To jest dobry artykuł

Ukraina w Konkursie Piosenki Eurowizji

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Ukraina
w Konkursie Piosenki Eurowizji
Gold medal europe.svg 2
Silver medal europe.svg 2
Bronze medal europe.svg 1
Medals Europe.svg 5
EuroUcrania.svg
Informacje ogólne
Nadawca NTU
Rok i miejsce debiutu 2003, Ryga
Liczba udziałów 14 razy (14 finałów)
Organizacja konkursu 2 razy w 2005, 2017 roku
Najlepszy wynik 1. miejsce w 2004 i 2016 roku
Najgorszy wynik 24 miejsce w 2017 roku

Ukraina uczestniczy w Konkursie Piosenki Eurowizji od 2003 roku[1]. Od czasu debiutu konkursem w kraju zajmuje się ukraiński nadawca publiczny Narodowa Telekompania Ukrainy (NTU)[2].

Ukraina dwukrotnie wygrała konkurs: w 2004 (Rusłana z utworem „Wild Dances”)[3] i 2016 roku (Jamala z „1944”)[4], dzięki czemu konkursy w 2005 i 2017 odbyły się na Ukrainie[5].

W 2015 ukraiński nadawca wycofał się z uczestnictwa w konkursie w związku z niestabilną sytuacją w kraju[6]. Rok później kraj powrócił do stawki konkursowej.

Historia Ukrainy w Konkursie Piosenki Eurowizji[edytuj]

Konkurs Piosenki Eurowizji 2003[edytuj]

Ukraińska telewizja publiczna NTU zadebiutowała w stawce konkursowej podczas 48. Konkursu Piosenki Eurowizji w 2003 roku[7][8]. Reprezentant kraju został wybrany wewnętrznie przez władze stacji, został nim Ołeksandr Ponomariow[9] z utworem „Hasta la vista[10][11].

24 maja 2003 roku piosenkarz wystąpił w finale Konkursu Piosenki Eurowizji organizowanego w Rydze. Reprezentant Ukrainy zajął czternaste miejsce z wynikiem 30 punktów[12].

Konkurs Piosenki Eurowizji 2004[edytuj]

W 2004 roku nadawca NTU brał udział w 49. Konkursie Piosenki Eurowizji. W styczniu stacja ogłosiła, że reprezentantką kraju będzie wybrana wewnętrznie Rusłana Łyżyczko z utworem „Wild Dances[13].

W związku ze zwiększającą się liczbą krajów chętnych do udziału w Konkursie Piosenki Eurowizji, w 2004 roku organizowanym w Stambule, EBU zdecydowała się na organizację koncertu półfinałowego. Z występu w półfinale zwolnione były kraje tzw. „Wielkiej Czwórki” (tj. Niemcy, Wielka Brytania, Francja i Hiszpania) oraz państwa, których reprezentanci rok wcześniej zajęli miejsce w pierwszej 10-tce finałowej. Tym samym Rusłana musiała przejść przez rundę półfinałową. 12 maja piosenkarka wystąpiła w półfinale i z drugiego miejsca[14] awansowała do finału[15]. W finale, który został rozegrany 15 maja, reprezentantka Ukrainy zajęła pierwsze miejsce z wynikiem 280 punktów od telewidzów, w tym m.in. z maksymalną notą 12 punktów z Polski, Turcji, Rosji, Islandii, Łotwy, Izraela, Estonii i Litwy[16][17]. Po finale konkursu propozycja ukraińska zdobyła Nagrodę Artystyczną im. Marcela Bezençona[18].

Konkurs Piosenki Eurowizji 2005[edytuj]

Dzięki wygranej Rusłany Łyżyczko w 2004 roku, 50. Konkurs Piosenki Eurowizji odbył się na Ukrainie. We wrześniu 2004 roku telewizja (NTU) EBU potwierdziły, że konkurs odbędzie się w Kijowskim Pałacu Sportu[19][20][21]. W listopadzie pojawiły się pogłoski dotyczące zmiany miejsca organizacji widowiska[22] w związku z protestami politycznymi (zwanych pomarańczową rewolucją) oraz obywatelskim poruszeniem przeprowadzonym na terenie kraju[23][24]. Temat został poruszony podczas spotkania Grupy Referencyjnej EBU[25][26][27], w trakcie którego zdecydowano się nie zmieniać miejsca przygotowania widowiska[28][29], co potwierdziło specjalne oświadczenie wydane przez Grupę niedługo po zakończeniu zebrania[30]. Pod koniec grudnia rozpoczęto renowację hali Pałacu Sportu[31][32], na co wydano ok. 4 milionów franków[33]. Prace remontowo-renowacyjne ukończono na początku maja[34][35][36]. Arena mogła pomieścić ponad 5 tys. widzów[37]. 22 marca telewizja NTU podpisała umowę wynajmu hali[38].

Z powodu polityki wizowej na Ukrainie planowano znieść wizy dla mieszkańców krajów europejskich[39]. W marcu decyzję zatwierdził rząd kraju, a oficjalne oświadczenie w tej sprawie zostało opublikowane 29 marca[40]. Prezydent kraju, Wiktor Juszczenko, zniósł kontrolę wizową dla Europejczyków na terenie państwa od 1 maja do 1 września 2005 roku[41]. Podczas konkursu na Ukrainie po raz pierwszy przygotowano specjalną strefę fanowską zwaną „wioską eurowizyjną”, która była miejscem na spotkania artystów i członków delegacji z fanami imprezy oraz akredytowanymi dziennikarzami[42]. Ukraińska telewizja publiczna zdecydowała się przeznaczyć na przygotowanie i transmisję konkursu min. 5 milionów franków z własnego budżetu. Kolejne 4,5 miliona zostało przekazanych stacji przez EBU, 3,3 milion – przez krajowy parlament[43], a 5,5 miliona – przez rząd[44]. Właściciele lokalnych hoteli zainwestowały ok. 9,5 miliona euro w celu zakwaterowania wszystkich krajowych delegacji oraz wielbicieli widowiska[45]. Producentami generalnymi konkursu zostali Alekandr Saweńko (NTU)[46] i Tarmo Krimm (EBU)[47]. Prowadzącymi konkurs zostali Pawło „DJ Pasza” Szylko i Marija „Masza” Jefrosynina[48].

Rusłana Łyżyczko podczas gościnnego występu w finale 50. Konkursu Piosenki Eurowizji w Kijowie, maj 2005

Reprezentant Ukrainy po raz pierwszy został wybrany za pośrednictwem krajowych eliminacji. Do selekcji dopuszczonych zostało 75 wykonawców, którzy zostali wyłonieni spośród 202 kandydatówm, którzy nadesłali łącznie 527 propozycji. Uczestnikami eliminacji zostali: Stand.up, Wchid u zminnomu wzutti, Elena Omargaliewa, Darina Sumska, Anna Olga, Potap, NeDilia, Inesz, Kisze, Maya, Tayana, Radio SSB, Julia Priadko, Michaiło Sanin, Julia Zabrodska, Ex-Presidenti, Natasza Radko, Lesia Gorowa, Olga Heka, Fedor, Jurcasz, Kalicz, Anita Gezo, Alina Starodumowa, Via Harli, Iwanka Milay, SheOna, Chwiliu Trimaj, Tiana Rawi, Katerina, Foxy, Eliksir, Julia Bodaj, Kapinos, Igor Balan, Julia Klim, Wiktor Pawlik, Pomarancz, Marina Kuzmina, Olenka, Zoriana Skirko, Artur Kulpowycz, Irina Fediszin, Protivogaz, Sergej Gawrilow, Daleko, Konstantin Pona, Boris Glibow, A-ERA, Gyndul Mytsej, Ani Lorak, Orkestr Yanki Kozir, Kenzano, Aleksandr Nikoriak, Elena Sinczuk, Talita Kum, Alina Gornostajewa, Nazar Sawko i Irina Fedyszyn, The Best, Irina Jarina, Roma Polonsky (feat. Sotger), Katia Popowa, Marina Lawriszewa, Lourdes, Mandarinowyj Raj, Julia Korszinska, Oksana Rudik, Artem, Veronika, Emotions, Tetiana Liberman, Igor Kruglow, Nota-Neo, Wolia i Alewtina Leontewa[49]. Pierwotnie w stawce znalazła się też Wierka Serdiuczka, ale zrezygnowała z udziału z powodu innych zobowiązań zawodowych[50]. Od 14 listopada 2004 do 20 lutego 2005 roku co tydzień odbywały się kolejne półfinały eliminacji, w których występowało po pięciu kandydatów. Z każdej rundy do finału awansował jeden wykonawca z największym poparciem telewidzów[51]. 27 lutego w studiu NTU w Kijowie odbył się finał selekcji, w którym zaprezentowali się: Stand.up, NeDilia, Tayana, Ex-Presidenti, Jurcasz, Tiana Ravi, Foxy, Wiktor Pawlik, Sergej Gawrilow, Daleko, Ani Lorak, Talita Kum, Lourdes, Julia Korszinska, Wolia , a także zdobywcy tzw. „dzikiej karty” od NTU, czyli: De Shifer, Tartak, Greenjolly i Mandri.

Finał selekcji, który poprowadziła Maria Orłowa, wygrał zespół Greenjolly z utworem „Razom nas bahato, nas ne podołaty”, za który otrzymał największą liczbę 2247 głosów od telewidzów[52]. Utwór był wcześniej wybrany hymnem Wiktora Juszczenki podczas tzw. pomarańczowej rewolucji w 2004 roku[53][54]. Zgodnie z regulaminem konkursu, tekst piosenki musiał zostać zmieniony ze względu na zawarcie w nim politycznej wiadomości[55][56][57]. Ostatecznie refren piosenki wzbogacono o zwroty w ośmiu wersjach językowych: ukraińskiej, angielskiej, polskiej (Jest nas wielu, nas nie pokonacie), niemieckiej (Alle wir in allem, sind wir nicht zufallen), francuskiej (Le people uni serait jamais vaincu), czeskiej (V ednote ja nase sila), hiszpańskiej (Si estamos juntos, somos invencibles) i rosyjskiej (Wmiestie my ediny, my nie pobiedimy)[58][59]. Niedługo później EBU poinformowała, że utwór nie jest oryginalną kompozycją, tylko przeróbką rewolucjonistycznego utworu „Pueblo unido jamas sera vencido” z lat 60[60]. Propozycja nie została jednak zdyskwalifikowana[61].

Tina Karol podczas występu w 51. Konkursie Piosenki Eurowizji w Atenach, maj 2006

21 maja 2005 roku zespół wystąpił w finale Konkursu Piosenki Eurowizji i zajął w nim dwudzieste miejsce z 30 punktami na koncie, w tym m.in. z maksymalną notą 12 punktów z Polski[62].

Konkurs Piosenki Eurowizji 2006[edytuj]

W 2006 roku stacja NTU uczestniczyła w 51. Konkursie Piosenki Eurowizji. Podobnie jak rok wcześniej, reprezentant kraju został wybrany poprzez krajowe eliminacje eurowizyjne, które tym razem ograniczono jedynie do koncertu finałowego, który został rozegrany 11 marca 2006 roku w studiu NTU. W finale, który prowadzili Maria Orłowa i Igor Posypajko, wystąpiło trzech wykonawców: Tina Karol, Irina Rosenfeld i Kirill Turiczenko. Ostatecznie największe poparcie telewidzów i jurorów uzyskała Tina Karol z piosenką „I Am Your Queen”, dzięki czemu zajęła pierwsze miejsce oraz zdobyła tytuł reprezentantki Ukrainy w Konkursie Piosenki Eurowizji organizowanym w Atenach[63].

Po finale eliminacji konkursowy utwór piosenkarki został odświeżony oraz wydany pod nowym tytułem – „Show Me Your Love”. 18 maja reprezentantka Ukrainy zaprezentowała go w półfinale Konkursu Piosenki Eurowizji, z którego z siódmego miejsca awansowała do finału[64]. W koncercie finałowym, który odbył się 20 maja, Tina Karol zajęła siódme miejsce ze 145 punktami na koncie, w tym m.in. z maksymalną notą 12 punktów z Portugalii[65].

Konkurs Piosenki Eurowizji 2007[edytuj]

W 2007 roku telewizja NTU wzięła udział w 52. Konkursie Piosenki Eurowizji. Reprezentant kraju został wybrany za pośrednictwem krajowych eliminacji eurowizyjnych. Do finału zostało zakwalifikowanych siedmiu wykonawców: GODO, Ewgenia Własowa, Ołena Grebeniuk, Wierka Serdiuczka, NieAngeły, Bondarczuk i Aviator. W koncercie finałowym, który został rozegrany 9 marca w studiu NTU, największe poparcie telewidzów i jurorów zdobyła drag queen Wierka Serdiuczka z utworem „Dancing[66].

Przed finałem Konkursu Piosenki Eurowizji utwór „Dancing” odświeżono i wydano pod nowym tytułem – „Dancing Lasha Tumbai[67]. Piosenka wywołała kontrowersje; zdaniem wielu obserwatorów fraza Lasza tumbai (jakoby oznaczająca w języku mongolskimbita śmietana”) przypominała w wymowie angielski zwrot Russia Goodbye (pol. Do widzenia, Rosjo), mający nawiązywać do pomarańczowej rewolucji[68][69]. Utwór został dopuszczony do konkursu.

Dzięki zajęciu przez Tinę Karol miejsca w pierwszej dziesiątce klasyfikacji finałowej konkursu w 2006 roku, Wierka Serdiuczka miała zapewniony udział w finale Konkursu Piosenki Eurowizji organizowanego w Helsinkach. W koncercie finałowym, rozgrywanym 12 maja, zajęła w nim ostatecznie drugie miejsce z wynikiem 235 punktów na koncie, w tym m.in. maksymalnych not 12 punktów z Czech, Polski, Łotwy, Portugalii i Andory[70].

Konkurs Piosenki Eurowizji 2008[edytuj]

Ani Lorak podczas finałowego występu w 53. Konkursie Piosenki Eurowizji w Belgradzie, maj 2008

W 2008 roku stacja NTU uczestniczyła w 53. Konkursie Piosenki Eurowizji. Reprezentantką Ukrainy została wyłoniona wewnętrznie Ani Lorak, której konkursowa propozycja została wyłoniona podczas specjalnego koncertu rozegranego 23 lutego w studiu telewizji. Podczas koncertu, który prowadzili Timur Mirosznyczenko i Maria Orłowa, piosenkarka zaprezentowała pięć piosenek, z czego największe poparcie telewidzów i jurorów zdobył utwór „Shady Lady[71].

