Jacek Wszoła

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Jacek Wszoła
Wszola Jacek.jpg
Trener Roman Wszoła i Stanisław Janowski[1]
Klub AZS AWF Warszawa[1]
Wzrost 190 cm[2]
Masa ciała 75 kg[2]
Dyscypliny lekkoatletyka
Dorobek medalowy
Commons Multimedia w Wikimedia Commons
Wikicytaty Jacek Wszoła w Wikicytatach

Jacek Roman Wszoła (ur. 30 grudnia 1956 w Warszawie) – polski lekkoatleta, który specjalizował się w skoku wzwyż.

Dwukrotny uczestnik igrzysk olimpijskich – w pierwszym swoim starcie w Montrealu (1976) zdobył złoty, a cztery lata później w Moskwie srebrny medal. W obu występach poprawiał rekord igrzysk olimpijskich[2]. Halowy mistrz Europy oraz złoty medalista uniwersjady. Pierwszy sukces na arenie międzynarodowej odniósł w 1975 roku, wygrywając mistrzostwa Europy juniorów[3]. Po zdobyciu olimpijskiego złota był nazywany "cudownym dzieckiem Montrealu"[4].

Syn Romana Wszoły – trenera młodzieży[4] i nauczyciela wychowania fizycznego z warszawskiego technikum łączności[5]. Absolwent Zespołu Szkół Łączności w Warszawie[6]. Studiował prawo na Uniwersytecie Warszawskim[7], kształcił się także na warszawskiej Akademii Wychowania Fizycznego[4]. Dwanaście razy stawał na podium (w tym 11 razy na jego najwyższym stopniu) mistrzostw Polski seniorów[8]. W latach 1974–1985 29 razy bronił barw narodowych w meczach międzypaństwowych, odnosząc w nich 15 zwycięstw indywidualnych[9]. Rekordzista Polski, Europy i świata[10]. W 1976 roku zajął drugie miejsce w plebiscycie Przeglądu Sportowego[1] oraz zdobył Złote Kolce[4]. Zasłużony mistrz sportu, odznaczony Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski[4].

Kariera sportowa[edytuj | edytuj kod]

Początki[edytuj | edytuj kod]

Sport zaczął uprawiać w 1971 roku[4]. Jednak już w latach 60. Jacek Wszoła był częstym gościem zawodów lekkoatletycznych, na które przychodził wraz z ojcem[5]. W 1974 zdobył swój pierwszy złoty medal mistrzostw Polski seniorów[8], a podczas mistrzostw Europy zajął 5. miejsce osiągając wynik 2,19. Rok później, w czasie juniorskiego czempionatu Starego Kontynentu w Atenach, z wynikiem 2,22 zdobył złoty medal i ustanowił nowy rekord imprezy[11].

Igrzyska Olimpijskie 1976[edytuj | edytuj kod]

Eliminacje do olimpijskiego konkursu skoku wzwyż w Montrealu rozegrano 30 lipca[12]. Aby wywalczyć awans do finału, należało pokonać poprzeczkę zawieszoną na wysokości 2,16[2]. Wyczynu tego dokonało 14 skoczków, którzy awansowali do kolejnej rundy[2]. Jacek Wszoła startował w kwalifikacjach w grupie A[2]. Bez strącenia pokonał w pierwszych próbach wysokości 2,10, 2,13 oraz 2,16 – dzięki temu ex aequo z reprezentantem USA Jamesem Barrineau zajął pierwsze miejsce w swojej grupie eliminacyjnej[2].

Finał olimpijski odbył się popołudniu 31 lipca[12] i był ostatnią konkurencją lekkoatletyczną tego dnia igrzysk[4]. Trwający ponad 4 godziny konkurs obfitował w opady deszczu[4]. Wszoła opuścił pierwsze trzy wysokości: 2,00, 2,05 oraz 2,10[2]. Po wysokości 2,18 w konkursie zostało tylko 10 zawodników, którym w skokach przeszkadzały nasilające się opady deszczu[13]. Do wysokości 2,25 dotarło tylko dwóch zawodników: Jacek Wszoła oraz faworyt gospodarzy i rówieśnik Polaka Greg Joy[13]. Poprzeczkę zawieszoną na 2,25 udało się pokonać Wszole w drugiej próbie[2], Kanadyjczyk po nieudanym skoku na 2,25 przeniósł pozostałe dwie próby na wysokość 2,27, której jednak także nie pokonał[14]. Późniejsze ataki Polaka na 2,27 i 2,29 zakończyły się niepowodzeniem[2].

