaniu komunistycznej partyzantki w Polsce. Zabity przez głównych bohaterów.
  • Aleksij Dykowmajor GRU i partyzantki radzieckiej.
  • Lola/Agentka MI-6 – w serii II występuje jako więźniarka na Pawiaku i prostytutka. Kochanka amerykańskiego agenta. Po jego śmierci przejmuje jego obowiązki. W serii IV podaje się jako Karolina Osmańska wdowa po kapitanie artylerii, pracująca na poligonie niemieckim jako sekretarka. Pracuje dla AK, lecz gdy „Ruda” zauważa ją w towarzystwie majora Dykowa, zostaje posądzona o zdradzenie Rosjanom planów przeznaczonych dla Anglików. Zastrzelona przez Władka. Prawda o jej roli (MI-6 kazało jej kontrolować wywiad AK) wyszła dopiero po jej śmierci. Była zaręczona z Michałem.
  • Otto Kürchner – niemiecki lekarz, znajomy Marii sprzed wojny. Pojawił się w serii II jako Oberleutnant (porucznik) Wehrmachtu. Skierowany do szpitala, gdzie pracuje Maria. Dowiedział się o śmierci swojego syna w Grecji i prosi o skierowanie na Front wschodni. Wraca w serii IV z awansem na stopnień Hauptmanna (kapitan). Polecił Marię do opieki nad matka gubernatora dystryktu warszawskiego. W serii V wrócił z Marią do Polski.
  • Ingebor Inga Neumann – niemiecka piosenkarka, przyjaciółka, a zarazem była kochanka Rainera. Zginęła w zamachu Polaków na lokal rozrywkowy „Eden”.
  • Ireneusz Woźniak – ceglarz, wciągnięty przez Karola Ryszkowskiego do współpracy z Abwehrą. Następnie zostaje kolaborantem. Po wojnie dzięki Ryszkowskiemu zostaje porucznikiem UB. W 1946 ma żonę Emilię, z którą spodziewa się dziecka. W obawie przed ujawnieniem informacji o dawnej kolaboracji z Niemcami postanawia pomagać Helenie. Jego podwładnym jest sierżant Krupski. Został wydany przez Tole i aresztowany przez Krupskiego za kolaboracje z Gestapo i bandytami.
  • Emilia Woźniak – w czasie wojny pracowała dla Rainera, była związana z Karkowskim. Po wojnie żona Woźniaka, spodziewa się z nim dziecka.
  • Adam Jabłońskipułkownik UB. Podwładny i kochanek Ady Lewińskiej. Odznaczony Orderem Krzyża Grunwaldu III klasy.
  • Lebiediewpułkownik NKWD, nieoficjalny "przełożony" minister Lewińskiej. Odznaczony: Order Lenina, Order Czerwonego Sztandaru, Medal jubileuszowy XX-lecia Robotniczo-Chłopskiej Armii Czerwonej, Medal za Obronę Stalingradu.
  • Krupski – brutalny sierżant UB. Podwładny Woźniaka. Odznaczony Brązowym Medalem Zasłużonym na Polu Chwały.
  • Ciastoń – agent UB, udawał łącznika DSZ.
  • Mayerssierżant (V seria)/kapitan (VI seria) U.S. Army.
  • Prezes Janiszpułkownik Armii Krajowej, emisariusz emigracyjnej organizacji Polska Niepodległa.
  • Antoni Karkowski – vel Andrew Simpson w czasie wojny konfident gestapo, był zawiązany z Emilią. Ginie z rąk głównych bohaterów w 78 odcinku.
  • Tola – dostaje przydział mieszkaniowy do Heleny. Oszukuje wszystkich że jest byłą więźniarką Majdanka. W akcie zemsty w odcinku 78 wydaje UB Helenę, Wandę i Woźniaka.
  • Szewczuk – recepcjonista w Hotelu Royal, agent NKWD.
  • „Jeleń” – były partyzant AK, członek oddziału Żołnierzy Wyklętych, zastępca Władka.Ginie z rąk Lebiediewa w 78 odcinku.
  • „Okoń” – partyzant w oddziale Władka. Rozstrzelany na rozkaz Woźniaka by reszta oficerów z UB nie dowiedziała się o pieniądzach.
  • „Ryś” – partyzant w oddziale Władka. Zginął podczas próby wzięcia zakładnika w 70 odcinku.
  • Johann Blachnitzky (Jan Błaszczyk) - niemiecki fizyk polskiego pochodzenia zajmujący się V2. Po wojnie poszukiwany przez OSS, NKWD, GRU i UB. Aresztowany przez NKWD. Po akcji odbicia popełnia samobójstwo.
  • „Strzałka” – partyzant w oddziale Władka.
  • Katia Lewińska – zaginiona w czasie wojny córka minister Lewińskiej. Porwana przez głównych bohaterów jako karta przetargowa odbicia "Rudej".

