Klasztor i kościół oo. Bernardynów w Radomiu

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Zespół klasztorny bernardynów
Distinctive emblem for cultural property.svg nr rej. 312 z 1 grudnia 1956
Zespół klasztorny bernardynów w Radomiu
Zespół klasztorny bernardynów w Radomiu
Państwo  Polska
Miejscowość Radom
ul. Żeromskiego 6
Kościół Kościół katolicki
Rodzaj klasztoru Wspólnota zakonna
Właściciel Bernardyni
Prowincja Niepokalanego Poczęcia NMP
Gwardian O. Antoni Maciejowsk
Klauzura nie
Typ zakonu męski
Obiekty sakralne
Kościół św. Katarzyny Aleksandryjskiej
Fundator Kazimierz IV Jagiellończyk
Styl późnogotycki
Materiał budowlany cegła
Data budowy 1468-1507
Położenie na mapie Radomia
Mapa lokalizacyjna Radomia
Zespół klasztorny bernardynów
Zespół klasztorny bernardynów
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
Zespół klasztorny bernardynów
Zespół klasztorny bernardynów
Ziemia 51°24′07″N 21°08′52″E/51,402000 21,147694
Commons Multimedia w Wikimedia Commons
Strona internetowa klasztoru

Zespół klasztorny bernardynów w Radomiu – późnogotycki zespół sakralny zlokalizowany przy dawnym przedmieściu lubelskim (dzisiejsza ulica Żeromskiego) w bezpośrednim sąsiedztwie Miasta Kazimierzowskiego.

Fundowany w 1468 r. Jeden z najlepiej zachowanych kompleksów klasztornych w Polsce. Wznoszony etapami.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Początki klasztoru oo. Bernardynów w Radomiu sięgają drugiej połowy XIV wieku, kiedy to ów zakon został sprowadzony do Polski przez króla Kazimierza Jagiellończyka. Radomski klasztor był piętnastym z kolei w Polsce. Miejsce pod jego budowę zostało wyznaczone w 1468 roku, a w kolejnym zostało zatwierdzone przez biskupa krakowskiego. Początkowo kościół i klasztor, wybudowane w ciągu jednego roku były drewniane. Ponieważ znajdował się on poza murami miasta (w myśl klasztornej reguły – przy drodze publicznej), przyjął on formę twierdzy otoczonej wałami, pozwalającej na obronę w przypadku ataku nieprzyjaciela. Kościół przyjął wezwanie św. Katarzyny Aleksandryjskiej.

Kościół[edytuj | edytuj kod]

Murowany kościół i klasztor został wzniesiony w kilku fazach. Bernardyni sami wybudowali cegielnię w której wypalali gotyckie cegły - „palcówki”. Sami też gasili wapno i wykonywali prace murarskie. W pierwszej kolejności wybudowane zostało prezbiterium wraz z zakrystią, która miała pełnić funkcję skarbca (w chwili obecnej kaplica Matki Boskiej Anielskiej). Następnie wzniesione zostało południowe skrzydło klasztorne. Kolejnym etapem był korpus kościoła, wybudowany pod koniec XV wieku. Najpóźniej wzniesione zostały pozostałe skrzydła klasztorne, połączone krytym piętrowym krużgankiem, z niewysoką wieżyczką w północno-wschodnim narożniku, charakterystyczną dla średniowiecznych klasztorów bernardynów.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Stróżewska H. "Zespół Klasztorny Bernardynów w Radomiu" w "Radomir – Kwartalnik Turystyczno-Krajoznawczy Zarządy Wojewódzkiego PTTK Radom" numery 3,4/86;
  • "Katalog zabytków sztuki w Polsce – Tom III – Województwo Kieleckie", zeszyt 10 powiat radomski, Instytut Sztuki Polskiej Akademii Nauk, Warszawa 1961;
  • Kowalik W. M. "Kościół i klasztor OO. Bernardynów" w "Wczoraj i dziś Radomia", Radom 2001, nr 4(12)/2001;
  • Kowalik W. M. "'Pasja' Stwosza w Radomiu" w "Wczoraj i dziś Radomia", Radom 2006, nr 1(29)/2006;
  • Luboński J., "Monografia Historyczna Miasta Radomia", Radom 1907, str. 122-130;
  • Wiśniewski J. "Dekanat Radomski", Radom 1911, str. 237-368;
  • Szymanowicz M. "Organy w kościołach Radomia", Polihymnia Lublin 1997;

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]