Poniższa tabela prezentuje start Jacka Wszoły podczas finału olimpijskiego w Montrealu[2].

2,00 2,05 2,10 2,14 2,18 2,21 2,23 2,25 2,27 2,29 Rezultat Uwagi
o o o o x o x x – x – – 2,25 rekord olimpijski

1977 – 1980[edytuj | edytuj kod]

Po igrzyskach w Montrealu przyszedł rok 1977. 13 marca Wszoła wywalczył złoty medal podczas halowych mistrzostw Europy w Hiszpanii, ustanawiając wynikiem 2,25 nowy rekord halowego czempionatu[15]. W sierpniu tego samego roku zdobył złoty medal uniwersjady[16]. W pucharze świata był trzeci, a w finale pucharu Europy zajął drugie miejsce. Podczas halowych mistrzostw Europy, które gościła stolica Austrii, uplasował się w roku 1978 na siódmej lokacie. Kilka miesięcy później Wszoła uplasował się na szóstym miejscu podczas, rozgrywanych w Pradze, mistrzostw Europy[17]. W roku 1979 zajął drugie miejsce w pucharze świata. Podczas uniwersjady w Meksyku uplasował się tuż za podium, zajmując z dobrym wynikiem 2,26 czwarte miejsce[1]. Sezon olimpijski 1980 zaczął od srebrnego medalu halowych mistrzostw Starego Kontynentu[15]. 25 maja podczas drugiej edycji mityngu skoku wzwyż w niemieckim Eberstadt skokiem na wysokość 2,35 ustanowił nowy rekord świata.

Igrzyska Olimpijskie 1980[edytuj | edytuj kod]

Zawody w skoku wzwyż podczas igrzysk w Moskwie rozgrywano 31 lipca (eliminacje) i 1 sierpnia (finał)[2]. Wszoła do zawodów przystępował jako aktualny rekordzista świata. Awans do finału moskiewskich igrzysk dawał wynik 2,21[2]. Polak po opuszczeniu próby na 2,05 bez problemu w pierwszych podejściach zaliczył wysokość 2,10, 2,15 oraz 2,18[2]. Rezultat dający awans do finału – 2,21 – uzyskał w drugiej próbie na tej wysokości[2]. Ostatecznie Wszoła zajął 8. miejsce w eliminacyjnej grupie A i 11. w ostatecznej klasyfikacji kwalifikacji[2].

Finał odbył się w piątek 1 sierpnia. Polak opuścił pierwszą wysokość (2,10) i w pierwszej próbie pokonał 2,15. Po opuszczeniu wysokości 2,18 w drugich próbach zaliczył odpowiednio 2,21 i 2,24[2]. Dzięki udanym skokom na 2,27 i 2,29 poprawiał własny rekord olimpijski[2]. W drugiej próbie przeskoczył 2,31, ponownie ustalając nowy rekord igrzysk[2]. Trzy próby na 2,33 były nieudane[2], co nie pozwoliło Wszole na dalszą rywalizację z Gerdem Wessigiem z NRD. Niemiec, który wynikiem 2,36 poprawił należący do polskiego lekkoatlety rekord świata, wygrał zawody, próbując jeszcze – bezskutecznie – pokonać poprzeczkę na wysokości 2,38[18]. Srebrny medal Wszoła uznał za swoją porażkę[4].

Poniższa tabela prezentuje start Jacka Wszoły podczas finału olimpijskiego w Moskwie[2].