Źródło:[10].

Muzyka[edytuj | edytuj kod]

Autorem muzyki do serialu jest Bartosz Chajdecki. Została ona bardzo dobrze przyjęta przez widzów oraz krytyków[11]. 29 listopada 2010 roku w sklepach rozpoczęła się sprzedaż płyt CD z muzyką do serialu wydanych przez Polskie Radio[12]. Za pracę przy Czasie honoru Chajdecki został nominowany do nagród IFMCA (Międzynarodowe Stowarzyszenie Krytyków Muzyki Filmowej) za najlepszą muzykę do serialu telewizyjnego[13][14]. Muzyka do serialu została przez niego zaprezentowana na żywo podczas 4. Festiwalu Muzyki Filmowej w Krakowie, który odbył się w dniach 19-22 maja[15].

Z kilku godzin nagrań, które powstały na potrzeby serialu, kompozytor wybrał około godziny muzyki. Utwory z pierwszych trzech części „Czasu honoru” znalazły się na płycie, wydanej przez Polskie Radio.

Information icon.svg Osobny artykuł: Czas honoru (album).

Oglądalność[edytuj | edytuj kod]

Film emitowany był w telewizji polskiej gdzie cieszył się dużą oglądalnością. Licencje do emisji serialu zakupiły również Włochy, Chiny[16], Czarnogóra oraz Szkocja.

Odcinek I seria Odcinek II seria Odcinek III seria Odcinek IV seria Odcinek V seria
1 2 374 829
(7 września 2008)
14 1 957 005
(13 września 2009)
27 2 579 780[17]
(19 września 2010)
40 1 792 427[18]
(4 września 2011)
53 2 546 671
(2 września 2012)
2 2 779 612
(14 września 2008)
15 2 723 292
(20 września 2009)
28 2 186 819
(26 września 2010)
41 1 921 136[18]
(11 września 2011)
54
(9 września 2012)
3 2 661 177
(21 września 2008)
16 2 484 669
(27 września 2009)
29 2 400 921
(3 października 2010)
42 2 134 995[18]
(18 września 2011)
55
(16 września 2012)
4 2 636 936
(28 września 2008)
17 2 431 296
(4 października 2009)
30 2 317 347
(10 października 2010)
43 2 097 357[18]
(25 września 2011)
56
(23 września 2012)
5 2 450 266
(5 października 2008)
18 2 548 605
(11 października 2009)
31 2 338 483
(17 października 2010)
44 2 198 896[18]
(2 października 2011)
57
(30 września 2012)
6 2 734 763
(12 października 2008)
19 2 570 359
(18 października 2009)
32 2 541 287
(24 października 2010)
45 1 852 304[18]
(9 października 2011)
58
(7 października 2012)
7 2 924 582
(19 października 2008)
20 2 715 192
(25 października 2009)
33 2 382 953
(31 października 2010)
46 2 316 992[18]
(16 października 2011)
59
(14 października 2012)
8 2 991 339
(26 października 2008)
21 2 302 843
(1 listopada 2009)
34 2 191 317
(7 listopada 2010)
47 2 343 521[18]
(23 października 2011)
60
(21 października 2012)
9 3 174 016
(2 listopada 2008)
22 2 607 353
(8 listopada 2009)
35 2 430 812
(14 listopada 2010)
48 2 115 675[18]
(30 października 2011)
61
(28 października 2012)
10 2 985 221
(9 listopada 2008)
23 2 582 886
(15 listopada 2009)
36 2 352 544
(21 listopada 2010)
49 2 218 107[18]
(6 listopada 2011)
62
(4 listopada 2012)
11 3 067 624
(16 listopada 2008)
24 2 577 587
(22 listopada 2009)
37 2 216 147
(28 listopada 2010)
50 2 304 271[18]
(13 listopada 2011)
63
(11 listopada 2012)
12 3 045 435
(23 listopada 2008)
25 2 690 971
(29 listopada 2009)
38 2 844 672
(5 grudnia 2010)
51 2 586 367[18]
(20 listopada 2011)
64
(18 listopada 2012)
13 3 433 103
(30 listopada 2008)
26 3 454 695
(6 grudnia 2009)
39 2 953 950
(12 grudnia 2010)
52 2 412 923[18]
(27 listopada 2011)
65
(25 listopada 2012)
Średnia oglądalność 2 861 265[19] Średnia oglądalność 2 595 919[20] Średnia oglądalność 2 444 128[21] Średnia oglądalność 2 176 058[18] Średnia oglądalność ?

