PZL M19

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
PZL M19
Dane podstawowe
Państwo  Polska
Producent PZL
Typ Samolot pasażerski
Konstrukcja metalowa
Załoga 2
Dane techniczne
Napęd 2 x Silnik turbośmigłowy UACL PT6A-27
Moc 500 kW każdy
Wymiary
Rozpiętość 15,55 m
Długość 11,98 m
Wysokość 5,30 m
Powierzchnia nośna 29,26 m²
Masa
Własna 2342 kg M19P
2442 kg M19D
2297 kg M19PT
Startowa 4750 kg wszystkie wersje
Osiągi
Prędkość maks. 405 km/h na wys. 3000 m
Prędkość przelotowa 366 km/h na wys. 3000 m
Prędkość patrolowa 815 km/h
Prędkość wznoszenia 9,2 m/s
Pułap 8380 m
Zasięg 1 325 km
Rozbieg 805 m
Dobieg 640 m
Dane operacyjne
Liczba miejsc
16
Commons Multimedia w Wikimedia Commons

PZL M19 – polski, projektowany w Ośrodku Badawczo Rozwojowym WSK PZL Mielec pasażerski, dwusilnikowy samolot przeznaczony do komunikacji lokalnej. Projekt nigdy nie wyszedł poza stadium rysunków technicznych.

Historia[edytuj | edytuj kod]

W 1977 roku Polskie Zakłady Lotnicze zawarły umowę na licencyjną budowę w kraju samolotu Piper PA-34 Seneca, znanego jako PZL M-20 Mewa. Poza licencją PZL nawiązały z firmą Piper Aircraft również współpracę przy projektowaniu nowego samolotu pasażerskiego o niewielkim zasięgu. Nowa maszyna miała bazować konstrukcyjnie na modelu Piper PA-35 Pocono zdolnego przewozić 18 pasażerów, nowy samolot miał być od niego większy i mieć możliwość przewożenia około 35 pasażerów. Uzgodniono wstępny podział prac jakie należało wykonać, wytwórnia Piper oferowała pomoc w finansowaniu projektu i dostawach potrzebnych materiałów. Ostatecznie w Mielcu, pod kierownictwem inżynierów Stanisława Jachyra i Tadeusza Widełka rozpoczęto prace nad mniejszym niż wstępnie planowano samolotem. Niestety położenie nacisku na prace projektowe związane z samolotem PZL I-22 Iryda i wycofanie się amerykańskiej wytwórni z finansowania dalszych prac zaowocowało anulowaniem całego programu.

Konstrukcja[edytuj | edytuj kod]

M19 miał być metalowym dolnopłatem zdolnym do przewożenia 16 pasażerów i dwuosobową załogę. Płat o obrysie prostokątno trapezowym, dwudźwigarowy w części pomiędzy silnikami i jednodźwiagrowy w części zewnętrznej. Owalny kadłub o konstrukcji półskorupowej. Maszyna miała posiadać klasyczne usterzenie, poziome o obrysie trapezowym, płytowe z klapką dociążająco-wyważającą. Statecznik pionowy dwudźwigarowy, skośny o obrysie trapezowym. Na sterze kierunku klapka wyważająca. Podwozie trójzespołowe, przednie dwukołowe chowane do wnęki w kadłubie, główne z pojedynczymi kołami chowane do wnęk w skrzydłach. Samolot miał być napędzany dwoma silnikami turbośmigłowymi UACL PT6A-27 z trójłopatowymi śmigłami z możliwością odwracania ciągu. Zbiorniki paliwa umieszczone w skrzydłach o całkowitej pojemności 1290 dm²

Wersje[edytuj | edytuj kod]

  • M19PT - pasażersko towarowa
  • M19P - pasażerska
  • M19D - wersja dyspozycyjna
  • M19F - samolot do prac fotogrametrycznych
  • M19Z - wersja wojskowa, patrolowo rozpoznawcza
  • M19G - specjalistyczna wersja do poszukiwań geologicznych
  • M19S - wersja szkolno treningowa dla pilotów samolotów komunikacyjnych

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Tomasz Makowski, Samolot komunikacji lokalnej PZL M19, "Skrzydlata Polska", nr 5 (1994), s. 33–34, ISSN 0137-866x.