2,10 2,15 2,18 2,21 2,24 2,27 2,29 2,31 2,33 Rezultat
o x o x o o o x o x x x 2,31

1980 – 1982[edytuj | edytuj kod]

W drugiej części sezonu 1980 Wszoła brał udział w zawodach w Poznaniu – przy odbiciu odsunął się pasek tartanu, co spowodowało zerwanie więzadeł w stawie skokowym. Zawodnik powrócił do pełnej sprawności dopiero po 18 miesiącach[19].

Afera pantoflowa 1982[edytuj | edytuj kod]

W 1982 roku wdał się w konflikt z Polskim Związkiem Lekkiej Atletyki[4]. Oficjalnym partnerem PZLA był wówczas Adidas. Wszoła podczas eliminacji mistrzostw Europy wystartował w kolcach japońskiej firmy Tiger[4], która przelała na jego konto pieniądze. Oficjalnie tłumaczył to wygodą butów z Kraju Kwitnącej Wiśni. W rezultacie Polak nie mógł wystąpić w finale europejskiego czempionatu[4].

1982 – 1989[edytuj | edytuj kod]

W 1983 po raz trzeci w karierze (i ostatni) brał udział w uniwersjadzie – z wynikiem 2,20 zajął 13. miejsce[1]. W sierpniu startował w pierwszych w historii[20] lekkoatletycznych mistrzostwach świata. Na stadionie w Helsinkach pokonał w eliminacjach wysokość 2,21[21], a w finale z wynikiem 2,23 zajął ostatecznie 13. miejsce[22]. Przez bojkot igrzysk olimpijskich w Los Angeles (1984) Wszoła nie wystartował w swoich trzecich igrzyskach. Podczas zorganizowanych przez kraje socjalistyczne zawodów Przyjaźń-84 zajął 4. miejsce, uzyskując rezultat 2,15[1]. Ostatnim ważnym występem na imprezie rangi mistrzowskiej był dla Wszoły start w halowych mistrzostwach Europy w roku 1987 – w imprezie tej zajął 11. miejsce skacząc 2,20. W 1988 był bez formy i nie udało mu się pojechać do Seulu na igrzyska olimpijskie[4]. Karierę zakończył w roku 1989.

Po zakończeniu kariery[edytuj | edytuj kod]

Jeszcze w czasie czynnego uprawiania sportu Wszoła – wraz z rekordzistą Polski w biegu na 100 metrów Marianem Woroninem – zajął się przedsiębiorczością[23]. Działalność ta jednak nie rozwinęła się[23]. W kolejnych latach pracował jako trener oraz nauczyciel historii powszechnej w Szwecji[23]. Po zakończeniu pracy w Skandynawii miał podjąć pracę trenera w klubie tenisowym w Dublinie, jednak zrezygnował z tej propozycji na rzecz pracy jako przedstawiciel na Polskę firmy obuwniczej[23]. Ostatecznie – w związku z upadkiem Muru Berlińskiego – nie podjął żadnej z tych prac[23]. W kolejnych lata prowadził kantor, a później otworzył w centrum handlowym na warszawskim Ursynowie sklep sportowy[23]. W 1999 roku był jednym z założycieli sieci klubów fitness "Fitness Klub Gymnasion"[24]. Okazjonalnie Wszoła występuje w telewizji jako komentator wydarzeń sportowych. Był bohaterem jednego z komiksów o polskich sportowcach, które w 2008 roku przygotowała Gazeta Wyborcza[25]. W 2010 roku został jednym z ambasadorów cyklu Samsung Athletic Cup[26].

W 1992 wystąpił w zawodach weteranów w Zduńskiej Woli, a w 1997 roku zdobył w Birmingham złoty medal halowych mistrzostw Europy weteranów, uzyskując w kategorii zawodników z przedziału 40–44 lata wynik 2,01[27][4]. W 2012 pełnił rolę ambasadora podczas Warmia Mazury Senior Games 2012[28], na tych zawodach zdobył w swojej kategorii wiekowej srebrny medal w pchnięciu kulą o wadze 6 kilogramów (z wynikiem 8,58 m)[29][30] oraz brąz w żeglarstwie[28].

Został członkiem komitetu poparcia Bronisława Komorowskiego przed przyspieszonymi wyborami prezydenckimi 2010[31].

