Larendogra

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

Larendogra (franc. L'eau de la reine d'Hongrie , łac. Aqua Reginae Hungaricae – "Woda Królowej Węgierskiej") – nalewka spirytusowa przygotowywana z dwóch części ziela rozmarynu lekarskiego i trzech części niemal stuprocentowego alkoholu. Już w średniowieczu krążyło wiele wersji przepisu na Larendogrę. Czasami dodawano do niej także tymianku w proporcji: trzy części rozmarynu, dwie części tymianku pospolitego i około siedem i pół części alkoholu. Późniejsze przepisy oprócz rozmarynu lekarskiego i tymianku pospolitego, zawierają jeszcze inne składniki w różnorodnych proporcjach i kombinacjach: lawendę lekarską, miętę pieprzową, szałwię lekarską, majeranek ogrodowy i inne: cytrynę, neroli (kwiat gorzkiej pomarańczy).

Stworzenie larendogry przypisuje się królowej Elżbiecie, córce Władysława Łokietka, żonie Karola Roberta, króla węgierskiego. Tradycja utrzymuje, że głównie dzięki cudownym właściwościom wyciągu, królowej udało się 59 lat spędzić na tronie Węgier i mimo sędziwego wieku zachowywać zdrowie i urodę. Kronikarze zaświadczają, że wyglądała o 20-30 lat młodziej niż miała w rzeczywistości. Ciekawostką może być fakt, że spirytus potrzebny do sporządzania Larendogry sprowadzała aż z Konstantynopola, gdzie jego produkcja stała na bardzo wysokim poziomie, dzięki czemu produkowane tam "wody" były alkoholami niemal stuprocentowymi.

Przez kilkaset lat larendogrze przypisywano cudowne właściwości odmładzające i odświeżające cerę. Rozcieńczoną w wodzie stosowano ją leczniczo wewnętrznie, oraz zewnętrznie w charakterze odświeżacza cery oraz perfum. Używana przez wiele stuleci wyparta została przez wodę kolońską. Perfumy pod tą nazwą produkowane były jeszcze w XIX wieku, lecz nie ma żadnej gwarancji, że obywało się to według oryginalnej receptury z XIV wieku. Obecnie ponownie produkuje się wodę kolońską o tej nazwie.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]