W 2008 roku EBU po raz pierwszy zorganizowała dwa koncerty półfinałowe Konkursu Piosenki Eurowizji, który odbył się w Belgradzie. Ani Lorak wystąpiła w drugim półfinale organizowanym 22 maja i zdobyła w nim 152 punkty, w tym m.in. maksymalne noty 12 punktów z Białorusi, Portugalii, Turcji, Bułgarii, Czech i Gruzji, dzięki czemu z pierwszego miejsca awansowała do sobotniego finału[72]. Dwa dni później reprezentantka Ukrainy zaprezentowała się w finale i zajęła w nim drugie miejsce z 230 punktami na koncie, w tym m.in. z maksymalną notą 12 punktów z Portugalii[73][74]

Konkurs Piosenki Eurowizji 2009[edytuj]

Switłana Łoboda podczas występu w finale 54. Konkursu Piosenki Eurowizji w 2009 roku

W 2009 roku ukraińska telewizja wystawiła swojego reprezentanta na 54. Konkurs Piosenki Eurowizji. Został on wyłoniony za pomocą krajowych eliminacji eurowizyjnych, do których zakwalifikowanych zostało 31 wykonawców: Tori Joy, Gariaczyj szokolad, Bagira, Solomia, Tanja Briancewa, Maya, Andrij Kniaz, Zakliopki, Nazar Sawko, Nemae, Anastasija Prychod´ko, Natalija Wołkowa, Zoriana, 4 Kings, Gala, Switłana Łoboda, Inna Olijnik, Kisze, Ana, Eduard Romaniuta, Westa, Inszij Den, NikitA, Aleksandr Panajotow, Denis Barkanow, Ira Poizen, Mania, Tabu, GODO’, Obereżno i Lenara. Półfinał selekcji odbył się 8 lutego w studiu NTU, a jego prowadzącym został Timur Mirosznyczenko[75].

Dzięki decyzji jurorów do finału awansowało piętnastu wykonawców: Lenara, Goriaczyj szokolad, Tanja Briancewa, Denis Barkanow, Zakliopki, Natalija Wołkowa, 4 Kings, Ana, Switłana Łoboda, GODO’, Aleksandr Panajotow, Ira Poizen, Kisze, Tori Joy i NikitA, który ostatecznie wycofał się z udziału w selekcjach. 8 marca odbył się finał eliminacji, który poprowadzii Tumir Miroszniczenko i Maria Orłowa. Największe poparcie telewidzów i jurorów otrzymała w nim Switłana Łoboda z utworem „Be My Valentine[76].

14 maja reprezentantka Ukrainy wystąpiła w drugim półfinale Konkursu Piosenki Eurowizji organizowanym w Moskwie i z szóstego miejsca awansowała do sobotniego finału[77]. W koncercie finałowym, odbywającym się 16 maja, zajęła dwunaste miejsce z 76 punktami na koncie[78].

Konkurs Piosenki Eurowizji 2010[edytuj]

W 2010 roku ukraiński nadawca wziął udział w 55. Konkursie Piosenki Eurowizji. Pierwotnie na reprezentanta kraju został wybrany wewnętrznie Wasyl Łazarowicz, którego konkursowa piosenka została wybrana przez jurorów i widzów w specjalnym koncercie organizowanym 6 marca w studiu NTU[79].

Alosza podczas występu w 55. Konkursie Piosenki Eurowizji w Oslo, maj 2010

Z powodu zmiany menedżmentu stacji NTU, zorganizowany został drugi konkurs mający na celu wyłonienie reprezentanta Ukrainy w Konkursie Piosenki Eurowizji. W finale rozegranym 20 marca w Studiu Sawika Szustera w Kijowie, wystąpiło dwudziestu wykonawców: Witalij Kozłowski i Wasyl Łazarowicz, SH & BB (Bryats-Band i Spalahnuw Shifer), Matias, Zakliopki, Iwan Berezowskij, St'Ereo, Irina Rosenfeld, Szanis, Maks Barskich, Władisław Lewickij, Mia, Dazzle Dreams, Masza Sobko, Złata Ogniewicz, Mirra Gold, Natalija Walewska, Julia Voice, El Krawczuk i Alosza. Po zsumowaniu punktów od jurorów i widzów pierwsze miejsce zajęły ex aequo zajęły Masza Sobko i Alosza, która dzięki większemu poparciu jurorów wygrała możliwość reprezentowania Ukrainy w Konkursie Piosenki Eurowizji organizowanym w Oslo[80].

Po finale krajowych eliminacji zwycięska piosenka „To Be Free” została zdyskwalifikowana z konkursu z powodu zbyt wczesnej premiery. Zgodnie z regulaminem Konkursu Piosenki Eurowizji 2010, konkursowy utwór nie mógł być wydany publicznie przed 1 września 2009 roku; piosenka Aloszy ukazała się na jej płycie studyjnej z 2008 roku. Na miejsce „To Be Free” została wybrana inna piosenka – „Sweet People[81]. Reprezentantka Ukrainy zaprezentowała ją 27 maja 2010 roku w drugim półfinale Konkursu Piosenki Eurowizji i z siódmego miejsca awansowała do finału[82]. W koncercie finałowym, odbywającym się 29 maja, piosenkarka zajęła dziesiąte miejsce z wynikiem 108 punktów[83].

Konkurs Piosenki Eurowizji 2011[edytuj]

W 2011 roku krajowy nadawca NTU wziął udział w 56. Konkursie Piosenki Eurowizji. Reprezentant kraju został wyłoniony poprzez krajowe eliminacje eurowizyjne. Ukraińska stacja po raz pierwszy zdecydowała się na zorganizowanie koncertów ćwierćfinałowych, w których wystąpiło 33 uczestników: Jakow Smirnow, Zakliopki, El Krawczuk, Christina Kim, Aliona Kornejewa, Inna Woronowa, Daria Medowa, Para Normalnych, Eduard Romaniuta, Iwan Berezowskij, Bahroma, MetroPoly10, Neksi, Arina Domski, Witalij Galaj, Matias, Szanis, Natalia Pugaczowa, Żemczug, Armija i Wiera Warłamowa, Ołeksandr Kwarta, Władisław Lewickij, Dasz, Złata Ogniewicz, Anastasija Prychod´ko, Mika Newton, Mila Niticz, Pawło Tabakow, Jamala, Denis Powalij, Maksim Nowickij, Tanja Worżewa i Wroda. Koncerty ćwierćfinałowe odbyły się co tydzień od 31 października do 28 listopada. Z każdej rundy do półfinałów awansowały po trzy piosenki wybrane przez jurorów oraz po jednej, która wygrała w głosowaniu telewidzów. Dodatkowo cztery wyeliminowane piosenki, które zdobyły największe poparcie widzów, otrzymały tzw. „dziką kartę” zapewniającą miejsce w stawce półfinałowej[84]. W półfinałach, które odbyły się 5, 12 i 26 grudnia, wystąpiło 24 uczestników: Bahroma, Żemczug, Witalij Galaj, Neksi, Złata Ogniewicz, Para Normalnych, Tanja Worżewa, Władisław Lewickij, Mika Newton, Iwan Berezowskij, Szanis, Zakliopki, Aliona Korniejewa, Christina Kim, Denis Powalij, Anastasija Prychod´ko, Armija i Wiera Warłamowa, El Krawczuk, Jamala, Eduard Romaniuta, Mila Niticz, Pawło Tabakovw, Daria Medowa i Matias. Do finału zakwalifikowało się po pięciu faworytów jurorów oraz dwóch najwyżej ocenionych przez telewidzów uczestników[85].