Żonaty, ma dwójkę dzieci[4].

Osiągnięcia[edytuj | edytuj kod]

Imprezy międzynarodowe[edytuj | edytuj kod]

Rok Impreza Miejsce Pozycja Wynik
1974 Mistrzostwa Europy Włochy Rzym 5. miejsce 2,19[4]
1975 Halowe mistrzostwa Europy Polska Katowice 11. miejsce 2,16[17]
1975 Mistrzostwa Europy juniorów Grecja Ateny Gold medal europe.svg 1. miejsce 2,22[11]
1975 Półfinał puchar Europy Wielka Brytania Londyn 1. miejsce 2,20[9]
1975 Finał pucharu Europy Francja Nicea 5. miejsce 2,11[9]
1976 Igrzyska olimpijskie Kanada Montreal Gold medal.svg 1. miejsce 2,25[32][17] OR[2]
1977 Halowe mistrzostwa Europy Państwo Hiszpańskie San Sebastian Gold medal europe.svg 1. miejsce 2,25[17]
1977 Uniwersjada Ludowa Republika Bułgarii Sofia Gold FISU.svg 1. miejsce 2,22[16]
1977 Półfinał pucharu Europy Polska Warszawa 2. miejsce 2,20[9]
1977 Finał pucharu Europy Finlandia Helsinki 2. miejsce 2,28[9]
1977 Puchar świata Niemcy Zachodnie Düsseldorf 3. miejsce 2,24[4][33]
1978 Halowe mistrzostwa Europy Austria Wiedeń 7. miejsce 2,21[17]
1978 Mistrzostwa Europy Czechosłowacja Praga 6. miejsce 2,21[17]
1979 Uniwersjada Meksyk Meksyk 4. miejsce 2,26[1]
1979 Półfinał pucharu Europy Niemcy Zachodnie Lüdenscheid 1. miejsce 2,24[9]
1979 Puchar świata Kanada Montreal 2. miejsce 2,27[4][33]
1980 Halowe mistrzostwa Europy Niemcy Zachodnie Sindelfingen Silver medal europe.svg 2. miejsce 2,29[17]
1980 Igrzyska olimpijskie Związek Socjalistycznych Republik Radzieckich Moskwa Silver medal.svg 2. miejsce 2,31[34][2]
1982 Mistrzostwa Europy Grecja Ateny
1983 Uniwersjada Kanada Edmonton 11. miejsce 2,20[1]
1983 Mistrzostwa świata Finlandia Helsinki 13. miejsce 2,23[34][17]
1983 Finał pucharu Europy Wielka Brytania Londyn 5. miejsce 2,19[9]
1984 Przyjaźń-84 Związek Socjalistycznych Republik Radzieckich Moskwa 4. miejsce 2,15[1]
1985 Finał pucharu Europy Związek Socjalistycznych Republik Radzieckich Moskwa 5. miejsce 2,20[9]
1987 Halowe mistrzostwa Europy Francja Liévin 11. miejsce 2,20[17]

Mistrzostwa Polski seniorów[edytuj | edytuj kod]

Stadion[edytuj | edytuj kod]

Jacek Wszoła dwanaście razy startował w finale mistrzostw Polski seniorów – nigdy nie zajął gorszego miejsca niż drugie (w 1983 uległ Januszowi Trzepizurowi)[8]. W klasyfikacji wszech czasów mistrzostw Polski Wszoła zajmuje drugie miejsce, ulegając jedynie posiadającemu w kolekcji 12 złotych krążków Arturowi Partyce[1].