Odniesienia w kulturze masowej[edytuj | edytuj kod]

  • Główny motyw muzyczny z czołówki serialu został wykorzystany w utworze „Czas honoru” na minialbumie rapera Tede pt. A/H24N2 (2009).
  • Jarosław Sokół, współscenarzysta serialu telewizyjnego, jest autorem książki „Czas honoru”[22].

Nagrody[edytuj | edytuj kod]

  • 2010: Platinum Award (WorldFest Independent Film Festival, Houston)[23]
  • 2010: Srebrny Medal w kategorii: akcja (New York Festivals, Nowy Jork)[24]
  • 2011: Nagroda „Transatlantyk Oceans Award” dla Bartosza Chajdeckiego, młodego kompozytora za najciekawszą muzykę filmową roku, Międzynarodowy Festiwal Filmu i Muzyki „Transatlantyk”, Poznań[25]
  • Telekamery 2012: Nagroda w kategorii Najlepszy Serial
  • Telekamery 2013: Nagroda w kategorii Najlepszy Serial tygodniowy[26]
  • Telekamery 2014: Nagroda w kategorii Najlepszy Serial
  • 2013: Nagroda „Strażnik Pamięci” – wyróżnienie przyznawane przez tygodnik Do Rzeczy (w kategorii „Twórca”)[27][28]
  • 2013: Nagroda Bestsellery Empiku 2013 w kategorii najlepiej sprzedajacego się filmu w sieci Empik - otrzymał ją V sezon serialu.
  • Serial otrzymał również nagrodę czytelników magazynu „Tele Tydzień”.

Inne informacje[edytuj | edytuj kod]