26 lutego w Studiu Sawika Szustera odbył się wielki finał selekcji, w którym wystąpili: Złata Ogniewicz, Daria Medowa, Żemczug, Bahroma, Matias, Jamala, Mila Niticz, Aliona Korniejewa, Denis Powalij, El Krawczuk, Szanis, Witalij Galaj, Mika Newton, Eduard Romaniuta, Tanja Worżewa, Iwan Berezowskij, Zakliopki, Władisław Lewickij i Action. Koncert finałowy, który poprowadzili Sawik Szuster, Gaitana, Irina Rosenfeld, Ewgenija Własowa, Olesia Bacman, Irina Żurawska, Timur Mirosznyczenko i Tatjana Gonczarowa, wygrała Mika Newton z piosenką „Angel[86]. Niedługo po zakończeniu finału selekcji, w mediach pojawiła się informacja o zmanipulowaniu wyników selekcji na korzyść Newton. Przez liczne kontrowersje krajowy nadawca postanowił zorganizować nowy finał krajowych eliminacji z udziałem zwyciężczyni oraz pozostałych dwóch finalistek eliminacji, czyli Jamali i Złaty Ognewycz. Nowego reprezentanta mieli wybrać telewidzowie[87][88]. Ostatecznie zdobywczynie drugiego i trzeciego miejsca w eliminacjach zrezygnowały z udziału w nowym finale, dzięki czemu Ukrainę w Konkursie Piosenki Eurowizji reprezentowała Mika Newton[89][90].

12 maja reprezentantka Ukrainy wystąpiła w drugim półfinale Konkursu Piosenki Eurowizji organizowanego w Düsseldorfie i z szóstego miejsca awansowała do finału[91]. W finale, który odbył się 14 maja, Mika Newton wystąpiła jako dwudziesta trzecia w kolejności i zajęła ostatecznie czwarte miejsce po zdobyciu 159 punktów, w tym m.in. maksymalnych not 12 punktów z Armenii, Azerbejdżanu i Słowacji[92].

Konkurs Piosenki Eurowizji 2012[edytuj]

Gaitana podczas występu w finale 57. Konkursu Piosenki Eurowizji w Baku, maj 2012

W 2012 roku ukraiński nadawca NTU brał udział w 57. Konkursie Piosenki Eurowizji. Reprezentant Ukrainy został wybrany za pośrenictwem krajowych eliminacji eurowizyjnych, których finał odbył się 18 lutego w studiu NTU. Do rywalizacji zostało zakwalifikowanych dwudziestu jeden uczestników: Olga Szanis, Witalij Galaj, Maks Barskich, Olia Poliakowa, Eduard Romaniuta, Liogkij Flirt, Igor Tatarenko, Michaiło Grickan, Masza Sazonowa i Tichon Lewczenko, Marta, Gaitana, Oksana Nesterenko, Rapira, Andrij Bogomolets, BONDarczuk, Renata, Treeorange, Nierealnyje, Uliana Rudakowa, Marietta i Lena Vołoszina[93]. Finał, który prowadzili Timur Mirosznyczenko i Tetiana Terechowa, głosami widzów i jurorów wygrała Gaitana z utworem „Be My Guest[94].

24 maja piosenkarka wystąpiła w drugim półfinale Konkursu Piosenki Eurowizji organizowanego w Baku i z ósmego miejsca awansowała do finału[95]. W koncercie finałowym, który został rozegrany 26 maja, Gaitana wystąpiła jako przedostatnia, 25. w kolejności i zajęła piętnaste miejsce z 65 punktami na koncie[96].

Konkurs Piosenki Eurowizji 2013[edytuj]

Złata Ogniewicz podczas prób do występu w półfinale 58. Konkursu Piosenki Eurowizji w Malmö, maj 2013

W 2013 roku stacja NTU potwierdziła udział w 58. Konkursie Piosenki Eurowizji. Reprezentantem kraju został zwycięzca finału krajowych eliminacji, który został rozegrany 23 grudnia 2012 roku w studiu NTU. W koncercie, który poprowadzili Timur Mirosznyczenko, Tetiana Terechowa i Tatiana Gonczarowa, wzięło udział dwudziestu wykonawców: Oksana Pekun i Maksim Nowickij (wycofali się z konkursu po zaprezentowaniu piosenki na scenie), Marija Jaremczuk, Marietta, Dmitry Jaremczuk, Inesz, Złata Ogniewicz, Emotion, Gwozdiwczanka, RealIwanna, Tetjana Szirko, TriNiti, Ana Stesija, Alina Grosu, Dasza Medowa, Lena Kornejewa, Angelija, Eduard Romaniuta, Matwiej Wermijenko, DiO.Filmi i Dima Skalozubow. Głosami widzów i jurorów pierwsze miejsce zajęła Złata Ogniewicz z utworem „Gravity[97][98][99].

14 maja reprezentantka Ukrainy wystąpiła w pierwszym półfinale Konkursu Piosenki Eurowizji organizowanego w Malmö[100] i z trzeciego miejsca awansowała do sobotniego finału[101]. 18 maja wystąpiła w wielkim finale konkursu i zajęła w nim trzecie miejsce z 214 punktami na koncie, w tym m.in. z maksymalnymi notami 12 punktów z Białorusi, Chorwacji, Mołdawii, Armenii i Azerbejdżanu[102]. Piosenkarce na scenie towarzyszył jeden z najwyższych ludzi na świecie – Igor Wowkowiński[103].

Konkurs Piosenki Eurowizji 2014[edytuj]

W październiku 2013 roku krajowy nadawca NTU potwierdził swój udział w 59. Konkursie Piosenki Eurowizji[104]. Reprezentantem kraju po raz kolejny został laureat krajowych eliminacji eurowizyjnych. Finał selekcji odbył się 21 grudnia 2013 roku w studiu NTU, wzięło w nim udział dwudziestu wykonawców: Anna-Mariya, Roman Polonski, Uli Rud, Marietta, Stas Szurins, Anatolij Szparow, Natalija Walewska, Lissa Wassabi, Wołodimir Tkaczenko, Szanis, Wiktorija Petryk, Jewgen Litwinkowycz, NieAngeły, Illaria, Tetjana Szirko, Tania BerQ, Marija Jaremczuk, Wiktor Romanczenko, Anna Chodorowska i Lubimow. Finał selekcji, który prowadzili Timur Mirosznyczenko i Tetjana Terechowa, głosami widzów i jurorów wygrała Marija Jaremczuk z utworem „Tick-Tock[105][106].

Po finale krajowych eliminacji zwycięsca piosenka została odświeżona. 6 maja piosenkarka zaprezentowała nową wersję utworu w pierwszym półfinale Konkursu Piosenki Eurowizji organizowanego w Kopenhadze i z piątego miejsca awansowała do finału[107]. W koncercie finałowym, który został rozegrany 10 maja, Marija Jaremczuk wystąpiła jako pierwsza w kolejności i zajęła ostatecznie szóste miejsce ze 113 punktami na koncie[108]. Podczas prezentacji na scenie piosenkarce towarzyszył Igor Kuleszyn tańczący na kołowrotku.

Konkurs Piosenki Eurowizji 2015[edytuj]

We wrześniu 2014 roku telewizja NTU ogłosił, że nie weźmie udziału w 60. Konkursie Piosenki Eurowizji organizowanym w Wiedniu. Telewizja tłumaczyła swoją decyzję problemami finansowymi związanymi z konfliktem ukraińsko-rosyjskim i skierowaniem głównych środków publicznych na armię, służbę zdrowia oraz walkę z prorosyjskimi separatystami[109][110][111]. Przy okazji telewizja wyraziła nadzieję na udział w konkursie w 2016 roku[112].

Konkurs Piosenki Eurowizji 2016[edytuj]

W maju 2015 roku telewizja NTU potwierdziła udział w 61. Konkursie Piosenki Eurowizji[113][114]. Reprezentant kraju został wybrany za pośrednictwem krajowych eliminacji eurowizyjnych, do których zostało dopuszczonych osiemnastu wykonawców: Anastasija Prychod´ko, The Hardkiss, Tonia Matwienko, Władisław Kurasow, Ławika, Jamala, Aida Nikołajczuk, Switłana Tarabarowa, Brunettes Shoot Blondes, Arkadij Wojtiuk, Alloise, Japanda, NuAngels, Pur:Pur, Peaks of Kings, Wiktorija Petryk, Pringlez i SunSay. Kandydaci zostali podzieleni na dwa półfinały, które odbyły się 6 i 13 lutego 2016 roku w Pawilonach STB w Hostomelu. Z każdego półfinału do finału awansowało po trzech wykonawców z największą liczbą punktów od jurorów i widzów[115].

Jamala podczas występu w półfinale 61. Konkursie Piosenki Eurowizji w Sztokholmie, maj 2016

W koncercie finałowym, który 21 lutego poprowadzili Dmitrj Tankowicz i Aleksander Pedan, wystąpili: Brunettes Shoot Blondes, NuAngels, The Hardkiss, Jamala, SunSay i Pur:Pur. Po zsumowaniu głosów jurorów i telewidzów pierwsze miejsce zajęli ex aequo The Hardkiss i Jamala, która wygrała głosowanie widzów, dzięki czemu została ogłoszona reprezentantką Ukrainy z utworem „1944” w Konkursie Piosenki Eurowizji organizowanym w Kijowie[116][117].

Po finale krajowych selekcji zwycięska piosenka wywołała kontrowersje. Utwór „1944” opowiadała o losach Tatarów krymskich podczas II wojny światowej, ich deportacji z kraju w 1944 roku oraz o sytuacji związanej z aneksją Krymu w 2014 roku. Propozycja wzbudziła kontrowersje z powodu politycznych odniesień historycznych w tekście, co doprowadziło do próby zablokowania występu piosenkarki przez rosyjskich deputowanych, w tym m.in. wiceszefa komisji ds. informacji Wadima Diengina[118][119]. Ostatecznie piosenka została dopuszczona do udziału w Konkursie Piosenki Eurowizji.

12 maja Jamala wystąpiła w drugim półfinale konkursu i z drugiego miejsca awansowała do finału[120]. W wielkim finale, który został rozegrany 14 maja, reprezentantka Ukrainy zajęła pierwsze miejsce z wynikiem 534 punktów, w tym 211 punktów od jurorów (2. miejsce) i 323 punktów od telewidzów (2. miejsce)[121]. Po finale konkursu Jamala otrzymała Nagrodę Artystyczną im. Marcela Bezençona[122][123].

Konkurs Piosenki Eurowizji 2017[edytuj]

Dzięki wygranej Jamali w finale konkursu w 2016 roku, 62. Konkurs Piosenki Eurowizji odbędzie się na Ukrainie. We wrześniu 2016 roku ogłoszono, że konkurs odbędzie się w Międzynarodowym Centrum Wystawienniczym w Kijowie[124]. Premier Wołodymyr Hrojsman zapowiedział, że państwo wesprze organizatora kwotą 15 milionów euro[125]. 27 lutego 2017 roku ogłoszono, że konkurs poprowadzą: Ołeksandr Skiczko, Wołodymyr Ostapczuk i Timur Mirosznyczenko[126][127].

Reprezentant Ukrainy został wyłoniony poprzez krajowe eliminacje eurowizyjne. Do stawki selekcji dopuszczono dwudziestu czterech wykonawców, którymi zostali: SKAI, Lumiere, Monochromea, Laliko, Salto Nazad, MamaRika, Tayanna, Arsen Mirzojan, Letay, Mila Nytycz, Kuznecow, Aghiazma, Detacz, Rożden, Paniwałkowa, Illaria, Grupa Kuzmy Skriabina „Singing Pants”, O.Torvald, Anastasia Prudius, Witalij Kozłowski, Kadnaj, Melovin, Green Grey i Vivienne Mort. Uczestnicy zostali podzieleni na trzy półfinały, które odbyły się 4, 11 i 18 lutego 2017 roku w Kijowskim Instytucie Politechniki[128]. Głosami widzów i jurorów do finału awansowało po dwóch uczestników z każdego koncertu półfinałowego. Finalistami zostali: Salto Nazad, Melovin, O.Torvald, Illaria, Tayanna i Rożden. 25 lutego wystąpili w finale konkursu, którego prowadzącym został Sergij Prytula. Po zsumowaniu głosów jurorów i telewidzów pierwsze miejsce zajęli ex aequo Tayanna oraz zespół O.Torvald, który zajął lepsze miejsce w głosowaniu widzów (zajęli 2. miejsce, a Tayanna – 3. miejsce), dzięki czemu został ogłoszony reprezentantem gospodarza 62. Konkursu Piosenki Eurowizji[129]. 13 maja zespół wystąpił w finale konkursu i zajął w nim 24 miejsce z 36 punktami na koncie. Jest to najniższy wynik, jaki Ukraina osiągnęła w historii swojego udziału w konkursie.

Uczestnictwo[edytuj]

Ukraina uczestniczy w Konkursie Piosenki Eurowizji od 2003 roku. Poniższa tabela uwzględnia nazwiska wszystkich ukraińskich reprezentantów, tytuły konkursowych piosenek oraz wyniki w poszczególnych latach[2].

Rok Artysta Piosenka Finał Półfinał
Miejsce Punkty Miejsce Punkty
2003 Oleksandr Ponomariow Hasta la vista 14 30 Brak rundy półfinałowej
2004 Rusłana Wild Dances 1 280 2 256
2005 Gryndżoły Razom nas bahato, nas ne podołaty 19 30 Organizator
2006 Tina Karol Show Me Your Love 7 145 7 146
2007 Wierka Serdiuczka Dancing Lasha Tumbai 2 235 Top 10
2008 Ani Lorak Shady Lady 2 230 1 152
2009 Switłana Łoboda Be My Valentine (Anti-Crisis Girl) 12 76 6 80
2010 Alosza Sweet People 10 108 7 77
2011 Mika Newton Angel 4 159 6 81
2012 Gaitana Be My Guest 15 65 8 64
2013 Złata Ogniewicz Gravity 3 214 3 140
2014 Marija Jaremczuk Tick-Tock 6 113 5 118
2015 Brak reprezentanta
2016 Jamala 1944 1 534 2 287
2017 O.Torvald Time 24 36 Organizator
2018

Legenda:

     1. miejsce

     2. miejsce

     3. miejsce

Historia głosowania w finale (2003–2017)[edytuj]

Poniższe tabele pokazują, którym krajom Ukraina przyznaje w finale najwięcej punktów oraz od których państw ukraińscy reprezentanci otrzymują najwyższe noty[130].