Mistrzostwa Polski Pozycja Wynik
Warszawa 1974 Gold medal with cup.svg 1. miejsce 2,09
Bydgoszcz 1975 Gold medal with cup.svg 1. miejsce 2,10
Bydgoszcz 1976 Gold medal with cup.svg 1. miejsce 2,17
Bydgoszcz 1977 Gold medal with cup.svg 1. miejsce 2,17
Warszawa 1978 Gold medal with cup.svg 1. miejsce 2,20
Poznań 1979 Gold medal with cup.svg 1. miejsce 2,25
Łódź 1980 Gold medal with cup.svg 1. miejsce 2,22
Lublin 1982 Gold medal with cup.svg 1. miejsce 2,28
Bydgoszcz 1983 Silver medal with cup.svg 2. miejsce 2,28
Lublin 1984 Gold medal with cup.svg 1. miejsce 2,28
Bydgoszcz 1985 Gold medal with cup.svg 1. miejsce 2,30
Grudziądz 1988 Gold medal with cup.svg 1. miejsce 2,29

Hala[edytuj | edytuj kod]

Jacek Wszoła ma w kolekcji 11 medali halowych mistrzostw Polski seniorów. W klasyfikacji wszech czasów halowego czempionatu Wszoła zajmuje pierwsze miejsce[1].

Mistrzostwa Polski Pozycja Wynik
Katowice 1975 Silver medal with cup.svg 2. miejsce 2,13[35]
Warszawa 1976 Gold medal with cup.svg 1. miejsce 2,18[36]
Zabrze 1977 Gold medal with cup.svg 1. miejsce 2,17[36]
Zabrze 1978 Gold medal with cup.svg 1. miejsce 2,20[36]
Zabrze 1979 Gold medal with cup.svg 1. miejsce 2,17[36]
Zabrze 1980 Gold medal with cup.svg 1. miejsce 2,30[36]
Zabrze 1981 Gold medal with cup.svg 1. miejsce 2,27[36]
Zabrze 1984 Gold medal with cup.svg 1. miejsce 2,30[36]
Zabrze 1986 Gold medal with cup.svg 1. miejsce 2,33[36]
Zabrze 1987 Gold medal with cup.svg 1. miejsce 2,27[36]
Zabrze 1989 Silver medal with cup.svg 2. miejsce[1] 2,18[37]

Progresja wyników[edytuj | edytuj kod]

Progresja wyników Jacka Wszoły w poszczególnych latach kariery[38].

Wiek Rezultat Data Miejsce
17 2,08 28 października 1973 Polska Warszawa
18 2,20 8 czerwca 1974 Niemcy Zachodnie Kassel
19 2,23 9 sierpnia 1975 Polska Warszawa
20 2,29 8 września 1976 Niemcy Zachodnie Koblencja
21 2,30 11 września 1977 Niemcy Zachodnie Fürth
22 2,24 17 września 1978 Polska Warszawa
23 2,29 3 lipca 1979 Szwecja Sztokholm
24 2,35 25 maja 1980 Niemcy Zachodnie Eberstadt
26 2,28 3 lipca 1982 Polska Lublin
27 2,28 26 czerwca 1983 Polska Bydgoszcz
28 2,31 2 września 1984 Włochy Rzym
29 2,32 19 czerwca 1985 Polska Warszawa
30 2,25 30 sierpnia 1986 Polska Warszawa
31 2,15 7 czerwca 1987 Niemcy Zachodnie Eberstadt
32 2,29 14 sierpnia 1988 Polska Grudziądz
33 2,20 4 czerwca 1989 Niemcy Zachodnie Eberstadt
36 2,00 12 września 1992 Polska Zduńska Wola
41 2,01 Wielka Brytania Birmingham

Rekordy[edytuj | edytuj kod]

Rekordy świata[edytuj | edytuj kod]

Konkurencja Rezultat Data Miejsce
Skok wzwyż – stadion 2,35[17][39] 25 maja 1980 Niemcy Zachodnie Eberstadt

Rekordy Europy[edytuj | edytuj kod]

Konkurencja Rezultat Data Miejsce
Skok wzwyż – stadion 2,29[1] 8 września 1976 Niemcy Zachodnie Koblencja
Skok wzwyż – stadion 2,35[17][39] 25 maja 1980 Niemcy Zachodnie Eberstadt

Rekordy Polski[edytuj | edytuj kod]

W ciągu swojej 18-letniej kariery Jacek Wszoła ustanowił jedenaście rekordów Polski na stadionie[10].

