Imré Ungár

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Imré Ungár
Ilustracja
Data i miejsce urodzenia 23 stycznia 1909
Budapeszt
Data i miejsce śmierci 22 listopada 1972
Budapeszt
Instrumenty fortepian
Gatunki muzyka poważna

Imré Ungár (ur. 23 stycznia 1909 w Budapeszcie; zm. 22 listopada 1972 w Budapeszcie[1]) – węgierski pianista i pedagog muzyczny; laureat II nagrody na II Międzynarodowym Konkursie Pianistycznym im. Fryderyka Chopina.

Życiorys[edytuj]

Młodość[edytuj]

W wieku zaledwie trzech lat stracił wzrok. Mimo to, uczył się gry na fortepianie m.in. u Istvána Thomana, który sam był uczniem Ferenca Liszta. Przez kilka lat studiował w Akademii Muzycznej w Budapeszcie. W 1926 zwyciężył w Konkursie Młodych Talentów w Budapeszcie. Już w wieku szesnastu lat dawał liczne koncerty na Węgrzech i w innych krajach[2].

Konkurs Chopinowski[edytuj]

W 1932 roku wystąpił na II Konkursie Chopinowskim w Warszawie. Po etapie finałowym okazało się, że zgromadził 345 punktów – tyle samo, co Alexander Uninsky. Regulamin tamtego Konkursu przewidywał, że w takiej sytuacji o zwycięstwie musi zdecydować losowanie. W wyniku zastosowania tej procedury zwyciężył Uninsky, a Ungár zajął II miejsce[3]. Występy Ungára na Konkursie Chopinowskim chwalili m.in. kompozytorzy Stanisław Niewiadomski i Felicjan Szopski oraz krytyk muzyczny Piotr Rytel[4].

Dalsza kariera[edytuj]

Po sukcesie na konkursie występował w wielu krajach. W 1935 grał w Stanach Zjednoczonych[5]. Do Polski powracał wielokrotnie, m.in. w 1936, gdy wystąpił we Lwowie, Katowicach, Poznaniu i Warszawie[6].

W czasie drugiej wojny światowej przebywał początkowo w Holandii, ale w 1943 roku powrócił do Budapesztu. Po wojnie kontynuował działalność artystyczną, a także został profesorem w klasie fortepianu na Akademii Muzycznej im. Ferenca Liszta w Budapeszcie. Jednym z jego uczniów był Tadeusz Żmudziński (laureat XII nagrody na IV Konkursie Chopinowskim)[6].

W 1955 zasiadał w jury V Międzynarodowego Konkursu Pianistycznego im. Fryderyka Chopina[7].

Repertuar[edytuj]

Dysponował bogatym repertuarem, w którym znajdowały się utwory m.in. Jana Sebastiana Bacha, Franza Schuberta, Johannesa Brahmsa, Ludwiga van Beethovena, Roberta Schumanna, Béli Bartóka, Zoltána Kodály'a, Ferenca Liszta, Josepha Haydna i Fryderyka Chopina[6]. Nagrał kilka płyt, m.in. z muzyką Fryderyka Chopina[8]. Nagrywał m.in. dla wytwórni Polskie Nagrania „Muza”[9].

Przypisy

  1. Magyar Életrajzi Lexikon (węg.). mek.niif.hu. [dostęp 2016-03-29].
  2. S. Dybowski, Laureaci Konkursów Chopinowskich w Warszawie, wyd. Selene, Warszawa 2005, s. 56.
  3. S. Dybowski, op. cit., s. 57.
  4. S. Dybowski, op. cit., s. 57–58.
  5. S. Wysocki, Wokół Konkursów Chopinowskich, Wydawnictwa Radia i Telewizji, Warszawa 1987, s. 25.
  6. a b c S. Dybowski, op. cit., s. 59.
  7. S. Wysocki, op. cit., s. 63.
  8. Imre Ungar (1909–1972) (pol.). polskieradio.pl. [dostęp 2016-03-29].
  9. S. Dybowski, op. cit., s. 60.

Bibliografia[edytuj]

  • Stanisław Dybowski, Laureaci Konkursów Chopinowskich w Warszawie, wyd. Selene, Warszawa 2005, s. 56–60. ISBN 83-910515-1-X.
  • Stefan Wysocki, Wokół Konkursów Chopinowskich, Wydawnictwa Radia i Telewizji, Warszawa 1987, ISBN 83-212-0443-0.