Kraje, którym Ukraina przyznała najwięcej punktów:

L.p. Kraj Punkty
1  Rosja 116
2  Azerbejdżan 82
3  Mołdawia 65
4  Armenia 51
 Gruzja

Kraje, od których Ukraina otrzymała najwięcej punktów:

L.p. Kraj Punkty
1  Białoruś 114
2  Polska 108
3  Mołdawia 102
4  Azerbejdżan 94
5  Łotwa 93
 Rosja

Legenda:

     1. miejsce

     2. miejsce

     3. miejsce

Konkursy Piosenki Eurowizji zorganizowane na Ukrainie[edytuj]

Ukraina po raz pierwszy była gospodarzem Konkursu Piosenki Eurowizji w 2005 roku. Festiwal zorganizowano wówczas w Pałacu Sportu w Kijowie[5].

Rok Miasto Miejsce Prowadzący
2005 Kijów Pałac Sportu[5] Maria Efrosinina
Pawło Szyłko
2017 Kijów Międzynarodowe Centrum Wystawowe[131] Ołeksandr Skiczko
Wołodymyr Ostapczuk
Timur Mirosznyczenko

Nagrody im. Marcela Bezençona[edytuj]

Nagrody im. Marcela Bezençona – trofea dla najlepszych konkurencyjnych piosenek w finale, które zostały po raz pierwszy rozdane podczas 47. Konkursu Piosenki Eurowizji zorganizowanego w Tallinnie w Estonii. Pomysłodawcami nagrody są: Christer Björkman (reprezentant Szwecji w 1992 roku, obecny Szef Delegacji Szwecji) oraz Richard Herrey (członek szwedzkiego zespołu Herreys, który wygrał Konkurs Piosenki Eurowizji 1984). Statuetka nosi nazwisko twórcy Konkursu Piosenki Eurowizji – Marcela Bezençona[132].

Nagrody przyznawane są obecnie w trzech kategoriach[132]:

  • Nagroda Dziennikarzy (zwycięzcę wybierają akredytowani dziennikarze)
  • Nagroda Artystyczna (zwycięzcę wybierają komentatorzy konkursu)
  • Nagroda Kompozytorska (zwycięzcę wybierają kompozytorzy biorący udział w konkursie)

Spis poniżej uwzględnia ukraińskich zdobywców Nagród im. Marcela Bezençona[132]:

Nagroda Dziennikarzy

Rok Piosenka Artysta
2007 Dancing Lasha Tumbai Wierka Serdiuczka

Nagroda Artystyczna

Rok Artysta Piosenka
2004 Rusłana „Wild Dances”
2008 Ani Lorak „Shady Lady”
2016 Jamala „1944”