Rezultat Data Miejsce
2,20[40] 8 czerwca 1974 Niemcy Zachodnie Kassel
2,22 24 maja 1975 Polska Warszawa
2,23 9 sierpnia 1975 Polska Warszawa
2,24 8 czerwca 1976 Włochy Mediolan
2,25 22 czerwca 1976 Polska Bydgoszcz
2,26 12 lipca 1976 Polska Warszawa
2,27 22 sierpnia 1976 Polska Warszawa
2,29 8 września 1976 Niemcy Zachodnie Koblencja
2,30 11 września 1977 Niemcy Zachodnie Fürth
2,31 25 maja 1980 Niemcy Zachodnie Eberstadt
2,35 25 maja 1980 Niemcy Zachodnie Eberstadt

Rekordy życiowe[edytuj | edytuj kod]

Konkurencja Rezultat Data Miejsce Uwagi
Skok wzwyż – stadion 2,35[17] 25 maja 1980 Niemcy Zachodnie Eberstadt rekord świata
Skok wzwyż – hala 2,33[17] 9 lutego 1986 Polska Zabrze

Przypisy

  1. 1,00 1,01 1,02 1,03 1,04 1,05 1,06 1,07 1,08 1,09 1,10 1,11 1,12 Janusz Rozum, Daniel Grinberg, Zbigniew Jonik, Henryk Kurzyński, Leszek Luftam, Stefan Pietkiewicz, Tadeusz Wołejko: 90 lat polskiej lekkoatletyki 1919–2009. Warszawa: Komisja Statystyczna PZLA, 2009. ISBN 978-83-902509-9-1.
  2. 2,00 2,01 2,02 2,03 2,04 2,05 2,06 2,07 2,08 2,09 2,10 2,11 2,12 2,13 2,14 2,15 2,16 2,17 2,18 2,19 2,20 2,21 2,22 Wyniki olimpijskie Jacka Wszoły w serwisie sports-reference.com (ang.). [dostęp 16 kwietnia 2010].
  3. wjah.co.uk: European Junior Championships 1975 (ang.). [dostęp 16 kwietnia 2010].
  4. 4,00 4,01 4,02 4,03 4,04 4,05 4,06 4,07 4,08 4,09 4,10 4,11 4,12 4,13 4,14 4,15 4,16 4,17 Bogdan Tuszyński: Polscy olimpijczycy XX wieku – tom II. Wrocław: wydawnictwo Europa, 2004, s. 384. ISBN 83-7407-050-1.
  5. 5,0 5,1 Tadeusz Olszański: Osobista historia olimpiad. Warszawa: wydawnictwo Studio Emka, 2004, s. 122. ISBN 83-888607-40-5.
  6. Absolwenci (pol.). zs37.waw.pl. [dostęp 2013-06-27].
  7. Profil zawodnika w bazie Polskiego Komitetu Olimpijskiego (pol.). [dostęp 16 kwietnia 2010].
  8. 8,0 8,1 8,2 Henryk Kurzyński, Stefan Pietkiewicz, Janusz Rozum, Tadeusz Wołejko: Historia finałów lekkoatletycznych mistrzostw Polski 1920-2007. Konkurencje męskie. Szczecin – Warszawa: Komisja Statystyczna PZLA, 2008. ISBN 978-83-61233-20-6.
  9. 9,0 9,1 9,2 9,3 9,4 9,5 9,6 9,7 Zbigniew Łojewski, Tadeusz Wołejko: Osiągnięcia polskiej lekkiej atletyki w 40-leciu PRL. Mecze międzypaństwowe I reprezentacji Polski seniorów – mężczyźni. Warszawa: Komisja Statystyczna PZLA, 1984.
  10. 10,0 10,1 Janusz Waśko, Andrzej Socha: Athletics National Records Evolution 1912 – 2006. Zamość – Sandomierz: 2007, s. 88.
  11. 11,0 11,1 GBRAthletics: European Junior Championships (Men) (ang.). [dostęp 16 kwietnia 2010].
  12. 12,0 12,1 Wyniki konkursu skoku wzwyż w serwisie sports-reference.com (ang.). [dostęp 16 kwietnia 2010].
  13. 13,0 13,1 Tadeusz Olszański: Osobista historia olimpiad. Warszawa: wydawnictwo Studio Emka, 2004, s. 123. ISBN 83-888607-40-5.