  • Pierwotnie serial nosił roboczy tytuł Cichociemni[29]. W fabule serialu nie występuje określenie cichociemni. Polscy żołnierze w kontekście sposobu przybycia do Polski w czasie wojny są określani jako „spadochroniarze” bądź „skoczkowie”.
  • Każdy odcinek serialu zawiera wplecione krótkie fragmenty z czarno-białych taśm dokumentalnych względnie fotografii, powstałych w czasie odnoszącym się do czasu i miejsca akcji danego odcinka. Są to urywki ukazujące autentyczne realia Warszawy i obrazujące dany kontekst fabuły[30].
  • Współautorką scenariusza jest Ewa Wencel, aktorka występująca w serialu. Jako scenarzystka figuruje pod pseudonimem Jerzy Matysiak.
  • Bohaterowie serialu używają do celów konspiracji zmienionych imion i nazwisk:
    • Czesław Konarski – Czesław Krawczyk. Po jego śmierci jego syn Michał podaje w kostnicy dane ojca: Czesław Ostrowski. Pochowany jako Czesław Biernacki (na tabliczce nagrobnej podany czas życia 12.02.1886-28.04.1941).
    • Janek Markiewicz – Jan Markowski, Roman (podczas działalności na tyłach zakładu zegarmistrza), Janek Kopytko, Marek Cholewicki (gdy pojawia się pierwszy raz w getcie).
    • Bronek Woyciechowski – Henryk Maliński (podczas pracy na stanowisku pomocy maszynisty), „Czarny”, Krajewski (II sezon serialu), Stanisław Karkowski (odcinek 69).
    • Władek Konarski – Władysław Rylski, Ryszard.
    • Michał Konarski – Michał Olęcki. W akcji wywiadowczej wymierzonej w Abwehrę – Tadeusz Heinemann (przedstawiciel handl. Firmy Woyciechowski i S-ka zajmującej się odlewnią metali kolorowych, której dyrektorem jest Stanisław Woyciechowski, ojciec Bronka).
    • Celina Dłużewska – Beata Heinemann (w akcji wywiadowczej wymierzonej w Abwehrę, działa jako zakamuflowana żona Michała Konarskiego). Po postrzeleniu jej w kasynie, udając się na leczenie do Zoppot, podaje się za córkę SS-Gruppenführera Auerbacha.
    • Karol Ryszkowski – Stanisław Jurewicz (pod takim nazwiskiem został aresztowany w Otwocku przez Niemców), pułkownik Barczewski z wydziału kontroli (tak się przedstawia).
    • Kapitan/major Tomasz Krawicz „Krawiec” – postać występuje w sezonach III-V jako przełożony czwórki bohaterów z organizacji ZWZ (III sezon), AK (IV sezon) i DSZ (V sezon). Jednakże wcześniej w odc. 9 z I sezonu epizodycznie pojawia się kapitan „Zubrzycki”, dowódca partyzanckiego oddziału NLOW, w którego rolę wcielił się ten sam aktor Wojciech Majchrzak. Nie ma pewności, czy zamierzeniem twórców serialu obie kreacje stanowią jedną postać fabularną. Pod względem historycznym w poł. 1942 roku Narodowo-Ludowa Organizacja Wojskowa weszła do powstających Narodowych Sił Zbrojnych, co mogłoby stanowić sprzeczność wobec jednej postaci serialowej. Ponadto w odc. 37 przedstawia się jako stolarz Jan Luwe, zaś przesłuchujący go SS-Scharführer Helmut Fuss odczytuje z akt zgromadzone dane o jego osobie, informując, iż jest porucznikiem WP 6 kompanii 35 Pułku Piechoty, w kampanii wrześniowej 1939 wchodzącego w skład Armii „Pomorze”, oficerem „dwójki”.
  • Incydentalnie śmierć serialowych postaci bądź zmiana aktorów grających role spowodowane były decyzjami aktorów. Stało się tak w przypadku uśmierconych postaci: w odc. 13 Czesława Konarskiego (Jan Englert)[31] i w odc. 65 Janka Markiewicza (Antoni Pawlicki, który sam zasugerował śmierć bohatera[32]) oraz zmiany aktorki wcielającej się w postać Wandy Ryszkowskiej (Maja Ostaszewska w I sezonie, Magdalena Różczka od II sezonu)[33].
  • Odc. 12 nosi tytuł „Za murem”, jednak w opisach serialu pojawia się również pod nazwą „Aryjska strona”.
  • Odc. 65 „Dwa dni do wolności” miał początkowo nosić tytuł „Ja zostaję” lub „Ja tu zostaję”.

Błędy i nieścisłości produkcyjne[edytuj | edytuj kod]