Przypisy

  1. Daniel Ringby: New members to the ESC family? (ang.). W: ESC Today [on-line]. www.esctoday.com. [dostęp 2017-04-15].
  2. a b Ukraine in the Eurovision Song Contest (ang.). W: EBU [on-line]. www.eurovision.tv. [dostęp 2017-04-15].
  3. Eurovision Song Contest 2004 Final (ang.). W: EBU [on-line]. www.eurovision.tv. [dostęp 2017-04-15].
  4. Gordon Roxburgh: Ukraine wins the 2016 Eurovision Song Contest (ang.). W: EBU [on-line]. www.eurovision.tv. [dostęp 2017-02-26].
  5. a b c Eurovision Song Contest 2005 Final (ang.). W: EBU [on-line]. www.eurovision.tv. [dostęp 2017-04-15].
  6. Украина не будет принимать участие в Евровидении-2015 (ros.). ukranews.com. [dostęp 2017-02-25].
  7. Sietse Bakker: The end of a decade: Riga 2003 (ang.). W: EBU [on-line]. eurovision.tv, 2009-12-24. [dostęp 2017-04-15].
  8. Ralph Thommassen: The participants for this year? (ang.). W: ESC Today [on-line]. esctoday.com. [dostęp 2017-04-15].
  9. Sietse Bakker: 'Oleksandar Ponomariov to represent the Ukraine' (ang.). W: ESC Today [on-line]. esctoday.com, 2002-10-23. [dostęp 2017-04-15].
  10. André Rodrigues: Ponomariov to sing Hasta la vista in Riga? (ang.). W: ESC Today [on-line]. esctoday.com, 2003-03-13. [dostęp 2017-04-15].
  11. Bjørn Erik Opheim: Ukraine: Hasta la vista online (ang.). W: ESC Today [on-line]. esctoday.com, 2003-03-21. [dostęp 2017-04-15].
  12. Eurovision Song Contest 2003 (ang.). W: EBU [on-line]. eurovision.tv. [dostęp 2017-04-15].
  13. Sietse Bakker: Ukrainians send Ruslana Lyzhicko to 2004 contest (ang.). W: ESC Today [on-line]. www.esctoday.com, 2004-01-29. [dostęp 2017-04-15].
  14. Gordon Roxburgh: Serbia & Montenegro wins qualifier round (ang.). W: ESC Today [on-line]. www.esctoday.com, 2004-05-16. [dostęp 2017-04-15].
  15. Eurovision Song Contest 2004 Semi-Final (ang.). W: EBU [on-line]. www.eurovision.tv. [dostęp 2017-04-15].
  16. Eurovision Song Contest 2004 Final (ang.). W: EBU [on-line]. www.eurovision.tv. [dostęp 2017-04-15].
  17. Sietse Bakker: UKRAINE WINS EUROVISION SONG CONTEST 2004 (ang.). W: ESC Today [on-line]. www.esctoday.com, 2004-05-16. [dostęp 2017-04-15].
  18. Gordon Roxburgh: Serbia & Montenegro and Cyprus win awards (ang.). W: ESC Today [on-line]. www.esctoday.com, 2004-05-16. [dostęp 2017-04-15].
  19. Julia Ostromogilska: 'Eurovision 2005 in Kiev Sports Palace' (ang.). W: ESC Today [on-line]. esctoday.com, 2004-09-04. [dostęp 2017-04-15].
  20. Sietse Bakker: NTU and EBU confirm: Palats Sportu (ang.). W: ESC Today [on-line]. esctoday.com, 2004-09-06. [dostęp 2017-04-15].
  21. Sietse Bakker: Palats Sportu 70% ready (ang.). W: ESC Today [on-line]. esctoday.com, 2005-03-13. [dostęp 2017-04-15].
  22. Sietse Bakker: Stockselius to Ukraine next week (ang.). W: ESC Today [on-line]. esctoday.com, 2004-11-23. [dostęp 2017-04-15].
  23. Timeline: Battle for Ukraine (ang.). W: BBC [on-line]. news.bbc.co.uk, 2005-01-23. [dostęp 2017-04-15].
  24. Sietse Bakker: Ukrainian broadcasters crossing over to opposition (ang.). W: ESC Today [on-line]. esctoday.com, 2004-11-26. [dostęp 2017-04-15].
  25. Sietse Bakker: Reference Group to meet this weekend (ang.). W: ESC Today [on-line]. esctoday.com, 2004-11-30. [dostęp 2017-04-15].
  26. Sietse Bakker: Situation in Ukraine still unstable (ang.). W: ESC Today [on-line]. esctoday.com, 2004-11-24. [dostęp 2017-04-15].
  27. Sietse Bakker: Stockselius to Kiev, country still divided (ang.). W: ESC Today [on-line]. esctoday.com, 2004-11-29. [dostęp 2017-04-15].
  28. Sietse Bakker: KIEV 2005 NOT UNDER DISCUSSION (ang.). W: ESC Today [on-line]. esctoday.com, 2004-12-02. [dostęp 2017-04-15].
  29. Sietse Bakker: Ukraine's supreme court rules election void (ang.). W: ESC Today [on-line]. esctoday.com, 2004-12-04. [dostęp 2017-04-15].
  30. Sietse Bakker: Kiev 2005: Official statement Reference Group (ang.). W: ESC Today [on-line]. esctoday.com, 2004-12-13. [dostęp 2017-04-15].
  31. Roel Philips: Renovation of Palats Sportu has begun (ang.). W: ESC Today [on-line]. esctoday.com, 2004-12-26. [dostęp 2017-04-15].
  32. Sietse Bakker: Palats Sportu '95 percent ready' (ang.). W: ESC Today [on-line]. esctoday.com, 2005-04-12. [dostęp 2017-04-15].
  33. Roel Philips: NTU President doubts about Palats Sportu expenses (ang.). W: ESC Today [on-line]. esctoday.com, 2005-04-27. [dostęp 2017-04-15].
  34. Roel Philips: 'Palats Sportu must be finished by 20 April' (ang.). W: ESC Today [on-line]. esctoday.com, 2005-02-27. [dostęp 2017-04-15].
  35. Roel Philips: Kyiv: The stage is taking shape (ang.). W: ESC Today [on-line]. esctoday.com, 2005-05-04. [dostęp 2017-04-15].
  36. Sietse Bakker: Palats Sportu scene is getting ready (ang.). W: ESC Today [on-line]. esctoday.com, 2005-05-11. [dostęp 2017-04-15].
  37. Roel Philips: Sports Palace renovation to start in February (ang.). W: ESC Today [on-line]. esctoday.com, 2004-10-01. [dostęp 2017-04-15].
  38. Roel Philips: NTU trying to solve problems under time pressure (ang.). W: ESC Today [on-line]. esctoday.com, 2005-04-10. [dostęp 2017-04-15].
  39. Sietse Bakker: Preparations for Kiev: slow but on schedule (ang.). W: ESC Today [on-line]. esctoday.com, 2005-02-08. [dostęp 2017-04-15].
  40. Jarmo Siim: Ukraine: no visa for EU citizens (ang.). W: ESC Today [on-line]. esctoday.com, 2005-03-09. [dostęp 2017-04-15].
  41. Sietse Bakker: Yuschenko suspends visa regulations (ang.). W: ESC Today [on-line]. esctoday.com, 2005-04-01. [dostęp 2017-04-15].
  42. Sietse Bakker: Welcome to Eurovision Village (ang.). W: ESC Today [on-line]. esctoday.com, 2005-04-12. [dostęp 2017-04-15].
  43. Julia Ostromogilska: Ukraine provides budget of 3,3 million Euro (ang.). W: ESC Today [on-line]. esctoday.com, 2004-09-19. [dostęp 2017-04-15].
  44. Julia Ostromogilska: EBU to decide about Kiev 2005 (ang.). W: ESC Today [on-line]. esctoday.com, 2004-06-16. [dostęp 2017-04-15].
  45. Julia Ostromogilska: Kiev's hotel capacity increases even more (ang.). W: ESC Today [on-line]. esctoday.com, 2004-07-23. [dostęp 2017-04-15].
  46. Edwin van Gorp: General producer 2005 appointed (ang.). W: ESC Today [on-line]. esctoday.com, 2004-08-10. [dostęp 2017-04-15].
  47. Roel Philips: Tarmo Krimm starts investigation on venues (ang.). W: ESC Today [on-line]. esctoday.com, 2004-08-16. [dostęp 2017-04-15].
  48. Sietse Bakker: Masha and Pasha host the contest (ang.). W: ESC Today [on-line]. esctoday.com, 2005-05-04. [dostęp 2017-04-15].
  49. Roel Philips: The 75 Ukrainian finalists announced (ang.). W: ESC Today [on-line]. www.esctoday.com, 2004-11-13. [dostęp 2017-04-15].
  50. Aija Medinika: Ukraine: Verka Serduchka withdraws (ang.). W: ESC Today [on-line]. www.esctoday.com, 2004-11-04. [dostęp 2017-04-15].
  51. Ukrainian Semi-Final 2005
  52. Ukrainian National Final 2005
  53. Roel Philips: Ukrainian final ends with political farce: Greenjolly! (ang.). W: ESC Today [on-line]. esctoday.com, 2004-02-27. [dostęp 2017-04-15].
  54. "Razom nas bahato" na Eurowizji i na płycie w Polsce (pol.). W: Wirtualna Polska [on-line]. muzyka.wp.pl, 2005-03-02. [dostęp 2017-04-15].
