PZL-102 Kos

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
PZL-102 Kos
PZL-102 Kos
Dane podstawowe
Państwo  Polska
Producent WSK-Okęcie
Typ samolot szkolno sportowy
Konstrukcja metalowa
Załoga 1
Historia
Data oblotu 16 czerwca 1960
Dane techniczne
Napęd 1 x silnik tłokowy Continental C90-12F
Moc 71 kW
Wymiary
Rozpiętość 8,49 m
Długość 6,97 m
Wysokość 1,89 m
Powierzchnia nośna 11 m²
Masa
Własna 418 kg
Startowa 655 kg
Osiągi
Prędkość maks. 193 km/h
Prędkość przelotowa 174 km/h
Prędkość patrolowa 815 km/h
Prędkość wznoszenia 3,5 m/s
Pułap 3 800 m
Zasięg 640 km
Rozbieg 173 m
Dobieg 120 m
Dane operacyjne
Liczba miejsc
1
Użytkownicy
Polska, Austria, Brazylia, Finlandia, Liban, Południowa Afryka

PZL-102 Kos – polski samolot sportowy wybudowany w Wytwórni Sprzętu Komunikacyjnego WSK-Okęcie pod koniec lat 50. Z wybudowanych 8 samolotów seryjnych, 7 wyeksportowano.

Historia[edytuj]

Pracę nad nowym samolotem rozpoczęto w 1957 roku. Samolot został zaprojektowany w zespole inżyniera Stanisława Lassoty przy współudziale inżynierów: Janusza Drozdowskiego i Ryszarda Orłowskiego. W grudniu tego samego roku rozpoczęto budowę prototypu, który był gotowy w maju 1960 roku. 16 czerwca samolot (SP-PAD) wzbił się po raz pierwszy w powietrze, za sterami maszyny siedział pilot doświadczalny WSK-PZL Mieczysław Miłosz. Podczas pierwszego lotu ujawniła się niewystarczająca stateczność kierunkowa i niewłaściwa sterowność samolotu. Poradzono sobie z tym problemem przedłużając kadłub, obniżając osłonę kabiny i zwiększając powierzchnie usterzenia pionowego. Drugi prototyp (SP-PBC) przeszedł próby fabryczne a następnie uzyskał homologację w Instytucie Lotnictwa w Warszawie. W wersji seryjnej płaty pokryto częściowo płótnem w celu obniżenia masy samolotu. Pomiędzy rokiem 1959 a 1962 wybudowano 8 samolotów, z których siedem wyeksportowano do innych krajów.

Na samolocie tym pilot doświadczalny Antoni Szymański oraz inż. Romuald Gudel dokonali lotu akwizycyjno-reklamowego po Europie Zachodniej.

Konstrukcja[edytuj]

PZL-102 był dwumiejscowym samolotem sportowym i turystycznym o konstrukcji metalowej. W odmianie przeznaczonej do treningu pilotów, fotele miały zagłębienia na spadochrony i drążki sterownicze zamiast wolantów, które zamontowano w odmianie turystyczno sportowej. W odmianie seryjnej samolot napędzany był chłodzonym powietrzem, czterocylindrowym silnikiem tłokowym Continental C90-12F. Zbiornik paliwa miał pojemność 75 dm³ i umieszczony był w kadłubie. Podwozie klasyczne, stałe z kółkiem ogonowym.

Bibliografia[edytuj]