  • Regulamin historycznych cichociemnych nie dopuszczał możliwości zrzucenia do kraju kilku członków jednej rodziny, jak miało to miejsce w serialu, gdzie razem działają bracia Władek i Michał Konarscy. Scenarzysta wprowadził ten wątek, mając świadomość prawdy historycznej[34].
  • Nieprawidłowy jest sposób trzymania pistoletu maszynowego „Sten” w serialu. Wielokrotnie bohaterowie trzymają tę broń lewą ręką za magazynek. W rzeczywistości był to sposób nieregulaminowy, gdyż przez taki chwyt magazynek się wyginał i naboje nie wchodziły prosto do lufy, a broń się zacinała. Był to jednak powszechny błąd żołnierzy.
  • W prawie każdym odcinku widać klamki z czasów obecnych w starych drzwiach.
  • W I sezonie jest przedstawiony funkcjonujący w getcie „Urząd ds. czystości rasy”. W rzeczywistości taka instytucja nie istniała[35].
  • Żyjąca w getcie rodzina Sajkowskich mieszka przy ulicy Niskiej 8. W serialu związani są oni z kościołem na Lesznie. W rzeczywistości Niska 8 przynależy do kościoła na Nowolipkach, a skupiskiem rodzin niezwiązanych wcześniej ze społecznością żydowską była ulica Sienna[36].
  • W odc. 1 i 2 główni bohaterowie serialu zostają zrzuceni z brytyjskiego samolotu wiosną 1941 roku do okupowanej Polski w fikcyjnej miejscowości Babiczyn w okolicach Chojnowa w Lasach Chojnowskich koło Warszawy. W rzeczywistości nie było i nie ma takiej nazwy miejscowości Babiczyn w tym rejonie w Polsce.
  • W odc. 1 Karol Ryszkowski podaje przyszły (a zatem realnie niepewny jeszcze) termin zrzutu spadochroniarzy, zaś pierwsza próba skoku bohaterów zakończyła się niepowodzeniem i powrotem do Anglii[37].
  • W tym samym odcinku w scenie przygotowywania obławy na spadochroniarzy Oberscharführer Dienst oddaje honory salutując w typowo polski sposób (dwoma palcami).
  • W odc. 2 (czas 40 min. 24 s.) na murze kamienicy jest widoczna współczesna, niebiesko-czerwona tabliczka informująca o nazwie ulicy w Warszawie.
  • W odc. 8 trójka rodzeństwa działająca w konspiracji pod dowództwem Bronka dokonuje samowolnej egzekucji Brauna. Postać ta odnosi się do wysoko postawionego niemieckiego urzędnika Emila Brauna, kierownik miejskiego urzędu kwaterunkowego w Warszawie[38], który został zlikwidowany 13 grudnia 1943 roku, a więc w czasie późniejszym niż przedstawiony w serialu[39].
  • W odc 9. (czas 8 min. 36 s.) Wanda przechodzi obok Teatru Polskiego, a w tle na budynku sąsiadującym z teatrem widać współczesny klimatyzator.
  • W odc. 12 (czas 21 min. 47 s.) Janek odwiedza rodzinę Sajkowskich w getcie. Leon rozmawia z nim, a potem zostawia żegnających się Janka i Lenę samych w kuchni i udaje się do sąsiedniego pokoju zamykając za sobą drzwi. Para całuje się, a w lustrze obok nich jest nadal widoczny stojący tyłem aktor Krzysztof Globisz (odgrywający rolę Leona).
  • W odc. 16 (czas 50 min.) w scenie próby wykonania wyroku śmierci na Kercelaku Karol Ryszkowski rozbraja Długiego, zabija go i mierzy z broni do Bronka. W szybie okna budynku po prawej stronie odbija się postać w sandałach, krótkich spodniach i fioletowej koszulce – jest prawdopodobnie członek ekipy filmowej.
  • W odc. 20 Janek po wyjściu z getta (gdzie postrzelił Moslera), ubrany elegancko w beżowy płaszcz prochowiec, jedzie natychmiast rikszą w poszukiwaniu mieszkania szmalcownika. W następnej scenie u celu jest ubrany mniej elegancko, w brązową marynarkę.
  • W odc. 24 (czas 32 min. 40 s.) w przejściu między scenami w widoku budynku i muru, na dachu przy kominie widać zamontowaną antenę satelitarną.
  • W odc. 25 (czas 29 min. 12 s.) w prawym górnym rogu widać sygnalizator świetlny, których w tym czasie nie było w Warszawie. Możliwe, że jednak były.
  • W odc. 26 (od ok. 38 min) kilka razy jako szef konwoju z pieniędzmi pokazany jest aktor, który w serii III gra zastępcę następcy Rainera na stanowisku szefa gestapo. Był to oficer gestapo, który wtedy przyjechał z Krakowa. Taka zmiana przydziału jest mało prawdopodobna, zwłaszcza, że pieniądze z konwoju zostały skradzione.
  • W odc. 27 (czas 26 min. 1 s.), gdy narzeczony odwozi Celinę do Sopotu, widać autokar – prawdopodobnie ekipy filmowej.
  • W odc. 32 Lena Sajkowska oświadcza urzędnikowi w getcie, iż nie zna języka niemieckiego i nie potrafi odczytać dokumentu. Natomiast w sezonie IV, działając jako kurierka w AK, biegle posługuje się tym językiem i w związku z tym otrzymuje zadanie wyjazdu do III Rzeszy na akcję dywersyjną do Berlina. Teoretycznie można wyjaśnić tę sprzeczność tym, że Lena w trakcie trzech lat dzielących te wydarzenia mogła nauczyć się niemieckiego w praktyce patrząc przez pryzmat okresu okupacji niemieckiej.
  • W odc. 33 w scenie nocnej, gdy Bronek i Janek obserwują Sowietów wychodzących z magazynu, Janek kończy palić papierosa i rzuca niedopałek na ziemię, zaś kilka sekund później wciąż ma papierosa w dłoni.
  • W odc. 35 (ok. 16 min) podczas rozmowy Bronka z ojcem zmienia się sposób ułożenia rąk właściciela fabryki. Raz widzimy go opartego rękami o płot, później trzyma w dłoniach kapelusz, potem znów opiera się o płot.
  • W odc. 39, w scenie finałowej w restauracji Eden, Inga śpiewa mając na sobie czerwoną suknię, jednak po wybuchu upada na ziemię w sukni białej. Teoretycznie mogła się przebrać po wykonaniu pierwszej piosenki.
  • W odc. 40 w szerokim ujęciu kadru na obóz wojskowy we Włoszech w jednym miejscu przechadzają się dwaj żołnierze, którzy nagle znikają na obrazie filmowym w punkcie, gdzie nadjeżdża wojskowy pojazd. Jest to prawdopodobnie efekt realizacyjnej ingerencji technicznej twórców przy produkcji serialu.
  • W odc. 43 (czas 01 min 59 s.) pokazany jest dokument Leona Sajkowskiego z datą wydania „14 April 1944” (14 kwietnia 1944), natomiast ta postać została zabita wcześniej, w 1941.
  • W odc. 43 (czas 26 min.) z tyłu za Bronkiem wyraźnie jest widoczna współczesna lokomotywa wąskotorowa Lxd2-456 z lat 70. XX wieku.
  • W odc. 51 (czas 25 min.) Otto mówi, że jego żona „zmarła jeszcze przed wojną”, tymczasem w serii V jest jedną z postaci.
  • W odc. 52 postać historyczna Ludwig Fischer toczy pojedynek z Romkiem Sajkowskim na moście. Jest to scena fikcyjna i nie ma odniesień do wydarzeń autentycznych. Przyznał to scenarzysta serialu, który nie zamierzał wprowadzić tego zdarzenia do fabuły serialu, jednak dokonali tego realizatorzy[40].
  • W odc. 55 Romek Sajkowski popełnia samobójstwo i jest pochowany jak Żyd, mimo że we wcześniejszych seriach jest mowa o tym, że Sajkowscy są katolikami, a do getta trafili przez odległe żydowskie pochodzenie.
  • W odc. 56 (ok. 40 min) podczas przeszukiwania domu widoki za oknami wskazują na ładną, słoneczną pogodę. Gdy Michał wychodzi na zewnątrz pada rzęsisty deszcz, gdy wraca do domu znów zza okien można dostrzec słoneczną aurę, a gdy bracia wynoszą rannego Bociana na zewnątrz znów leje deszcz.
  • W odc. 59 (ok. 25 min) nekrolog rwany przez funkcjonariusza UB raz widzimy na tablicy w całości, później widać tylko pojedyncze kawałki papieru, a po zmianie ujęcia nekrolog jest zerwany w połowie.
  • W serii VI dr Otto Kürchner podejmuje wymuszoną współpracę z sowieckim wywiadem w celu uwolnienia z więzienia syna, co do którego wydawało mu się, że zginął on w walkach na froncie wschodnim. W serii II jest jednak Otto Kürchner otrzymuje informację, że jego syn zginął w czasie ataku na Grecję.
  • W odc. 75 (czas 26 min. 20-54 sek.) Ada Lewińska na przemian ma schowany kołnierzyk lub wyłożony na marynarkę.

