PZL M-20 Mewa

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
PZL M20 "Mewa"
A PZL M-20 Mewa w Porcie Lotniczym Wrocław-Strachowice, w 2004 r.
A PZL M-20 Mewa w Porcie Lotniczym Wrocław-Strachowice, w 2004 r.
Dane podstawowe
Państwo  Polska
Producent PZL
Typ samolot dyspozycyjny
Konstrukcja półskorupowa, duralowa, podwozie chowane
Załoga 1
Historia
Data oblotu 16 września 1975
Dane techniczne
Napęd 2 x PZL-Franklin 6A-350C lub
2 x Teledyne Continental TSIO/ LTSIO-360-KB
Wymiary
Rozpiętość 11,86 m
Długość 8,72 m
Wysokość 3,02 m
Powierzchnia nośna 19,2 m²
Masa
Własna 1320 kg
Startowa 2070 kg
Osiągi
Prędkość maks. 360 km/h
Prędkość przelotowa 311 km/h
Prędkość minimalna 112 km/h
Prędkość wznoszenia 7,6 m/s
Pułap 7620 m
Zasięg 1240 km
Rozbieg 444 m
Dobieg 655 m
Dane operacyjne
Użytkownicy
LPR, Skytaxi, Politechnika Rzeszowska, Straż Graniczna

PZL M-20 Mewa jest samolotem dyspozycyjnym produkowanym w dawnym PZL-Mielec, zbudowanym na licencji amerykańskiego samolotu Piper Seneca II.

Piper PA-34 „Seneca II”[edytuj | edytuj kod]

Pierwsza wersja samolotu produkcji amerykańskiej firmy Piper Aircraft PA-34-200 Seneca I został oblatany w roku 1971. W 1975 wprowadzono do sprzedaży zmodyfikowaną wersję oznaczoną jako PA-34-200T Seneca II.

Powstanie "Mewy"[edytuj | edytuj kod]

W roku 1977 PZL zawarły umowę na budowę samolotu, która zakładała, że zakłady wysyłały elementy samolotu do USA, a w zamian montowały samoloty z polskimi silnikami PZL-Franklin. Konstruktorem prowadzącym został mgr inż. Krzysztof Piwek.

Pierwszy egzemplarz samolotu zbudowany z części dostarczonych z USA pod koniec 1978 roku, natomiast pierwszy lot odbył się 25 lipca 1979 roku. Kolejne prototypy oblatano kolejno 22 września 1982 r., 10 października 1985 r.. w związku z problemami z seryjną produkcją silników PZL-Franklin opracowano wersję z silnikami TSIO/ LTSIO-360-KB, modyfikacja ta, będącej odpowiednikiem samolotu PA-34-220T Seneca III. Samolot z nowymi silnikami oblatano 13 października 1988 roku. W kolejnym prototypie zwiększono masę startową.

Produkcja i dystrybucja[edytuj | edytuj kod]

Według różnych danych do 2002 roku, w dwóch seriach produkcyjnych wyprodukowano łącznie 20[1] lub 23[2] sztuki samolotu.

Ciekawostki[edytuj | edytuj kod]

  • W 1993 r. "Mewa" została nagrodzona godłem "Teraz Polska".
  • Politechnika Rzeszowska dysponuje 3 egzemplarzami samolotów tego typu, ze względu na ukończone resursy żaden nie jest w tej chwili eksploatowany (stan na październik 2009). Ze względu na brak funduszy przywrócenie samolotów do eksploatacji zostało przesunięte na bliżej nieokreśloną przyszłość.
  • Jedna „Mewa” pozostawała w dyspozycji 103 Pułku Lotnictwa Nadwiślańskich Jednostek Wojskowych MSW, rozformowanego w 2000 roku.
  • Jeden samolot (SP-VSA) służy w Straży Granicznej.
  • Samoloty używane przez LPR zostały wycofane z eksploatacji w związku z wykupieniem PZL Mielec przez Sikorsky Aircraft Corporation i w związku z tym z rezygnacją z ubiegania się o europejski certyfikat nadzoru (EASA), bez którego wszystkie samoloty miały nie mieć prawa wzbić się w powietrze po 28 marca 2007. Po zawarciu ugody udało się jednak przedłużyć certyfikat i samoloty "Mewa" mogą nadal latać.
  • "Mewy" zostały zastąpione przez Piaggio P.180 Avanti II.
  • Samolot SP-MXB stoi obecnie jako pomnik przy siedzibie Lotniczego Pogotowia Ratunkowego na warszawskim Bemowie, przy wjeździe na Lotnisko Warszawa-Babice od strony Wawrzyszewa.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy