Przestrzeń unormowana

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

Przestrzeń unormowanaprzestrzeń liniowa, w której określono pojęcie normy będące bezpośrednim uogólnieniem pojęcia długości (modułu) wektora w przestrzeni euklidesowej.

Przestrzenie unormowane pojawiają się w naturalny sposób w analizie matematycznej oraz innych działach matematyki takich jak, na przykład, rachunek prawdopodobieństwa czy równania różniczkowe. Szczególnie istotne z punktu widzenia szeroko pojętych zastosowań są przestrzenie Banacha, tzn. przestrzenie unormowane mające pewną szczególną własność związaną z ich strukturą metryczną: zupełność.

Historycznie to właśnie pewne konkretne przestrzenie Banacha, które jako pierwsze pojawiły się w kręgu zainteresowań matematyków pierwszej połowy XX w., stały się podwaliną powstania abstrakcyjnej (aksjomatycznej) teorii przestrzeni unormowanych. Teoria przestrzeni unormowanych, a szczególnie teoria przestrzeni Banacha jest jedną z głównych gałęzi analizy funkcjonalnej.

Definicja[edytuj | edytuj kod]

Niech X będzie przestrzenią liniową nad ciałem K liczb rzeczywistych bądź zespolonych[1]. Odwzorowanie \|\cdot\|\colon X \to [0, \infty) spełniające, dla wszystkich elementów x,y przestrzeni X i skalarów \alpha z ciała K, warunki:

nazywa się normą (w przestrzeni X), a przestrzeń X z określoną normą \|\cdot\| nazywa się przestrzenią unormowaną.

Uwagi

Każde odwzorowanie spełniające warunki drugi i trzeci spełnia również warunek x = 0 \Rightarrow \|x\| = 0. Z tego powodu wielu autorów zamiast pierwszego przyjmuje następujący warunek

  • niezdegenerowania,
    \|x\| = 0 \Leftrightarrow x = 0.

Przykłady[edytuj | edytuj kod]

W przestrzeniach współrzędnych X = \mathbb R^n lub X = \mathbb C^n można wprowadzić wiele norm; niech \mathbf x = (x_1, \dots, x_n) \in X. Funkcje postaci

\|\mathbf x\|_p = \bigl(|x_1|^p + |x_2|^p + \ldots + |x_n|^p\bigr)^{1/p}

są normami dla 1 \leqslant p < \infty, nazywanymi p-tymi normami.

Normę \|\cdot \|_2 nazywa się często normą euklidesową i oznacza po prostu |\cdot|, o ile nie prowadzi to do nieporozumień.

W przestrzeni X można wyróżnić także normę maksimum zadaną wzorem

\|\mathbf x\|_\infty = \max\bigl\{|x_i|\colon\, i=1, \dots, n\bigr\}.

Jej oznaczenie jest zgodne z p-tymi normami w tym sensie, iż \|\mathbf x\|_p \to \|\mathbf x\|_\infty przy p \to \infty.

Jeżeli K jest przestrzenią zwartą, to przestrzeń C(K) wszystkich rzeczywistych funkcji ciągłych, określonych na K, jest przestrzenią unormowaną (a nawet przestrzenią Banacha) z normą daną wzorem

\|f\| = \sup\{|f(x)|\colon x\in K\}.

Przykładem przestrzeni unormowanej, która nie jest zupełna jest np. przestrzeń c_{00}, tj. podprzestrzeń przestrzeni \ell^\infty wszystkich ciągów liczbowych których tylko skończenie wiele wyrazów jest niezerowych.

Większość przestrzeni unormowanych naturalnie pojawiających się w matematyce to przestrzenie Banacha – należą do nich, na przykład, przestrzenie Lp, przestrzenie Sobolewa, przestrzenie Hardy'ego. Każda podprzestrzeń liniowa przestrzeni Banacha, która nie jest domknięta jest przestrzenią unormowaną, która nie jest przestrzenią Banacha. Innym przykładem niezupełnej przestrzeni unormowanej jest przestrzeń funkcji całkowalnych w sensie Pettisa (o wartościach w przestrzeni nieskończeniewymiarowej).

Własności[edytuj | edytuj kod]

Dwie normy przestrzeni liniowej nazywane są równoważnymi, gdy metryki przez nie generowane wyznaczają tę samą topologię, przez co zagadnienie równoważności norm sprowadza się do zagadnienia równoważności metryk.

Dowodzi się, że warunkiem koniecznym i wystarczającym równoważności norm \|\cdot\|_1, \|\cdot\|_2 w przestrzeni X jest istnienie dwóch takich dodatnich liczb rzeczywistych c, C, które dla każdego elementu x \in X spełniałyby warunek

c\|x\|_1 \leqslant \|x\|_2 \leqslant C\|x\|_1.

Z powyższego wynika bezpośrednio, że jeżeli dwie normy w danej przestrzeni są równoważne oraz jedna z nich jest zupełna (w sensie metryk przez nie indukowanych), to druga również jest zupełna.

  • W skończeniewymiarowej (rzeczywistej bądź zespolonej) przestrzeni liniowej istnieje dokładnie jedna topologia liniowa – oznacza to, że wszystkie normy są takiej przestrzeni parami równoważne i zupełne.
  • W każdej nieskończeniewymiarowej (rzeczywistej bądź zespolonej) przestrzeni liniowej można wprowadzić nieskończenie wiele parami nierównoważnych norm.

Związek z innymi przestrzeniami[edytuj | edytuj kod]

Przestrzenie metryczne[edytuj | edytuj kod]

Information icon.svg Osobny artykuł: przestrzeń metryczna.

W przestrzeni unormowanej X wzór

d(x, y) = \|x - y\|

dla x, y \in X indukuje metrykę na przestrzeni X.

Wiki letter w.svg Ta sekcja jest niekompletna. Jeśli możesz, rozbuduj ją.

Przestrzenie topologiczne[edytuj | edytuj kod]

Topologia wyznaczona przez normę przestrzeni jest liniowa w tym sensie, że przestrzeń liniowa X wraz z tą topologią tworzy przestrzeń liniowo-topologiczną (tzn. działania dodawania wektorów i działania mnożenia wektora przez skalar są ciągłe w sensie topologii produktowych, odpowiednio w X × X i K × X), która jest ponadto lokalnie wypukłaL standardową bazą lokalną otoczeń zera tej przestrzeni, złożoną z absolutnie wypukłych zbiorów domkniętych jest rodzina

\mathcal B_0 = \Big\{\overline B\left(0, \tfrac{1}{n}\right)\colon n = 1, 2, \dots\Big\}

kul domkniętych o środku w zerze i promieniu \tfrac{1}{n}.

Z drugiej strony, tzw. kryterium Kołmogorowa podaje warunek konieczny i wystarczający na to, aby w danej przestrzeni liniowo-topologicznej można było wprowadzić normę wyznaczającą wyjściową topologię przestrzeni (o przestrzeniach tego typu mówi się, że są normowalne): przestrzeń liniowo-topologiczna jest normowalna wtedy i tylko wtedy, gdy jest T1 oraz zawiera wypukłe i ograniczone otoczenie zera[2] (funkcjonał Minkowskiego wypukłego i ograniczonego otoczenia zera jest normą, która wyznacza wyjściową topologię przestrzeni).

Przestrzenie unitarne[edytuj | edytuj kod]

Information icon.svg Osobny artykuł: przestrzeń unitarna.

Jeśli X jest przestrzenią unitarną z iloczynem skalarnym \langle \cdot, \cdot \rangle, to dla dowolnego x \in X wzór

\|x\| := \sqrt{\langle x, x \rangle}

definiuje normę w tej przestrzeni.

Taką normę nazywa się generowaną bądź indukowaną przez iloczyn skalarny. Normy te spełniają tożsamość równoległoboku:

2\|x\|^2 + 2\|y\|^2 = \|x + y\|^2 + \|x - y\|^2.

Norma danej przestrzeni nie spełnia tożsamości równoległoboku, to nie można w niej wprowadzić iloczynu skalarnego; jeśli jednak spełnia ona tę tożsamość, to iloczyn skalarny zadany jest za pomocą następującej tożsamości polaryzacyjnej:

\langle x, y\rangle = \tfrac{1}{4}\left(\|x + y\|^2 - \|x - y\|^2 + i\|x + iy\|^2 - i\|x - iy\|^2\right).

Przestrzenie sprzężone i przestrzenie operatorów[edytuj | edytuj kod]

Information icon.svg Zobacz też: przestrzeń refleksywna.

Jeżeli X jest dowolną przestrzenią liniową nad ciałem K, to przestrzeń \mbox{Hom}(X, K) funkcjonałów liniowych określonych na X i o wartościach w K oznacza się zwykle symbolem X' i nazywa przestrzenią sprzężoną algebraicznie do X.

W kontekście przestrzeni unormowanych rozważa się jednak częściej rodzinę tych funkcjonałów liniowych na nich określonych, które są ciągłe: tworzą one przestrzeń X^*, nazywaną przestrzenią sprzężoną topologicznie; w przestrzeni tej można w naturalny sposób wprowadzić normę operatorową. Na mocy twierdzenia Banacha-Steinhausa przestrzenie sprzężone do przestrzeni unormowanych są zawsze przestrzeniami Banacha (ograniczając się do przestrzeni nad ciałem liczb rzeczywistych bądź zespolonych), niezależnie od tego, czy przestrzeń X jest zupełna.

Każdą przestrzeń unormowaną X można izometrycznie zanurzyć w drugą przestrzeń sprzężoną X^{**}, poprzez odwzorowanie

\kappa\colon X\to X^{**}

dane wzorem

\kappa(x)x^*=x^* x,\, x^*\in X^*.

Z twierdzenia Goldstine'a wynika, że obraz przestrzeni X poprzez odwzorowanie \kappa jest gęstym podzbiorem X^{**} w sensie X^*-topologii. Ważną klasę przestrzeni unormowanych stanowią przestrzenie refleksywne, tzn. te przestrzenie unormowane dla których odwzorowanie \kappa jest suriekcją. Przestrzeń X^{**} jest przestrzenią Banacha niezależnie od tego czy X ma tę własność, a więc każda unormowana przestrzeń refleksywna jest automatycznie przestrzenią Banacha.

Z każdą parą (X, Y) przestrzeni unormowanych można stowarzyszyć przestrzeń \operatorname L(X, Y) wszystkich ciągłych operatorów liniowych X \to Y. W przestrzeni \operatorname L(X,Y) wprowadza się normę wzorem

\begin{align} \|\operatorname A\| & = \inf\bigl\{c > 0\colon \|\operatorname Ax\| \leqslant c\|x\|,\, x \in X\bigr\} = \\ & = \sup\bigl\{\|\operatorname Ax\|\colon x \in X,\,\|x\| \leqslant 1\bigr\} = \\ & = \sup\{\|\operatorname Ax\|\colon x \in X,\,\|x\| = 1\bigr\} = \\ & = \sup\left\{\tfrac{\|\operatorname Ax\|}{\|x\|}\colon\, x \in X,\, x \neq 0\right\},\, \operatorname A \in \operatorname L(X,Y) \end{align}

Ostatnie dwie równości mają sens tylko w przypadku, gdy X jest przestrzenią nietrywialną.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. Niektóry autorzy, jak na przykład Nicolas Bourbaki, podają ogólniejszą definicję przestrzeni unormowanej dopuszczając by K było dowolnym pierścieniem waluacji z dzieleniem – nie jest to jednak powszechna praktyka.
  2. A. Kołmogorow, Zur Normierbarkeit eines allgemeinen topologischen linearen Raumes, Studia Math. vol. 5 (1934) ss. 29-33