Śliwowica

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Butelki ze śliwowicami z Polski i Słowacji

Śliwowica – wysokoprocentowy (niekiedy nawet ponad 70%), wytrawny napój alkoholowy, wypalanka, produkowana ze specjalnie dobranych śliwek węgierek. Zazwyczaj śliwowica jest spożywana w postaci czystej, ale jak każdy silny napój alkoholowy może być dodatkiem do herbaty, np. w stosunku 1:4.

Produkcja[edytuj | edytuj kod]

Śliwowica produkowana jest z przefermentowanego zacieru uzyskanego z miazgi przebranych i rozdrobnionych śliwek węgierek. Niekiedy ok. 15% owoców miażdżonych jest razem z pestkami. Zacier destylowany jest jedno (ok. 50-60%) lub dwukrotnie (nawet ponad 70%).

Produkowana jest w Europie Wschodniej i Centralnej, w Austrii, na Morawach, Słowacji, Słowenii, Chorwacji, Bośni, Bułgarii, Polsce, Serbii, Czarnogórze, Rumunii. Wypalanki śliwkowe produkowane są również, choć rzadziej, w Europie zachodniej, głównie na obszarach niemieckojęzycznych – w Alzacji, Schwarzwaldzie i okolicach Bazylei. Legalnie produkowana przemysłowo w tych państwach śliwowica może mieć niższą zawartość alkoholu, co wynika z wewnętrznych regulacji prawnych, lecz pędzona w warunkach domowych zawsze jest napojem wysokoprocentowym.

W Polsce produkowana bez zezwolenia głównie na południu w okolicy Łącka (śliwowica łącka), np. we wsi Kicznia, Czerniec, Maszkowice, Zagorzyn w okolicy Nowego Sącza (gminy Łukowica, Podegrodzie) i w gminie Szydłów. Sztuka produkcji śliwowicy jest w tym regionie przekazywana z pokolenia na pokolenie od XVII wieku. Tajemnica produkcji polega na doborze odpowiednich śliwek. Prawdziwa śliwowica powinna być destylowana wyłącznie dzięki alkoholowi powstałemu z cukru zawartego w owocach (bez domieszki cukru).

Produkcja nie może doczekać się legalizacji[1] mimo uznania produkcji śliwowicy za niematerialne dobro kultury przez konserwatora zabytków. Organy ścigania nie reagują na nielegalną produkcję tego typu alkoholu na zasadzie tzw. umowy społecznej. W roku 2012 mieszkaniec gminy Łącko, Krzysztof Maurer uzyskał zgodę na legalną produkcję destylatów owocowych, w tym też śliwowicy. [2]

Z legalnie produkowanych w Polsce śliwowic najwyższą markę ma „Śliwowica paschalna” (ang. Passover slivovitz) produkowana z zachowaniem zasad koszerności, pod nadzorem przedstawiciela gminy żydowskiej. Jest to wódka 70%, produkowana z przebranych śliwek, absolutnie bez żadnych dodatków, nawet wody, z zachowaniem wyjątkowej czystości. Destylat o mocy 73-75% jest leżakowany minimum 2 lata. Śliwowica paschalna charakteryzuje się bardzo bogatym śliwkowym aromatem, jasno-żółtą barwą i swoistym, charakterystycznym dla śliwowic smakiem.

W podobny sposób, lecz bez nadzoru religijnego produkowana jest Śliwowica specjalna, o mocy 65%. Produkowane są też wódki w typie śliwowicy, będące najczęściej mieszanką naturalnej śliwowicy ze spirytusem zbożowym lub ziemniaczanym.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]

Literatura[edytuj | edytuj kod]

  • Cieślak J, Od Abbocato do żubrówki, Warszawa 1992

Przypisy