Przypisy

  1. Cichociemni – Encyklopedia skoczków AK.
  2. Film Polski – Czas honoru.
  3. Plejada – Czas honory (III seria).
  4. Jacek Wilamowski, Włodzimierz Kopczuk, Tajemnicze wsypy. Polsko–niemiecka wojna na tajnym froncie, 1990 r.
  5. „Czas honoru”. Odcinek 26. „Reichsbank”.
  6. Czas Honoru 6 sezon wiosna 2013. Czas honoru 6 bez Janka Markiewicza, czyli Antoniego Pawlickiego.
  7. Walki partyzanckie, tajne operacje. Startuje nowy sezon "Czasu honoru"! - RMF 24
  8. Rekord: 100 tysięcy widzów w Fotoplastykonie (pol.). gazeta.pl. [dostęp 2013-06-09].
  9. Wkrótce start zdjęć do siódmej serii „Czasu honoru”. „Olbrzymie wyzwanie” (pol.). wirtualnemedia.pl. [dostęp 2014-04-14].
  10. http://www.filmweb.pl/serial/Czas+honoru-2008-470293/trivia.
  11. empik.com – Czas Honoru – Various Artists – 31,49 zł.
  12. Muzyka do „Czasu honoru” na CD – Telewizja Polska SA.
  13. Najlepsze kompozycje muzyczne do filmów i seriali – Wydarzenia w Stopklatka.pl. [dostęp 2011-30-11].
  14. Krytycy muzyczni ogłaszają nominacje, polski kompozytor z szansą na nagrodę. [dostęp 2011-30-11].
  15. Znamy już program 4. Festiwalu Muzyki Filmowej – Wydarzenia w Stopklatka.pl. [dostęp 2011-03-16].
  16. Polish WWII Drama Series Bought by Italian and Chinese TV
  17. „Mam talent” wciąż niepokonany – Nielsen Audience Measurement, TVP1, TVP2, TV4, TV Puls, TVN, Polsat – Media2.pl.
  18. 18,00 18,01 18,02 18,03 18,04 18,05 18,06 18,07 18,08 18,09 18,10 18,11 18,12 18,13 Spadła widownia serialu „Czas honoru”.
  19. www.wirtualnemedia.pl.
  20. www.wirtualnemedia.pl.
  21. wwww.wirtualnemedia.pl.
  22. Jarosław Sokół, Czas honoru, Wydawnictwo „Zwierciadło”, Warszawa 2011, ISBN 978-83-63014-13-1.
  23. filmpolski.pl: Jarosław Sokół.
  24. „Serial „Czas honoru” i polski film o Kennedym nagrodzone w USA” informacja PAP.
  25. filmpolski.pl: Bartosz Chajdecki.
  26. http://film.wp.pl/id,134136,title,Telekamery-2013-Najwiecej-nagrod-dla-TVP,wiadomosc.html?ticaid=11037d.
  27. Strażnik Pamięci (pol.). dorzeczy.pl. [dostęp 2013-11-22].
  28. Poznaliśmy "Strażników Pamięci 2013" (pol.). aliorbank.pl, 2013-11-06. [dostęp 2013-11-22].
  29. http://www.audiowizualni.pl/index.php/aktualnosci/369-reportaze/459-reportaz-z-planu-serialu-czas-honoru-roboczy-tytul-cichociemni.
  30. http://histmag.org/Czas-Honoru-4550.
  31. http://www.filmweb.pl/serial/Czas+honoru-2008-470293/trivia.
  32. http://www.fanklubcichociemni.pl/index.php/aktualnoci1/509-antek-pawlicki-wymyslil-smierc-janka.
  33. http://www.echodnia.eu/apps/pbcs.dll/article?AID=/20120728/NAJEZYKACH0106/120728893.
  34. http://zwierciadlo.pl/2011/kultura-wywiady/jaroslaw-sokol-poprzez-fikcje-opowiadac-o-sprawach-prawdziwych/5.
  35. http://zwierciadlo.pl/2011/kultura-wywiady/jaroslaw-sokol-poprzez-fikcje-opowiadac-o-sprawach-prawdziwych/4.
  36. Stefan Ernest: O wojnie wielkich Niemiec z Żydami Warszawy 1939-1943. Czytelnik, 2003, s. 127-128.
  37. http://www.mojeopinie.pl/czas_honoru_kolejny_zepsuty_film,3,1220986057.
  38. http://www.208wdhiz.home.pl/parasol/a_braun.htm.
  39. http://histmag.org/Czas-Honoru-4550.
  40. http://zwierciadlo.pl/2011/kultura-wywiady/jaroslaw-sokol-poprzez-fikcje-opowiadac-o-sprawach-prawdziwych/3.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]