  55. Sietse Bakker: EBU investigates Ukrainian song (ang.). W: ESC Today [on-line]. esctoday.com, 2004-03-04. [dostęp 2017-04-15].
  56. Sietse Bakker: Lyrics Ukrainian song to change (ang.). W: ESC Today [on-line]. esctoday.com, 2005-03-07. [dostęp 2017-04-15].
  57. Roel Philips: EBU accepts new lyrics by Greenjolly (ang.). W: ESC Today [on-line]. esctoday.com, 2004-03-14. [dostęp 2017-04-15].
  58. Roel Philips: Greenjolly to sing in eight languages (ang.). W: ESC Today [on-line]. esctoday.com, 2005-03-30. [dostęp 2017-04-15].
  59. Eurowizja 2005: Ukraińcy zaśpiewają po polsku (pol.). W: Wirtualna Polska [on-line]. muzyka.wp.pl, 2005-04-13. [dostęp 2017-04-15].
  60. Roel Philips: Ukrainian song flirting with disqualification (ang.). W: ESC Today [on-line]. esctoday.com, 2005-03-01. [dostęp 2017-04-15].
  61. Roel Philips: Protest action against Greenjolly in Kiev (ang.). W: ESC Today [on-line]. esctoday.com, 2004-03-02. [dostęp 2017-04-15].
  62. Eurovision Song Contest 2005 Final (ang.). W: EBU [on-line]. eurovision.tv. [dostęp 2017-04-15].
  63. Ukrainian National Final 2006
  64. Eurovision Song Contest 2006 (Semi-Final) (ang.). W: EBU [on-line]. eurovision.tv. [dostęp 2017-04-15].
  65. Eurovision Song Contest 2006 (Final) (ang.). W: EBU [on-line]. eurovision.tv. [dostęp 2017-04-15].
  66. Ukrainian National Final 2007
  67. Verka Serduchka* – Dancing Lasha Tumbai (ang.). www.discogs.com. [dostęp 2017-04-15].
  68. Benny Royston: Verka sang Russia Goodbye? (ang.). W: ESC Today [on-line]. www.esctoday.com, 2007-05-13. [dostęp 2017-04-15].
  69. UKRAIŃSKI WIŚNIEWSKI! (pol.). W: Interia.pl [on-line]. www.muzyka.interia.pl, 2007-07-04. [dostęp 2017-04-15].
  70. Eurovision Song Contest 2007 Final
  71. Ukrainian National Final 2008
  72. Eurovision Song Contest Second-Semifinal 2008
  73. Eurovision Song Contest 2008 Final
  74. Andreas Schacht: CONGRATULATIONS RUSSIA! (ang.). W: EBU [on-line]. www.eurovision.tv, 2008-05-28. [dostęp 2017-04-15].
  75. Ukrainian Semi Final 2009
  76. Ukrainian National Final 2009
  77. Eurovision Song Contest 2009 First-Semifinal
  78. Eurovision Song Contest 2009 Final
  79. Ukrainian National Final 2010 (1)
  80. Ukrainian National Final 2010 (2)
  81. Post > Alyosha to represent Ukraine at Eurovision with ‘Sweet People’ as her song
  82. Eurovision Song Contest 2010 Second Semi-Final
  83. Eurovision Song Contest 2010 Final
  84. Ukrainian Quarter-Finals 2011
  85. Ukrainian Semi-Finals 2011
  86. Ukrainian National Final 2011
  87. Olena Omelyanchuk: Ukraine: a new final! (ang.). W: EBU [on-line]. eurovision.tv, 2011-02-28. [dostęp 2017-04-15].
  88. Oksana Faryna: Scandal-tainted vote goes to Mika Newton (ang.). W: Kyiv Post [on-line]. kyivpost.com, 2011-03-04. [dostęp 2017-04-15].
  89. Olena Omelyanchuk: Mika Newton confirmed as Ukrainian representative (ang.). W: EBU [on-line]. eurovision.tv, 2011-03-02. [dostęp 2017-04-15].
  90. Victor M. Escudero: Mika Newton, an angel from Ukraine (ang.). W: EBU [on-line]. eurovision.tv, 2011-04-16. [dostęp 2017-04-15].
  91. Eurovision Song Contest 2011 Second Semi-Final
  92. Eurovision Song Contest 2011 Final
  93. Ukrainian National Final 20120
  94. Ukrainian National Final 2012
  95. Eurovision Song Contest 2012 Second Semi-Final
  96. Eurovision Song Contest 2012 Final
  97. Ukrainian National Final 2013
  98. Olena Omelyanchuk: Zlata Ognevich is a happy winner in Ukraine. [dostęp 2017-04-15].
  99. Tomasz Piątkowski: Zlata Ognevich triumfuje!. W: OGAE Polska [on-line]. eurowizja.org, 2012-12-23. [dostęp 2017-04-15].
  100. Jarmo Siim: Draw results: Who's in which Semi-Final? (ang.). W: EBU [on-line]. eurovision.tv, 2013-01-17. [dostęp 2017-04-15].
  101. Eurovision Song Contest 2013 First Semi-Final
  102. Eurovision Song Contest 2013 Final
  103. Marco Brey: Ukraine invites us to a surreal fantasy (ang.). W: EBU [on-line]. eurovision.tv, 2013-05-10. [dostęp 2017-04-15].
  104. Sanjay (Sergio) Jiandani: Eurovision 2014: Ukraine confirms participation (ang.). W: ESC Today [on-line]. www.esctoday.com, 2013-10-23. [dostęp 2013-11-02].
  105. Ukrainian National Final 2014
  106. Ołena Omelianczuk: Maria Yaremchuk is the Ukrainian winner! (ang.). W: EBU [on-line]. eurovision.tv, 2013-12-21. [dostęp 2017-04-15].
  107. Eurovision Song Contest 2014 First Semi-Final
  108. Eurovision Song Contest 2014 Final
  109. Украина берет тайм-аут в конкурсе Евровидение на год (ros.). 1tv.com.ua, 2014-09-19. [dostęp 2017-04-15].
  110. Sanjay (Sergio) Jiandani: Ukraine: NTU will not participate in Eurovision 2015 (ang.). W: ESC Today [on-line]. esctoday.com, 2014-09-19. [dostęp 2017-04-15].
  111. Tomasz Piątkowski: Ukraina wycofuje się (pol.). W: OGAE Polska [on-line]. eurowizja.org, 2014-09-19. [dostęp 2017-04-15].
  112. Ervin Juhász: Ukraine withdraws from Eurovision! (ang.). W: ESC Bubble [on-line]. escbubble.com, 2014-09-19. [dostęp 2017-04-15].
  113. Украина примет участие в Евровидении-2016 (ros.). W: Apostrophe [on-line]. www.apostrophe.com.ua, 2015-05-23. [dostęp 2015-05-24].
  114. Україна буде представлена на "Євробаченні 2016" (ukr.). tsn.ua, 2015-05-25. [dostęp 2015-06-03].
  115. Ukrainian Semi-Finals 2016
  116. Джамала представлятиме Україну на Євробаченні-2016! (ukr.). 1tv.com.ua, 2016-02-21. [dostęp 2017-04-15].
  117. Ołena Omelańczuk: Jamala will represent Ukraine in Stockholm! (ang.). eurovision.tv, 2016-02-21. [dostęp 2017-04-15].
  118. Na Eurowizję z piosenką o Tatarach krymskich (pol.). W: TVN24 [on-line]. www.tvn24.pl, 2016-02-22. [dostęp 2016-02-25].
  119. Mark Brown: Ukraine's Eurovision entry takes aim at Russian oppression (ang.). W: The Guardian [on-line]. www.theguardian.com, 2016-22-22. [dostęp 2016-02-25].
  120. Eurovision Song Contest 2016 Second Semi-Final
  121. [Eurovision Song Contest 2016 Final]
  122. Mathilde Albinsson: De prisades redan innan Eurovision Song Contest 2016 – vann Marcel Bezençon Award (szw.). W: Sveriges Television [on-line]. svt.se, 2016-05-14. [dostęp 2017-04-15].
  123. Gordon Roxburgh: Winners of the Marcel Bezençon Awards 2016 (ang.). W: EBU [on-line]. eurovision.tv, 2016-05-15. [dostęp 2017-04-15].
  124. Paul Jordan: Kyiv to host Eurovision 2017! (ang.). W: EBU [on-line]. eurovision.tv, 2016-09-09. [dostęp 2016-09-09].
  125. Hana Leakey: Ukraine: Host City Debate Continues (ang.). W: Euro Voix [on-line]. eurovoix.com, 2016-07-27. [dostęp 2016-07-27].
  126. Paul Jordan: Let's hear it for the boys! Meet the hosts of Eurovision 2017 (ang.). eurovision.tv, 2017-02-27. [dostęp 2017-02-27].
  127. Обрано команду ведучих Євробачення-2017 (ukr.). 1tv.com.ua, 2017-02-27. [dostęp 2017-02-27].
  128. Ukrainian Semi-Finals 2017
  129. Ukrainian National Final 2017
  130. Points to and from UKRAINE (ang.). www.eurovisioncovers.co.uk. [dostęp 2017-04-15].
  131. Paul Jordan: Kyiv to host Eurovision 2017! (ang.). W: EBU [on-line]. www.eurovision.tv. [dostęp 2017-02-25].
  132. a b c Marcel Bezençon Award - an introduction (ang.). W: Pop Light [on-line]. www.poplight.zitiz.se. [dostęp 2013-06-22].