  14. Wyniki finałowego konkursu skoku wzwyż w serwisie sports-reference.com (ang.). [dostęp 17 kwietnia 2010].
  15. 15,0 15,1 GBRAthletics: European Indoor Championships (Men) (ang.). [dostęp 16 kwietnia 2010].
  16. 16,0 16,1 GBRAthletics: World Student Games (Men) (ang.). [dostęp 16 kwietnia 2010].
  17. 17,00 17,01 17,02 17,03 17,04 17,05 17,06 17,07 17,08 17,09 17,10 17,11 17,12 Profil zawodnika w bazie tilastopaja.org (ang.). [dostęp 16 kwietnia 2010].
  18. Wyniki finałowego konkursu skoku wzwyż w serwisie sports-reference.com (ang.). [dostęp 16 kwietnia 2010].
  19. Janusz Trzepizur: Miałem jedną myśl: pokonać Moegenburga (pol.). Sports.pl, 2 stycznia 2011. [dostęp 11 stycznia 2011].
  20. IAAF World Championships in Athletics (ang.). [dostęp 16 kwietnia 2010].
  21. Wyniki eliminacji mistrzostw świata 1983 w bazie IAAF (ang.). [dostęp 16 kwietnia 2010].
  22. Wyniki finału mistrzostw świata 1983 w bazie IAAF (ang.). [dostęp 16 kwietnia 2010].
  23. 23,0 23,1 23,2 23,3 23,4 23,5 Wywiadowcy.pl: Wywiad Jacka Wszoły dla Playboya (pol.). [dostęp 17 kwietnia 2010].
  24. Historia klubu Fitness Klub Gymnasion (pol.). [dostęp 16 kwietnia 2010].
  25. Sport.pl: Seria komiksów o polskich olimpijczykach (pol.). [dostęp 28 kwietnia 2010].
  26. Lubawska młodzież walczy w Samsung Athletic Cup (pol.). lubawa.wm.pl. [dostęp 19 maja 2012].
  27. European Veterans Indoor Championships (ang.). gbrathletics. [dostęp 16 kwietnia 2010].
  28. 28,0 28,1 Jacek Wszoła: Senior Games w Polsce trzeba powtórzyć (pol.). Sport.pl. [dostęp 18 września 2012].
  29. Warmia Mazury Senior Games: Medal Jacka Wszoły w pchnięciu kulą (pol.). SportoweFakty.pl. [dostęp 11 września 2012].
  30. Senior Games LIDZBARK WARMIŃSKI, 11-12 września 2012 (pol.). domtel-sport.pl. [dostęp 12 września 2012].
  31. Komitet poparcia Bronisława Komorowskiego. onet.pl, 16 maja 2010. [dostęp 26 kwietnia 2014].
  32. W eliminacjach osiągnął wynik 2,16.
  33. 33,0 33,1 GBRAthletics: IAAF World Cup in Athletics (ang.). [dostęp 16 kwietnia 2010].
  34. 34,0 34,1 W eliminacjach osiągnął wynik 2,21.
  35. Wyniki Halowych Mistrzostw Polski. „Lekkoatletyka”. XX (4), s. 17, kwiecień 1975. Warszawa: RSW "Prasa". 
  36. 36,0 36,1 36,2 36,3 36,4 36,5 36,6 36,7 36,8 GBRAthletics: Polish Indoor Championships (ang.). [dostęp 16 kwietnia 2010].
  37. Halowe Mistrzostwa Polski Seniorów. „Lekkoatletyka”. XXXIV (3), s. 5, marzec 1989. Warszawa: RSW "Prasa". 
  38. Henryk Gąszczak: Polska lekkoatletyka w statystyce historycznej; lata 1920-2007 (pol.). statystyka.histor.pzla.pl. [dostęp 27 lutego 2012].
  39. 39,0 39,1 Wynik przetrwał do 1 sierpnia 1980.
  40. Wyrównany rekord Edwarda Czernika.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]